Albert & Ineke wandelen richting Rome

English texts below dutch texts

Hondenweer / Dogs again

Vandaag zijn we aangekomen in Assisi (de geboorteplaats van Franciscus) en we blijven hier een extra dag om deze prachtige stad te bekijken. De afgelopen week zijn we van de regio Toscane naar Umbrie gegaan. Ook weer een prachtige streek met veel glooiing en dus klimmen en dalen we nog altijd meerdere malen per dag. Zo langzamerhand zien we in de bossen die tegen de heuvels op liggen het zomerse groen veranderen in de richting van herfstig bruin.

Onze honderdste dag, afgelopen vrijdag, hebben we gevierd samen met Moeder Natuur. Het was de koudste, natste en winderigste dag tot nu toe… We klommen in een zachte regen naar een rotsige kam omhoog, terwijl het steeds wat winderiger, kouder en natter werd. Gek genoeg hadden we veel plezier en genoten van de uitdagingen. De klei-achtige grond plakte aan onze schoenen en voordat ze er erg in had lag Ineke languit. Niets aan de hand, alleen waren de kleren nog wat viezer geworden. Toen we ’s middags aankwamen was er niemand thuis in ons verblijf, maar op de deur stond “open for pilgrims”. We hebben toen zelf maar een kamer uitgezocht en zijn gaan douchen en hebben alles te drogen gehangen. Later kwamen nog twee gepensioneerde mannen aan (Roland en Hugo) die dezelfde tocht hadden gelopen, maar drie uur later waren vertrokken en daardoor nog veel meer regen hadden gehad. Bovendien hadden zij zich een paar keer verlopen en hadden ze qua kleding niet op regen gerekend. Even verderop was er een winkeltje annex restaurant waar we ’s avonds met zijn vieren heerlijk hebben gegeten van het eten dat beschikbaar was: ieder twee gebakken verse eieren, rauwe ham (direct van een varkenspoot gesneden!), kaas, stukken brood, wat fruit en wijn.
De volgende dag waren wij om kwart over zeven weer op pad in een lichte miezer, die overigens snel ophield. ’s Avonds aan de pizza kwamen we de twee mannen weer tegen. Zij hadden die dag maar de bus genomen.

Als je wandelt kom je af en toe honden tegen. De meeste honden zitten achter een hek en de honden die loslopen zijn meestal niet in ons geïnteresseerd. Ineke is niet bang voor honden en dieren in het algemeen. Volgens haar moeder wilde ze vroeger als klein kind in de dierentuin bij de leeuwen naar binnen “om de poesjes te aaien”. Bij Albert ligt dat wat anders. Hij voelde zich altijd wat ongemakkelijk in de buurt van blaffende en opspringende honden, en eigenlijk ook wel in de buurt van niet-blaffende en niet-opspringende honden. In de voorbereiding van deze wandeltocht bedacht Albert dat hij eigenlijk helemaal niet bang is van honden, hij had er volgens hem alleen maar te weinig verstand van om het gedrag goed te kunnen duiden. Hij besloot de Martin Gaus Academie te bellen om na te gaan of er een cursus is om meer kennis op te doen over hondenbedrag. Die bleek er te zijn. Eigenlijk is die cursus bedoeld voor mensen die een hondenuitlaatservice willen beginnen, maar goed een wandelaar was ook welkom. Om kort te gaan, sinds Albert die cursus heeft gevolgd weet hij precies wat hij moet doen om geen last te hebben van honden en herkent hij de uitingen (meestal vrolijkheid) van honden en ziet hij niet meer iedere bek als een potentieel wapen om in zijn kuiten te happen… Even serieus, het grappige is dat die cursus uiterst effectief is gebleken om onbezorgd te wandelen.

