Albert & Ineke wandelen richting Rome

English texts below dutch texts

Weer thuis! Home again!

Hallo allemaal!
Dank weer voor alle reactie en mails, erg fijn om dat meeleven te ervaren. Niet iedereen weet dat we ook gewoon onze privé mails lezen van tijd tot tijd (ihuitema@xs4all.nl; abeekes@xs4all.nl), dus als je liever persoonlijk reageert dan via de blog dan kan dat ook via onze mail.
De tocht is intensief en de overweldigende natuur en hartelijke ontmoetingen zijn het harde “werken” meer dan waard. Wat het tot hard werken maakt zijn de hoogte-verschillen, de vele kilometers en de zachte modder-paden waar je doorheen moet ploeteren. We zijn beiden inmiddels meerdere kilo’s kwijt. Er valt niet tegenop te eten…. Heerlijk om alles te kunnen eten en hoe meer calorieën hoe beter voor ons. Een warme douche ’s ochtends is heerlijk, en ook wel nodig, om weer wat op gang te komen. Inmiddels zijn we in Bürgstadt beland na een week van 191 km (totaal gelopen nu 935 km in 5 weken).

Vanaf afgelopen zaterdag hebben we het aantal kilometers per dag wat teruggebracht om wat meer tijd te hebben om wat rond te kijken onderweg en ’s middags na aankomst. Vanwege de bepakking en het continue geklim en gedaal lopen we toch wat langzamer dan we van te voren hadden bedacht (en dus maken we langere dagen). Het bevalt prima om het wat rustiger aan te doen. Zondag hebben we Worms bekeken, een prachtige oude stad met een een zeer rijke geschiedenis. Op advies van ons routeboekje hebben we zondag maar een halve dag gelopen (“Meine Empfehlung: sparen Sie sich diese Etappe. Der Weg durch Worms is nicht sehr schön und auch auf der anderen Seite des Rheins geht es meistens nur über schnurgerade Asphaltwege”) en hebben we ’s middags het stuk van Worms naar Auerbach voor de verandering eens met de trein gedaan.

Wat grappig is, is dat we het steeds hebben over thuis en thuis komen, als we doelen op onze volgende rust- en pleisterplaats. Overal voelen we ons thuis door de hartelijke ontvangst, de bemoedigende woorden, de broodjes voor de lunch die we meestal gratis meekrijgen. De verbinding met mensen maakt dat je je overal thuis kunt voelen en thuis kunt zijn. De bedden en mensen zijn overal weer anders en we zijn zelf de constante factor naast de vertrouwde inhoud van onze rugzakken.

Van het eerste stuk van de route hadden we geen geschikte gpx-tracks gevonden voor de GPS, maar vanaf de Donnerberg hebben we dat nu wel. Dat geeft aanvullende ondersteuning bij de route en hierdoor vermindert het omlopen door het missen of verkeerd duiden van aanwijzingen. Een addertje onder het gras was dat de nieuwe GPS route niet hetzelfde bleek als de route in ons boekje waardoor we in een verkeerd dorp belandde en uiteindelijk toch nog moesten omlopen. Vooraf riepen we enthousiast dat omlopen niet bestaat, omdat dat gewoon allemaal onderdeel is van de tocht. Maar die ruimdenkende houding is toch lastig vast te houden als je flink vermoeid later in de middag nog een stuk verder moet. Toegevoegd nog enkele foto’s van de omgeving en terwijl we het graan aan het begin van onze tocht nog klein en groen zagen, waren de velden de afgelopen week goudgeel en is de eerste oogst alweer binnen.

Plan voor de komende week:
Do 12/07 Wertheim
Vr 13/07 Tauberbishofsheim
Za 14/07 Tauberbishofsheim (rustdag/resting day)

In Tauberbishofsheim vinden we op het postkantoor hopelijk twee boekjes met de vervolg-route: “de romantische strasse”, die ons tot aan de Oostenrijkse grens zullen brengen. Verder gaan we wat spullen terugsturen die we niet meer nodig denken te hebben en misschien nog naar de kapper.

20120710-072605.jpg

Dear all!
Thanks again for all responses and mails, it is great to receive your comments. Not everyone is aware that we also read our private emails from time to time (ihuitema@xs4all.nl, abeekes@xs4all.nl). So if you prefer a private response in stead of a public reaction then feel free to send an email.
The journey is quite an intensive experience, the beauty of the landscapes is really overwhelming and the cordial meetings make all the “hard work” more than worthwhile.
The “hard work” is created by the differences in height, the number of kilometres and the soft-mud paths on which we have to work our way up. In the mean time we both have lost several kilo’s. We eat and eat but can’t keep up with the energy used. It is wonderful to be able to eat anything and the more calories the better… A warm shower in the morning is lovely and also necessary to get going…

In the meantime we have reached Bürgstadt after a week of 191 km (in total we have now walked 935 km in 5 weeks). From last Saturday we have reduced the number of kilometers somewhat to have some little more time to look around during the day and in the late afternoon after our arrival. Because of our backpacks, the continuous climbing and descending we walk more slowly than we had thought before (and so our days are a bit longer). It feels good to take it a bit easier. Sunday we have visited Worms, a beautiful old city with a very rich history. On the advice of our guide we have walked only half a day on Sunday. (“My advice: better skip this day. The way through Worms is not particularly nice and also on the other side of the Rhine you will mostly have straight tarmac roads”)
Later in the afternoon we have, for a change, taken the train from Worms to Auerbach.

What is funny, is that we talk all the time about home and coming home when we refer to our next resting place. Everywhere we do feel at home because of the warm welcome, the encouragements, some bread for lunch that, in most cases, we get to take for free. The connection with people makes that we can and do feel at home. The beds and the people are everywhere different, we are the consistent element, next to the familiar content of our backpacks.

For the first part of our trip we did not have suitable gpx-tracks for our GPS, but for some days now we have. This gives additional support in finding and keeping ourselves on track and this clearly reduces the extra distance because of missing or misreading the signs. Still there are surprises, one day the GPS route appeared to be different from the route in our booklet, it took some time before we realized what happened…
Before this journey we said that the there were no extra miles, since all the miles are part of our journey, but this generous attitude is difficult to maintain when you are dead-tired and find out that you still have to go on for 5 more miles.

We have added some pictures of the environment. At the beginning of our journey the grane was small and green, last week it was golden yellow and a day later we saw the first harvested fields.

Coming Friday we will hopefully find at the postoffice two new route guides for the next part of our trip: “de romantische strasse” (the romantic lane) that will bring us to the Austrian border. We will stay for one day in Tauberbishofsheim and we will do some shopping and we will send back some stuff that we expect not to need anymore, and perhaps visit the hairdresser.

20120711-172500.jpg

20120711-172534.jpg

20120711-172613.jpg

(Levens)loop CAO

Ondertussen in totaal na 4 weken bijna 750 km gelopen door prachtige, afwisselende landschappen. De afgelopen week liepen we door het rijnlandschap en zijn we begonnen aan de Hunsrück. In dat laatste gebied lopen we door eindeloze wijngaarden en genieten we ’s avonds van deze heerlijke wijnen. In de afgelopen wekken hebben we gezien hoe het graan steeds rijper wordt, de mais groeit en de kersen aan de bomen schreeuwen “pluk mij”. Het landschap langs de rijn is een en al romantiek. De stadjes tegen de heuvels zijn een werkelijk prachtig gezicht. Nooit geweten dat Duitsland zo mooi is.

Ineke zei laatst, terwijl Albert nog verder wilde, dat ze volgens haar (levens)loop-CAO recht had op minstens dertig minuten rust. Van die CAO komt überhaupt niet veel terecht met loop-weken van boven de 50 uur. Afgelopen zondag kwamen we tien voor zeven ’s avonds een Gasthaus binnengestrompeld na een lange dag met ook nog een afsluitende klim van 200 naar 500 meter. Er waren zo af en toe route-tekens geschilderd op een boom, maar de weg omhoog was een drassige modderpoel, nauwelijks te herkennen als weg, want volledig overgroeid.ol

Eergisteren liepen we voor de zoveelste keer een heel stuk verkeerd. Als dat komt omdat er route-aanwijzingen zijn verdwenen is dat nog tot daar aan toe, maar als dat komt omdat we zelf de tekens verkeerd hebben gelezen dan is dat ergerlijk.

Gisteren liepen we Stromberg binnen en vroegen we de weg aan een mevrouw die net stopte met grasmaaien. Ze gaf ons de aanwijzingen en we maakten een praatje over onze tocht en haar geplande tocht naar Israel. Daarna gingen we vrolijk verder op de door haar gegeven route. Net voordat we bij ons Gasthaus waren stopte er een auto voor ons. Dat was die mevrouw van daarvoor die vroeg of we ons al hadden aangemeld bij het Gasthaus omdat ze ons anders zelf onderdak wilde aanbieden. Je wil dan eigenlijk zo’n aanbod niet afslaan, maar we hadden wel degelijk gereserveerd. Toen kwam er nog een auto aan en moesten we helaas snel afscheid nemen.