Komende vrijdag beginnen we aan onze laatste serie van 17 etappes richting Rome. Als er niets geks gebeurt wandelen op zondag 7 oktober Rome binnen, precies 4 maanden na ons vertrek uit Amersfoort. Maar voor het zover is gaan we eerst nog langs enkele gave romaanse kerken, stijgen en dalen we nog zo’n 8 km, kijken we uit op de vlakte van Rieti en komen we langs enkele historische stadjes op rotsen en maken geleidelijk de bossen plaats voor olijf- en wijngaarden. Het lijkt erop dat we blijven genieten tot de laatste dag…

Today we have arrived in Assisi (the birthplace of Francesco). We plan to stay an extra day to look around in this beautiful town. Last week we have gone from the region Tuscany to Umbria. Again a beautiful area with many slopes and so we still climb and descend several times a day. Gradually we see the colour of the woods that lie against the hills change from summery green to autumn brown.

Last Friday was day 100 of our journey. We celebrated this day together with Mother Nature. It was the coldest, wettest and windiest day till now… We climbed in a soft rain to a rocky path on top of a hill, while the wind became stronger, colder and wetter. Funny enough, we still had a lot of fun and enjoyed the challenges. The clay soil stuck to our shoes and before she knew Ineke lay flat. No problem, only her clothes had become (even) more dirty. When we arrived in the afternoon nobody was home, but on the door we could read “open for pilgrims”. We selected a room ourselves, took a shower and somewhat later our clothes were hanging to dry. Later two recently pensioned men arrived (Roland en Hugo). They had taken the same route, but hard started three hours later and therefore had had much more rain. On top of that they had taken a wrong turn here and there and in their choice of clothes had not prepared for rain…. Not far from the place where we slept there was a shop annex restaurant where, later in the evening, we enjoyed the food available: two fried fresh eggs for each of us, raw ham (directly cut from the leg of a pig!), cheese, pieces of bread, some fruit and wine. The next day we started walking at a quarter past seven in a drizzle, but that only lasted for a short time. In the evening we ate pizza with the same men. They had decided to take the bus that day.

When you walk you sometimes meet a dog. Most dogs are behind a gate and the dogs that walk around freely do not take an interest in hikers. Ineke is not afraid of dogs and animals in general. When she was visiting a zoo as a child, according to her mother, she wanted to enter the space for lions “to stroke the kittens”. This is somewhat different for Albert. He always felt a bit uncomfortable in the vicinity of dogs that bark and jump up. And, to be honest, also in the vicinity of dogs that do not bark and do not jump up. While preparing for this journey Albert concluded that he is actually not afraid of dogs, he only lacked knowledge on how to understand them… He called with a training school of a dog specialist (well-known in the Netherlands) to find out if there was a course to get more knowledge on dog behaviour. Indeed it was there. The course is intended for people who want to start a dog-walking service, but okay, a hiker was also welcome. To cut a long story short, since Albert attended the two-day course he knows exactly what to do not to have any problem with dogs and he recognizes their behaviour (mostly cheerful) and he does not look at every set of dog teeth as a potential weapon to bite in his calves… Really, the funny thing is that the course has been very effective in allowing him to walk without worries.

Friday we start our last series of 17 stages in the direction of Rome. If nothing special happens then we expect to walk into Rome on Sunday 7th of October, exactly 4 months after we started from Amersfoort. But before we are there, we first pass by some well-kept roman churches, we climb and descend around 8 km, we look over the flat area of Rieti, pass by some historic towns built on rocks and gradually the woods will be replaced by olive trees and vineyards. It seems we will keep enjoying this trip till the last day…

20120919-185015.jpg

20120919-185153.jpg

20120919-185217.jpg

20120919-185243.jpg

20120919-185322.jpg

20120919-185352.jpg

Laatste loden / tough home stretch

Vorige week donderdag een rustdag gehad in Florence. Dat gaf ons de tijd voor een bezoek aan de kapper. Netjes naast elkaar werden onze haren gewassen en geknipt. Ondertussen vertelden we over onze onderneming. Het meisje dat Albert knipte was nog in opleiding, dus maakte de baas het daarna af. Hij knipte af en toe met een schaar langs een kam, zoals gebruikelijk, maar net zo vaak knipte hij vrolijk wat links en rechts in het haar. Ik zag er nu uit als Van Basten, zei hij, en hij schaterde het uit.. Het is flink kort geworden, maar dat was ook de bedoeling. Ook Ineke heeft weer een fraai kapsel, dus we kunnen weer op weg voor de laatste maand.