De weg
Ondertussen uiteraard al vele gesprekken en gesprekjes gevoerd, ieder met zichzelf, samen met elkaar en met anderen. De wereld is ‘klein’ als je wandelt. Je komt aan, je verzorgt je, je gaat rondkijken, je eet en drinkt, je gaat slapen, je ontbijt, je pakt in en gaat wandelen. Geen aandacht voor het wereldnieuws, geen afspraken met andere mensen, geen werk en familiezaken. Doordat het allemaal zo ‘klein’ is wordt er vanalles uitvergroot. Allerlei patronen van onszelf en van ons samen worden zichtbaar, of je het nu wilt of niet. Hoe gaan we om met het regelen van onderdak? Kijken we wel als we het zat zijn aan het eind van de dag zoals Adri die we tegenkwamen in een jeugdherberg en die ook nog zijn enige broodje in drie stukken brak om met ons te delen? Of willen we daar niet op vertrouwen en regelen we de overnachtingen een dag (of twee) vooruit? M.a.w. hoe gaan we om met onze eigen en elkaars onzekerheden?
Uit verhalen van anderen en inmiddels ook uit eigen ervaring leren we dat zo’n lange wandeling voor iedereen zo zijn en haar eigen betekenis heeft. Door de keuzes die je maakt over het regelen van de overnachtingen, de te lopen afstand, wat je aan spulen meeneemt, over de tijd die je wel of niet neemt voor andere mensen, een kersenboomgaard, een kerkje of een vlinder. Iedereen creëert door dat soort keuzes zijn en haar eigen tocht. Die keuzes zijn ongetwijfeld een reflectie van hoe je in elkaar zit. Je maakt door die keuzes gedurende de tocht je eigen wereld. Als je bijvoorbeeld bezorgd bent of je wel op tijd aankomt, de weg niet kwijt raakt, wel genoeg water meehebt, etc, dan kun je de hele tocht bezorgd zijn.
De wandeling is alleen maar een uitvergroting, want dat je je eigen wereld maakt door al die keuzes geldt natuurlijk ook in het gewone leven. Het is bijzonder om eens rustig de tijd te nemen voor al die keuzes en de achterliggende patronen. Dan kom je onzekerheden en spanning tegen, maar ook creativiteit, vrolijkheid, kkracht en vertrouwen.
———————————-
Plan voor de komende week/plan for next week
———————————–
Vr 6 juli Dannenfels
Za 7 juli Pfeddersheim
Zo 8 juli Auerbach
Ma 9 juli Oberostern
Di 10 juli Vielbrunn
We 11 juli Miltenberg
Th 12 juli Wertheim
———————————
In the mean time we have walked nearly 750 km in four weeks. The landscapes have been beautiful and ever-changing. The last week we walked through the Rhine area and we have started on the Hunsrück. This area has endless vinyards and in the evening we enjoy the lovely local wines. In the past weeks we have seen how the grane is ripening, how the maize is growing and how the cherishes scream rom their trees “pick me!”. The landcape along the Rhine is classicly romantic. The small cities against the hills are really beautiful to watch. We never knew how beautiful Germany is.

Some days ago, while Albert wanted to go on for some time, Ineke said that she was entitled to at least thirty minutes of rest, according to the regulations of her leave. (there is dutch joke of words involved that is not easy to translate). The normal labour regulations do not apply any way because we have walking weeks of over 50 hours.
Last Sunday we arrived totally exhausted at a guesthouse, at ten to seven in the evening, after a long day with a final climb from 200 to 500 metres. There were indeed here and there some route-signs painted on a tree, but the road uphill was full of mud and bushes, hardly recognisable as a road,
The day before yesterday we missed the correct route for the umptieth time… If that happens because of missing route-directions then you accept that as part of the challenges, but if it happens because we have misread the directions then it is quite annoying.
Yesterday we entered a village called Stromberg and we asked directions to a lady who had just stopped mowing her lawn. She gave us directions and we talked a bit about our journey and her plan to travel to Israel. Thereafter we followed the route she had given us. Just before we arrived at the guesthouse a car stopped in front of us. It was the lady from before who asked whether we had reported already at the guesthouse, otherwise she wanted to offer us accommodation. We would like to have accepted, but we really had made reservations already. Then another car came from behind and we unfortunately had to say goodbye quickly.

The road
In the meantime we have held many smaller and bigger talks, each of us alone, with each other and with others. The world is “small” when you are walking. You arrive, you take care of yourself, you look around. You eat and drink, you go to sleep, you have breakfast, you pack your things and you start walking. We give no attention to world news, no appointments with others, no work and family affairs.
Because it is all so small, everything is magnified. All sorts of behavioural patterns of ourselves and of us together become visible, whether we want it or not. How do we deal with arranging accommodation? Do we arrange this when we have finished walking at the end of the day, like Adri who we met in a youth hostel and who also shared his only piece of bread with us. Or do we want this to be arranged (at least) one day in advance? In other words, how do we deal with our own and each others insecurity. From the stories of others and now also from our own experience we learn that such a long walk has a special meaning that is different for everyone. By making choices on arranging accommodation, on the distance to be covered, on the things you take along, on the time you take for other people, for trees full of cherishes, for a church, for a butterfly. Everyone creates his and her own journey by the choices you make. Those choices are undoubtedly a reflection of oneself. During such a journey you create your own world. If, for example, you are concerned about the time of arrival, not losing the way, the amount of food and water your brought along, etc, then you can be concerned all day long, every day.
The journey is just magnifying everything, because also in real life one creates one’s own world through the choices one makes. It is a special experience to take time to look at these choices and the patterns behind them. Then you meet insecurity, tension, but also creativity, cheerfulnes, strength and trust.

20120704-213533.jpg

20120704-203658.jpg

20120704-203221.jpg

20120704-203144.jpg

Eifel

Hallo allemaal,
Vandaag hebben we een korte etappe van 16 km gelopen naar Rolandseck en logeren in Bad Godesberg een voorplaatsje van Bonn. We proberen het ritme van de etappes van het route-boekje aan te houden omdat dan de overnachtingen makkelijker te regelen zijn. Vandaag zijn we overigens aan het tweede deel van de E8 begonnen. We zullen de komende week in de buurt van de Rijn blijven. We hebben nu in drie weken in totaal bijna 550 km gelopen, om precies te zijn 25,9 per dag. Maar daar zitten ook de kilometers bij die we van en naar de overnachtingsplek lopen plus de kilometers van het omlopen (samen gemiddeld 3,3 km per dag).
Het weer blijft voor ons uitstekend; niet te warm en nauwelijks regen. De voeten doen het nog goed, alleen Ineke had de laatste dagen last van haar hakken. Vanochtend zag ze dat haar binnenzolen waren vervormd door de warmte en het vocht. Ze heeft nu weer haar oude binnenzolen in gebruik en daar gaat het lopen goed mee.
De afgelopen week was pittig. We liepen enkele dagen door de Eifel. Het mooie van de route is dat het bijna uitsluitend door bossen, landbouwgebieden en over onverharde wegen gaat. Op de route liggen lieflijke plaatsjes zoals Simonskall en Bad Munstereifel. Ook de uitzichtspunten zijn weids en prachtig. Het wandelgebied is wel grillig van vorm. Steeds weer omhoog klimmen en dan weer hele stukken omlaag. De hoogte zelf valt nog wel mee (ruim 500 meter), maar het steeds weer klimmen en dalen is pittig. We houden het maar op een goede oefening voor wat nog komen gaat. Af en toe waren de stukken erg steil en dat zijn niet Ineke’s favoriete stukken, maar na wat aanvankelijke aarzelingen had ze later de slag te pakken en liep ze al zingend de berg af. Ze kent trouwens een schier oneindige hoeveelheid liedjes, waarop Albert zijn best doet om mee te zingen, maar meestal niet verder komt dan meeneuriën.
Afgelopen zondag kwamen we vermoeid ( na 33 km) aan bij een jeugdherberg in Bad Münstereifel. Het laatste stuk liep stijl omhoog en het regende. We belden aan en niemand deed open. We wisten niet zo gauw wat anders te bedenken dus bleven we maar een tijdje flink doorbellen. We hadden een telefoonnummer maar dat bleek verbonden met een antwoordapparaat. Wat te doen? Terug de berg af en dan maar wat in het stadje zoeken? We besloten eerst maar eens even op adem te komen. Na een kwartiertje zag Ineke plotseling toch iemand in het gebouw. Toen die even later open deed bleek het een Nederlandse gast die verteld was dat hij de enige gast zou zijn. Na enig zoeken vonden we binnen een telefoonnummer van de manager. Die was gelukkig bereikbaar en kwam een half uur later om alles te regelen. Het bleek dat onze boeking op een verkeerde datum was ingegeven… Adri, die liep van Assisi terug naar Nederland, was zo vriendelijk het kleine beetje eten dat hij had met ons te delen ( een broodje, wat beleg en rauwkost). Later kregen we trouwens van de manager een kaartje met het nummer van een pizza-bakker, zodat we drie pizza’s konden laten afleveren. Wat heerlijk toch dat je zelfs midden in de bossen op een heuvel een pizza kan bestellen die binnen het kwartier wordt afgeleverd! Zo kwam alles toch nog goed.(zie ook foto’s onder de engelse tekst)