Daarna hebben we nog een pakketje met wat wandelboekjes en aantekeningen naar huis gestuurd om weer wat gewicht kwijt te zijn voor het laatste stuk. Verder hebben we in Florence twee Franciscaanse kerken bezocht, beide met een enorme schat aan kunst en historie. In de Santa Croce liggen ook veel beroemdheden begraven (o.a. Dante, Macchiavelli, Galilei). In de Chiesa Ognissanti vonden we het graf van Botticelli, Amerigo Vespucci, een prachtig geschilderd kruis van Giotto en een bijzondere plafondschildering, dat lijkt mee te draaien als je jezelf verplaatst.

Overigens hebben verschillende mensen ons al succes gewenst met het laatste stuk en ook zelf hadden we zoiets van “de laatste loodjes”. Maar daar zijn we van teruggekomen. Het zijn gewoon nog 30 bergetappes en niet de minste ook. De afgelopen dagen hebben we af en toe meer dan 1000 meter geklommen én ook weer gedaald. Dat voel je wel aan het eind van de dag. Het scheelt dat de uitzichten zo mooi zijn, we lopen door prachtige natuur en in de dalen gaan we beekjes over op wiebelende stenen.

Zondagmorgen waren we om 7 uur al gaan lopen en rond half negen waren we midden in een flinke klim toen we in een keer allerlei lawaai hoorden en net voor ons drie grote herten met grote snelheid de weg overstaken. Ze keken niet op of om. Vervolgens kwam er nog een vierde hert aan. Het stopte even bij de weg, keek onze kant uit en je zag aan de sprong die het maakte dat het enorm van ons schrok en stoof vervolgens de andere kant uit. We waren nog even stil en vervolgens begrepen we waarom die herten zo gejaagd waren. We hoorden weer iets aankomen, dit keer waren het twee (jacht?) honden, met een belletje om, die dezelfde richting volgden als die van de eerste drie herten. Door dat belletje kon je horen hoe snel ze de bergen in verdwenen. Dit alles duurde niet meer dan een minuut. We wachtten nog even, maar er volgden geen jagers met geweer in de aanslag.

Sinds we aan de Franciscaanse voetreis zijn begonnen is er wat veranderd. We komen nu vaker andere lange-afstandswandelaars tegen en de mensen kennen hier het idee “pelgrim”. Hiervoor waren we toch meestal een apart soort toerist. Gisteren zagen we een huis waar pelgrims gratis kunnen overnachten. Zelf liepen we door naar het klooster La Verna. Ook weer een pittige klim verdeeld over de dag, maar wat een prachtig slot als je in de ruime bossen rondom La Verna uitkomt en dan het klooster helemaal boven op de rotsen ziet liggen. La Verna is de plaats waar Franciscus de stigmata ontving (zie internet voor meer details) en geldt als heilige plaats binnen de katholieke kerk. In het klooster kregen we het diner in een grote zaal waar we een tafel deelden met een wat oudere Oostenrijkse wandelaar (Franz) en een wat jongere Italiaanse fietser (Allesandro). We hadden allemaal genoeg te vertellen over onze tochten, erg gezellig.

Wat er ook veranderd is, is dat we nu meer bewust zijn van een gevoel van dankbaarheid. Zoveel moois als we zien, ontmoeten en ervaren. Werkelijk geen ruimte voor ontevredenheid, zoals ons toegewenst in de zegen die onze buren ons aan het begin van deze reis gaven.

We zijn vanmiddag, na in totaal 2505 km, aangekomen in Sansepolcro (zie kaart van de Franciscaanse voetreis).

Last Thursday we had a resting day in Firenze (Florence). That gave us time for a visit to the hairdresser. Nicely seated next to each other our hair was washed and cut. In the meantime we talked about our enterprise. The girl that was doing Albert’s hair was still in training, so the boss finished the work. He cut along a comb, as usual, but just as often he freely made left and right cuts. Now I look like Van Basten, he said and he roared with laughter… Albert’s hair is now rather short, but that was also intended. Also Ineke’s hair is nicely done, so we are ready for the last month.

Afterwards we sent home a package with some guide books and notes to lose some weight for the last part. Further we have visited two Franciscan churches in Firenze, both with a enormous treasure in art and history. In the Santa Croce many famous people are buried (a.o. Dante, Macchiavelli, Galilei). In the Chiesa Ognissanti we found the grave of Botticelli and Amerigo Vespucci, a really beautiful painted cross by Giotto and en special ceiling-painting, that seems to turn with you when you move.

Many people have wished us success with the last part and also we ourselves were thinking of the home stretch. But not anymore. “The last part” are not less than 30 mountain stages and they are quite tough. The past days we have sometimes climbed and descended more than 1000 meters. You really feel that at the end of the day. But then, the views are stunning, we walk through a beautiful environment and in the valleys we cross small streams over wobbling stones.

Sunday morning we had started walking at 7 am and around 8.30 we were in the middle of a tough climb when we suddenly heard unfamiliar sounds and just before us three big deers crossed the road in front of us with great speed. They did not look around. Immediately after another deer came. It stopped at the road side and looked our way. We saw by the enormous jump the deer made that it was freightened and then it disappeared quickly. We were silent for a moment and suddenly we understood why the deer were so scared. We heard something coming again. This time we say two (hunting) dogs with a little bell around their neck who followed the trail of the first three deer.
Because of that bell we could hear how quickly they disappeared into the mountains. It all did not last more than a minute. We waited a moment, but we saw no hunters with their rifles ready.

Since we started with the Franciscan footpath something has changed. We now more often meet other people that walk long-distances. The people here they know about pilgrims. Before we were mostly a strange sort of tourist. Yesterday we saw a house where pilgrims could sleep for free. We passed that house and continued our way to the monastery La Verna. That was another tough climb stretched out during the day, but what a magnificent ending when you arrive in the spacious woods around La Verna and you see the monastery high up on top of the enormous rocks. La Verna is the place where Francis received the stigmata (see internet for more details) and within the Catholic Church it is considered a holy place. In the monastery we had dinner in a big room where we shared a table with a somewhat older Austrian pilgrim (Franz) and a younger Italian biker (Allesandro). We all had enough to share about our trips, very entertaining.

What has also changed is that we are now more aware of a feeling of gratitude. So much beauty as we see, meet and experience. Really no space for dissatisfaction, as wished by our neighbours in the blessing they gave us when we started.

This afternoon, after in total 2505 km, we arrived in Sansepolcro (see map of the Franciscan footpath).

20120912-213823.jpg

20120912-213836.jpg

20120912-214121.jpg

20120912-214214.jpg

20120912-214232.jpg

20120912-214029.jpg

20120912-213950.jpg

20120912-213909.jpg

Dynamisch dalen / Dynamic descending

We zijn vanochtend aangekomen in Firenze! Later vandaag hebben we de taal-school bezocht waar Albert in April lessen volgde. In het restaurantje waar hij altijd heenging voor lunch werden we hartelijk verwelkomd (Il Girasole, Via F. Portinari 15). Het laatste stukje vanuit Fiesole was maar 2,5 uur lopen. Na het vlakke stuk tussen Trento en Verona en daarna de Povlakte was het heerlijk om de afgelopen week weer in de bergen te wandelen. Uitsluitend voetpaden en prachtige uitzichten. De afgelopen week was het ook stukken koeler, heel plezierig en zelfs de regen was een welkome verandering. We zijn ook overgegaan van het wat grillige gebergte van de provincie Emilia Romagna naar het lieflijke Toscane, met de bekende glooiende landschappen en cipressen. Ondertussen beschouwen we onze nieuwe schoenen wel als ingelopen. De problemen vielen mee, maar de sporen in de vorm van resten van blaren aan de zijkant van de voeten zijn nog wel even zichtbaar.