20120627-155154.jpg

20120627-155222.jpg

Dear all,
Today we had a short walk of only 16 km to Rolandseck and we stay in Bad Godesberg (Bonn).
We try to keep the rhytm of our guide book with the directions, because it makes it easier to organise the places for the night. Today we started the second part of the E8. The coming week we stay in the neighbourhood of the Rhine. In the three weeks sofar we have walked almost 550 km, to be precise 25,9 km per day. This includes 3,3 km daily that we walk extra to and from our “home” and the extra distance needed to get back on the right track.
The weather remains excellent for us, not too hot and hardly any rain. Our feet are still fine. Ineke had some problems with her heels. This morning she saw that the inside soles of her shoes were deformed because of the heat and the moist. She now uses her old inside soles again and she is fine again.
Last week was tough. We walked some days through the Eifel, a beautiful route almost totally
through the woods, agricultural areas and murrum roads. We went throug some lovely places like Simonskall and Bad Munstereifel. Also the views are stunning. The area however is rather uneven. Many times we were going up, then going down again. The height itself is not the issue (500 met), but the continuous climbing and descending is tough. Let’s assume it is a good exercise for what is yet to come. At some places the descends were quite steep and these are not among Ineke’s favorites, maar after some initial hesitations she got the hang of it and in the end she sang during her way down. She knows a sheer endless number of songs, where Albert sometimes tries to sing along, but in most cases quickly turns to humming along.
Last Sunday we arrived tired (after 33 km) at a youth hostel in Bad Münstereifel. The last part was very steep upwards and it rained. We rang the doorbell, but nobody opened. We didn’t know what to do, so we kept on ringing for some time. We had a phone number but this was connect to an answering machine. So what next? Back down the mountain and look for some place in town? We decided to wait a bit. After fifteen minutes Ineke suddenly saw someone in the building. When he opened he appeared to be Dutchman who was told that he would be the only guest in the building. After some searching we found the telephone number of the manager. Luckily we got him directly at the phone and he promised to be there in thirty minutes to sort things out. It appeared that our booking was entered on a different date… Adri, who walks from Assisi back to the Netherlands was so kind as to share the little he had (one bread roll and some cheese and lettice). Later the manager gave us a card with the number of a pizzahut so that we could order three pizza’s. How lovely that, even in the middle of the woods on a hill you can order pizza and get it delivered within fifteen minutes! So, in the end everything was well.

20120627-173033.jpg

20120627-173108.jpg

20120627-173206.jpg

Route 14 – 20 juni

20120625-203843.jpg

Dagprogramma / daily program

Hallo allemaal,
Groetjes vanuit een jeugdherberg in Aken. Eerst weer dank aan iedereen voor de reacties en het meeleven met onze tocht. Morgen hebben we een rustig programma gepland (slechts 10 km) omdat we eerst nog wat boodschappen gaan doen en wat willen rondkijken in Aken.
Nu twee weken onderweg en inmiddels ruim 360 km gelopen. Onze GPS houdt bij hoelang we elke dag onderweg zijn tussen vertrek en aankomst en hoeveel we hebben gelopen. Die gegevens zetten we elke dag in de Ipad (gewoon overtypen). De GPS houdt ook bij waar we hebben gelopen en dat slaan we elke dag op in een track, zodat we die later allemaal achterelkaar kunnen zetten. Onze voeten zien er goed uit. Met grote dank aan Wiepke, onze pedicure, die ons het afgelopen jaar veel geleerd heeft over voorkoming en behandeling van voetproblemen bij het lopen. Zij heeft ons ook allerlei materiaal meegegeven waarvan we dankbaar gebruik maken. Tot nu toe hebben we alleen kleine dingetjes, zoals een schaafwondje op de hak en een klein blaartje aan een teen, maar gelukkig nog geen probleem dat ons tijdens het lopen hindert. Ook knieen en andere gewrichten houden zich goed. De route die we nu volgen (E8) is een prachtige route op meestal onverharde wegen door bossen en landbouwgebieden en was tot vandaag redelijk vlak. We zitten nu op de hoogte van Vaals en de glooiingen in het landschap worden sterker. Het is heerlijk om te genieten van koeien die ons nieuwsgierig volgen, de vlinders in de velden, de vogels te horen fluiten en een ree in het bos de weg te zien oversteken. Ook waren we er bij toen een geitje werd geboren op een van de boerderijen waar we overnachtten. Het simpele ritme van onze wandeldagen bevalt uitstekend, alle hectiek van het werk en het leven in Nederland lijkt inmiddels ver weg. Leuk zijn de reacties ook van mensen die we ontmoeten, zoals gisteren een meneer die van de fiets stapte en wel eens wilde weten waar we naar toe wandelden en wat onze uiteindelijke bestemming was. Hij was vol bewondering over onze plannen, wenste ons alle goeds en stapte weer op zijn fiets en ging het meteen aan zijn vrouw vertellen. Of zoals de twee dames van de Konditorei die eerst helemaal perplex waren en ons ten slotte enthousiast uitzwaaiden. En die mevrouw waar we bij overnacht hadden, ’s ochtends tegen haar man riep dat hij toch vooral even moest komen kijken: Gert, Gert, komm mal gucklen. We zijn vooral een bezienswaardigheid als we in onze rode poncho’s gehuld stevig voortstappen. Het lijkt wel december, zei een voorbij fietsende man, blijkbaar denkend aan twee verdwaalde kerstmannen…