Afgelopen zondag hadden we een pittige etappe. In het routeboekje werd al gewaarschuwd voor de etappe van de Passo della Futa naar Sant’Agatha. Het ging om een wel erg steile afdaling op een natte ondergrond. Gelukkig regende het die dag niet, want dan zou het helemaal een glibberpartij zijn geworden. Bij zo’n steile afdaling heb je “tegenpunten” nodig, bijvoorbeeld een steen, een wortel of gewoon een boom, waar je een voet tegenaan kan zetten en weer even tot rust kan komen. Maar wat als je geen tegenpunten ziet in de modder en de met bladeren bedekte rotsige stenen? Het routeboekje sprak over eventueel vasthouden aan takken en wat maar voor handen zou zijn, om te voorkomen dat je wegglijdt. As je dat van tevoren leest dan denk je dat het toch wel zal meevallen. Maar als je eenmaal bezig bent vraag je je tijdens zo’n afdaling van anderhalf uur meermalen af waar je aan begonnen bent. Je wordt er trouwens wel al doende handiger in om min of meer gecontroleerd stukjes te glijden. Dynamisch afdalen noemen we het maar (op die dag kwamen we niet aan foto’s maken toe, maar later in Fiesole vonden we een beeld dat precies weergaf hoe we ons voelden toen we naar beneden kwamen, zie de foto’s).

Het ontbijt in Italië bestaat vooral uit koffie en wat zoetigheden. Geen eitje, geen ham of kaas, zelfs geen boterham zoals wij die kennen. Van de Italiaanse keuken voor de lunch en avondeten genieten we volop, zoals afgelopen week bij een mevrouw die kamers verhuurd aan wandelaars en ook een heerlijke maaltijd kookt omdat er verder niets is in het dorp. Alles uit eigen tuin en biologisch en gezellig om zo bij haar aan tafel te zitten bij de keuken, terwijl ze voor ons kookt en vertelt over haar leven.

We gaan nu beginnen aan het laatste deel van de reis, de ruim 500 kilometer durende Franciscaanse Voetreis van Florence naar Rome, via Assisi. Zoals het er nu naar uitziet verwachten we rond 9 Oktober aan te komen in Rome.

This morning we arrived in Firenze! And later today we visited the language school that Albert attended in April and the trattoria where he always went for lunch (Il Girasole, Via F. Portinari 15). We felt very much welcome!

The last part from Fiesole was only 2.5 hours walking. After the flat area between Trento and Verona and afterwards the Po area, it was wonderful to walk in the mountains again. No murrum roads, only foothpaths and stunning views. In the past week it was luckily also much cooler… and even the rain was a welcome change.

During the week we passed from the tough mountains of the province Emilia Romagna to the more lovely Tuscany hills, with the well-known sloping landscapes and cipres trees.
In the meantime we assume that we are now used to our new shoes. We had less problems than we expected, but we can still see where the blisters appeared on the side of our feet.

Last Sunday we had a tough stage. In the guide book we had already seen the warnings for the stage from Passo della Futa to Sant’Agatha. It was about a very steep descent on wet soil. Luckily it did not rain that day otherwise it would have become a slippery business completely. During such a steep descent you need “counterpoints”, for example a stone, the root of a tree or just a tree to put your foot against to rest and plan the next step. But what if you do not see any counterpoints in the mud and the rocks are covered with leaves? The guide book talked about where possible hold on to branches and what else is available to prevent you from sliding downwards… When you read that the day before then you assume that it will be okay. But once we were struggling to get down safely we wondered what we were doing… By the way, we did become better at controlled sliding down certain bits. We called it dynamic descending (during that day we did not think about making pictures, but later in Fiesole we found a statue that exactly showed how we felt as we came down, see the pictures).

The breakfast in Italy consists especially of coffee and something sweet. No boiled egg, no ham, no cheese, not even a slice of bread as we know it. We very much enjoy the italian kitchen for lunch and dinner. Like with the wonderful lady who last Sunday cooked a great meal for us. Everything from her own garden, biological. It was very cosy to sit at her table while she was cooking for us and telling us about her life.

We are soon starting the last part of our journey, the over 500 kilometers of the Franciscan Foothpath from Firenze to Rome, via Assisi. As it looks now we expect to arrive in Rome around the 9th of October.

20120905-215434.jpg

20120905-215620.jpg

20120905-215707.jpg

20120905-215804.jpg

20120905-215852.jpg

20120905-215925.jpg

De parels van de Po vlakte / the pearls of the Po area

Eerst weer een dank aan iedereen voor de reacties en mails. We ervaren ze als aanmoedigingen! We zijn de Po-vlakte overgestoken en nu aangekomen vlakbij Bologna. Vrijdag gaan we beginnen aan de Weg van de Goden die ons naar Florence zal brengen, over de Appenijnen. Sinds mei heeft het eigenlijk niet meer noemenswaardig geregend op de Po-vlakte volgens de mensen hier en het is eigenlijk verwonderlijk hoe groen het nog is op veel plaatsen.

We begonnen vorige week donderdag met een extra dagje in Verona en hadden een heerlijke lunch met de zusters. We aten mee in een flinke zaal waar het self-service was. We zaten aan een aparte tafel met Zuster Maria Luisa (die Albert nog kent uit Sudan) en een regionaal hoofd van de congregatie (die jaren in Uganda heeft gewerkt). Voor het eten werd onze aanwezigheid uitgelegd aan de andere (meest oudere) zusters die een ‘huis’ hebben. Zuster Maria Luisa zoekt steun om bezigheidstherapie voor de zusters te introduceren.

Voor de meeste wandelaars naar Rome is de Po-vlakte wat betreft landschap het meeste saaie deel van de route en ook vol uitdagingen vanwege weinig schaduw, beperkte overnachtingsmogelijkheden, steekvliegen en muggen. We waren voorbereid, maar ja hoe bereid je je voor op temperaturen die wel tegen de veertig graden lopen? In ieder geval zijn we iedere ochtend om 7 uur vertrokken en vaak was het ook mogelijk om al voor die tijd te ontbijten.

We hadden een mooie route gevonden over voornamelijk dijken en rustige wegen. Het voordeel van de dijken is, naast het weidse uitzicht, dat als er maar een zuchtje wind is je die in ieder geval op de dijk voelt. Juist zo’n briesje maakt een enorm verschil op een warme dag.

Hoewel we ook genoten hebben van de uitzichten, het karakteristieke van het landschap zijn het toch vooral de mensen hier die de parels van de Po zijn, met hun vriendelijkheid, aanmoedigingen, hulp en kookkunsten.

En ja die hulp hebben we wel zeer gewaardeerd, zoals zaterdag toen we na een lange vermoeiende wandeling erachter kwamen dat er twee straten met dezelfde straatnaam waren in dezelfde gemeente en wij bij het verkeerde adres waren. Dat kostte wel mooi twee uur extra lopen in de hitte… Stefano legde uit wat er mis was gegaan en was bereid ons de goede weg te wijzen. Hij op de fiets, wij ernaast, ondertussen babbelend in ons beste Italiaans. Toen hij zei dat hij met ons meeging, dachten we eerst nog even dat hij bedoelde dat hij ons met de auto zou brengen, maar die vlieger ging niet op…

En zondag bleek het hotel dat we op het oog hadden gesloten. Het zou maandag weer opengaan… Geen reactie op telefoon en aanbellen. Een aardige buurman zocht naar allerlei alternatieven, maar moest het uiteindelijk opgeven. We hebben het nog even in een cafeetje geprobeerd, maar er zat volgens iedereen niets anders op dan teruglopen naar het vorige dorp, 5 km terug. Daar troffen in een barretje een jongen die ons met de auto naar een bed and breakfast even verderop bracht!