Hoe zien onze dagen eruit?
De dagen beginnen al vroeg om 6 uur ‘ s ochtends met douchen, rugzak inpakken en aantekeningen maken. Meestal ontbijten we tegen half acht en zijn we drie kwartier later klaar voor onze tocht. Het ontbijt is altijd goed verzorgd met broodjes, ei, beleg, sap, yoghurt en fruit en vaak kunnen we gratis extra brood meenemen voor de lunch en krijgen we een plastic zakje om het brood in mee te nemen. De eerste korte pauze is meestal na een uur en daarna afhankelijk van wat we tegenkomen. De beste ochtenden zijn de dagen waar we een plek tegenkomen met koffie en als het ontbijt al weer even terug is zijn de Duitse Kuchen ook niet te versmaden. Lunchen doen we meestal in het bos rond half een en het is onvoorstelbaar hoeveel prachtige banken en picknicktafels we tegenkomen op de route. Een keer hebben we in een Konditorei geluncht vanwege de regen, dat was ook lekker. Tot nu toe hebben we trouwens nog steeds weinig in de regen gelopen. Alleen afgelopen zaterdag hebben we van tien uur tot half drie met een poncho aan gelopen. Zondagochtend regende het nog wat toen we vertrokken, maar na twintig minuten was dat alweer verdwenen. Na de lunchpauze rusten we meestal ieder uur even kort tot we bij de plaats van bestemming zijn en dat is vaak zo rond vier uur, soms wat vroeger en soms wat later. De rest van de middag is voor douchen, wassen, omgeving verkennen, wat drinken, dagboekje bijhouden, route van de volgende dag bekijken, een volgende overnachting regelen en ergens wat eten. Tot nu toe zijn de Italiaanse restaurants favoriet en pasta smaakt altijd goed na een flinke wandeling. De meeste avonden gaan we tussen negen en tien slapen en vallen dan als een blok in slaap. Tot slot nog wat foto’s onder de engelse tekst en hartelijke groeten.

Dear all,
Greetings from a youth hostel in Aachen. First thanks to everyone for the responses and encouragements. Tomorrow we have planned a quiet day (only 10 km) because we first want to do some shopping and sight-seeing in the centre of Aachen. We are now two weeks on our way en have sofar walked over 360 km. Our GPS every day keeps track of the distance we walked and the time it takes us from start to finish. Those data we enter everyday into the Ipad by typing. The GPS also keeps track of the route we have walked. We save that track everyday so that later we can put these all together.
Our feet look well! Great thanks to Wiepke, our pedicure (?), who has taught us over the last year how to prevent and treat foot problems. She also has given us all sorts of material of which we make use gratefully. Till now we only have small issues, like a small irritation on the back of the foot and a small blister at one toe, but luckily no problems that hinder us during walking. Also knees and other joints keep well.
The route we follow (E8) is beautiful, mostly murrum roads through woods and agricultural areas. Till today the route was fairly flat. We are now close to Vaals and the height differences are increasing. We enjoy the cows that follow us curiously, the butterflies in the fields, the birds that are singing and suddenly a deer crossing the road in front of us. At one of the farms where we stayed we were just returning from our breakfast when a goat was born. We like the simple rythm of our walking days. The hectic life in the Netherlands already seems far away. We also enjoy the responses of the people we meet. Like yesterday when a gentlemen got off his bike in front of us. He wanted to know where we were going and what our final destination was. He was full of admiration, wished us a good day, jumped on his bike and said that he was going straight to his wife to tell her about out our trip. Or, like the two ladies of a bakery shop who were stunned at first and later enthusiastically kept on waving when we left. There was also a woman who called her husband “come, come, have a look at them” when we were about to leave their home. Especially when we wear our red raincoats over our heads and over our backpacks we attract a lot of attention. It looks like December, said one man on a bike, apparantly thinking about two lost Santaclauses.
How do our days look like?
The days start early at 6 a.m. with showering, packing our bags and making some notes. Usually we have breakfast at 7.30 and around 8.15 we are ready to go. The breakfast is always well taken care of with small breads, eggs, yoghurt, juice, fruit and often we can take extra breads for our lunch for free, plus a plastic bag to carry it in. Usually we have a first short break after about one hour. And later it depends on what we come across. The best mornings are those where we find some coffee and sometimes with German “Kuchen” (something sweet that fills our stomachs nicely). We usually have lunch in the woods around 12.30. There are so many nice benches and picnic tables we come across. Once we had lunch in a Konditorei because of the rain, that was also great. Till now we still met only very little rain. Only last Saturday we walked from ten in the morning till 2.30 with our raincoats on. Sunday morning it still rained a bit when we started, but after twenty minutes that had stopped. After lunch we usually rest shortly after every hour till we arrive, which is usually around four. The rest of the afternoon is for showering, washing cloths, do some sight-seeing, drink something, write in our diaries, study next days route, arrange accommodation and finally go somewhere to eat. Till now for some reason the italian restaurants are favorite. The pasta always tastes well after a nice walk. Most evenings we go to (deep) sleep between 9 and 10. We end with greetings and some pictures.

20120620-200920.jpg

20120620-200845.jpg

20120620-200756.jpg

20120620-200726.jpg

20120620-202216.jpg

Pleisteren

Eerst dank aan iedereen die ons goede wensen heeft gestuurd per mail, telefoon, persoonlijk of via een reactie op de blog. Het doet goed zoveel warmte te ontvangen. En dat terwijl we nog niets gepresteerd hadden…

Dat het een beetje raar is dat je samen al zingend door het bos loopt, valt pas op als er plotseling iemand langs fietst die glimlachend voorbij gaat. Veel vrolijkheid dus. Dat begon al toen we vertrokken uit Amersfoort en werden uitgezwaaid en gezegend door de buren plus Carla, Jaap en Claire. Op dag 3 werden we in Herveld-Zuid opgehaald door Arrie en Lex en hebben we Nederland-Denemarken bij hen thuis in Renkum bekeken, waar we heerlijk gepleisterd hebben. Op dag 4 kwamen we aan in Groesbeek bij Albert’s moeder. Later werden we opgehaald door nicht Karin. Bij haar thuis hebben we heerlijk gegeten (dank ook aan Frank) en nog wat korfbal gespeeld met Ida. Tenslotte hebben we bij Oom Henk en Tante Toos geslapen. Na een heerlijk ontbijt was het op dag 5 tijd om Nederland achter ons te laten.

Hoe voelt een mens zich als het precies gaat regenen als je ergens binnen thee drinkt, als het nacht is, als je in de bus zit….. Het is een heerlijk gevoel dat die regen overal valt, maar net niet waar wij lopen. Op dag 5 ging het regenen terwijl we wilden vertrekken. Maar nog voor we goed en wel de deur uit waren was het eigenlijk al weer droog… Onderweg komen we de gevolgen van de regen natuurlijk wel tegen in de vorm van plassen en modder…

Vanochtend hebben we in Xanten (oude romeinse stad) een stempel gehaald en daarna wat inkopen gedaan. We zijn nu in Alpen, een duitse gemeente, ongeveer 16 km onder Xanten.
Tussen het lopen door pleisteren we. Afgelopen zondag spraken we met Arrie en Lex over pleisteren: een reis onderbreken om te rusten en te eten. En zo trekken we van pleisterplaats naar pleisterplaats. Tot nu toe bijna 175 km soepeltjes gelopen in een prachtige omgeving, dat is iets meer dan we hadden gepland voor de eerste dagen. Dat komt deels omdat we op de E8 in eerste instantie enkele kilometers de verkeerde kant opliepen?!?

20120613-202820.jpg

Hieronder is in grote lijnen te zien hoe we tot nu toe gelopen hebben.

20120613-203110.jpg

Hieronder enkele foto’s ter impressie.

20120613-213450.jpg

20120613-213512.jpg

20120613-213544.jpg

20120613-213558.jpg

First thanks to all who have sent us good wishes through mail, by phone, in person or via the blog. It is great to receive so much warmth, especially since we had not achieved anything yet…
That it is a bit funny that you walk through woods while singing, is only noticed when suddenly a cyclist passes by with a big smile on his face. So there is lot of cheerfulness. It already started on day 1 with the farewell by our neighbours plus Carla, Jaap en Claire. On day 3 we were collected by our friends Arrie en Lex in Herveld. At their home in Renkum we watched Holland-Denmark and where we enjoyed their care and have rested well. There is an old Dutch word ‘pleisteren’ (see the title of this text) which refers to eating and resting during a journey. On day 4 we arrived in Groesbeek where Albert’s mother lives. Later we were collected by niece Karin. At her home we had a lovely dinner (thanks also to Frank) and we played a ballgame with Ida. Finally we went to the house of Uncle Henk and Aunt Toos where we spent the night. After a good breakfast it was time on day 5 to leave the Netherlands and cross into Germany.
How does one feel when it starts to rain when you enter somewhere to drink some tea, when it is night, when you sit in the bus… It is a wonderful feeling that there is rain everywhere except where we are walking… On day 5 it started to rain just when we wanted to leave. But even before we had actually left the house the rain had almost stopped. While walking we are of course confronted with the result of the rain: puddles and mud.
This morning we collected a stamp in Xanten which is an old roman city in Germany. Before we started walking we did some shopping. We are now in Alpen, a german city about 10 miles below Xanten.
In between the daily walks we are “pleistering”. Last sunday we discussed with Arrie en Lex about pleisteren: temporarily break a journey to eat and to rest. And so we move from pleister-place to pleister-place.
So far we have walked 175 km without problems in a beautiful environment. We had planned a bit less. The extra kilometers are partly caused by walking some distance in the wrong direction?!?
Above you can see some pictures to get an impression.

Stempel en zegen

Afgelopen vrijdag zijn we naar de Heilige Geest Kerk geweest om Pastoor Tuan te vragen om de eerste stempel in ons pelgrims-paspoort te zetten. Hij vroeg ons naar onze plannen en gaf ons enkele verhalen en de zegen mee ter inspiratie. Het is overigens een prachtige stempel. Je ziet een hart in een vorm die ook Maria en het kind verbeeldt. Daarnaast nog drie sterren voor de heilige drie-eenheid en zeven sterren voor de sacramenten. We zullen onderweg proberen allerlei stempels te verzamelen als herinnering.

20120604-101304.jpg

Last Friday we met Father Tuan at the Holy Spirit Church. We asked him to put a stamp in our pilgrim passport. He asked us about our plans and gave us several stories and a blessing as inspiration. It is a beautiful stamp. You can see the shape of a heart, which also depicts Maria and the child. There are further three stars for the holy trinity and seven stars for the sacraments. During our journey we hope to collect various stamps as memory.

Spreuk

Wie te voet gaat, geeft zijn ziel de gelegenheid zich aan te melden, en krijgt de kans zijn bestaan te vernemen…

En wij dachten dat we gewoon een stukje gingen wandelen….
(met dank aan Arrie)

Map

20120516-195640.jpg

Route

Het plan is dat we eerst via het Grebbeliniepad van Amersfoort naar Rhenen lopen (een historische route over een water-verdedigings-systeem dat ontwikkeld is in de 18e eeuw en nog een rol gespeeld heeft in de 2e WO). Daar steken we door naar het Lingepad dat ons tot de Duitse grens brengt. Dan lopen we via de Fernwanderweg E8 (loopt door tot Istanbul) naar het zuiden totdat we (o.a. via de Radweg Liebliches Taubertal) kunnen aansluiten op de Romantischer Strasse. Daar zullen we langs veel kastelen lopen. Deze weg was een grote handelsroute in de middeleeuwen. Daarna gaan we verder op de Via Claudia Augusta. Deze route was oorspronkelijk ontwikkeld voor het romeinse leger om een makkelijke doorgang over de Alpen te hebben. Die route brengt ons tot Trento, vanwaar we verder gaan via een stuk van Reitsma’ Fietsroute (met hier en daar aanpassingen, met name langs de Adige). Ondertussen hopen we in Verona Zr Maria Luisa te ontmoeten. Zij is een goede vriendin die ik erg waardeer voor het werk dat ze verschillende jaren met volledige toewijding heeft gedaan in werkelijk moeilijke omstandigheden in Zuid Sudan. De weg brengt ons vervolgens in Bologna waar we op de Via degli Dei (Weg van de Goden) een prachtige tocht door de bergen gaan maken om tenslotte de tocht af te ronden met het mooiste stuk, in de voetsporen van Franciscus, van Firenze via Assisi naar Rome, waar we hopen te eindigen in de Kerk van de Friezen (van de Heilige Michaël en Magnus). Deze kerk is oorspronkelijk gebouwd in de 9e eeuw als opvang/thuis voor de pelgrims uit vooral Friesland. Sinds 2004 heeft de kerk weer, na 550 jaar, een Nederlandse kapelaan. We zullen daar ergens in de eerste twee weken van oktober te zijn. Dat is, als het allemaal loopt zoals gepland…..

The plan is that we start on the Grebbelinie-trail from Amersfoort to Rhenen (a historical route along a water-defence-system, developed in the 18th century and which still played a role in the 2nd World War). From there we reach the German border via the Linge-trail. In Germany we follow the E8 (hiking trail through Europe, ending in Istanbul). Near Würzburg we leave this trail (also along the biking trail Liebliches Taubertal (“lovely Tauber-valley”) and continue on the Romantic Road. The area has a lot of castles. This used to be a trade route in medieval times. We continue on the Via Claudia Augusta. This route was originally developed for the Roman army to improve the passage over the Alps.
This brings us to Trento, where we continue for some time along a bike-trail, here and there deviating from the trail to walk along the river Adige. This brings us to Bologna. Before reaching Bologna we first reach Verona, where we hope to meet Sr Maria Luisa, a dear friend whom I admire for her work in South Sudan. She worked for several years in a remote hospital in really difficult circumstances with full dedication. We will walk from Bologna to Firenze on the Via degli Dei (the path of the gods), a beautiful trip through the mountains. We end our trip with the most beautiful part, in the trail of St Francis, from Firenze via Assissi to Rome, where we hope to finish in the Frisian Church (La chiesa di Santi Michele e Magno). This church was originally built in the 9th century as a haven for Dutch pilgrims, especially from Friesland. Since 2004 the church again has a Dutch chaplain (after an absence of 550 years). We will be there somewhere in the first two weeks of October. That is, if all goes as planned…

Berichtnavigatie