In die b&b werden we hartelijk verwelkomd en kregen we ’s avonds een maaltijd waar we enorm van hebben gesmuld. Een heerlijke salade, een zachte carpacchio, een pasta met een lekkere saus, een stukje kip, wat taart en tenslotte een capuccino. En dat voor een tientje de man. O ja, we kregen er ook nog een lekker flesje rode wijn bij! We komen nu vaker tegen dat mensen wat van de prijs af doen omdat we al zo lang onderweg zijn…

First of all a thank you for all those who are responding via the blog or via mail. We experience them als encouragements! This week we have crossed the Po-area (the flat area between Verona and Bologna) and have now arrived near Bologna. Friday we plan to start with the Via degli Dei (God’s Route), a walking trail through the Apennines between Bologna and Firenze. People tell us that it has not rained properly here since May. Although you immeditaly notice the dryness of the fields, it is surprising how green it still is in many places.
Last week we started with an extra day in Verona where we had a wonderful lunch with the sisters. We joined a good number of the elderly sisters who took their lunch in a big hall. We sat at a separate table with Sr Maria Luisa (who worked together with Albert in Sudan) and with the regional superior of the congregation, who worked for many years in Uganda. Before all started eating our presence was explained to the sisters, most of whom have also worked for many years in developing countries and now have a chance to rest in Verona. Sr Maria Luisa is seeking support to introduce occupational therapy for the sisters.

For most of the people who walk to Rome the Po-area is boring as far as landscape is concerned, but it is at the same time challenging because of the lack of shadow, limited accommodation opportunities, the big numbers of persistent and biting flies and mosquitos. We were prepared, but how do you prepare for temperatures above 40 degrees Celsius? Anyway we tried to start walking every morning at 7, but it was not always possible to have an early breakfast. In the final week before our start from the Netherlands someone sent us a beautiful ‘new’ route along dikes and quiet roads. Since we were still not sure about a good way to cross the Po-area we were quite happy. And indeed the route is recommendable. The advantage of dikes is the wide view and when there is a little bit of wind, then that is the place to feel it. And on hot days some regular fresh wind makes all the difference.

Although we enjoyed the wide views, the flatness and other characteristics of the area, the pearls of the Po were the people with the kindness, encouragements, their help and cooking skills!

And yes, we did appreciate the help. On saturday we found out in the early afternoon, after a long tiring walk in the sun that there were two streets with the same name in the same town and that we were at the wrong address. That little joke took us an extra two hours in the heat… Stefano explained to us what had gone wrong and he was prepared to show us the shortest way to our ‘new’ address.
He sat on his bike and we tried to keep up with the pace. In the meantime we chatted in our best italian… By the way, when he first said that he would come with us, we both mistakenly assumed that he would bring us by car… Step by step we realized that we were not going to his house to collect the car, but would continue to walk…

Sunday we had planned to stay in a hotel in Trecenta. We phoned several times, but failed to get connected. When we arrived it appeared that it was closed for the holiday and would open again the next day… That explained the lack of response. A kind neighbour looked for several alternatives, but in the end he had to give up. It seemed our best chance would be to go back to the village we passed through an hour ago, Baruchella. We did discuss other options in a bar, but that did not change anything. The route back was not unpleasant because it was full of shade. Back in Baruchella we found someone in a bar who suggested a b&b 2 km away and who was willing to bring us by car…

We were kindly welcomed and in the evening we had a really wonderful dinner. A lovely salad, a soft carpacchio, a pasta with a great sauce, some chicken, cake and finally a capuccino. And that for ten euro each… Oh, yes, we also had nice bottle of red wine with it! It seems to happen more in this area that the prices are a bit reduced because we are travelling already for so long…

20120829-211051.jpg

20120829-211224.jpg

20120829-211308.jpg

20120829-211354.jpg

20120829-211442.jpg

Bravi! Complimenti!

We hebben de afgelopen week het laatste stuk van de wandelroute van de Via Claudia Augusta gelopen. Vanaf Trento zijn wij zuidwaarts gegaan en daar begint ook het echte Italië, wat betreft taal en cultuur. We volgen nu voor korte tijd Reitsma’s Fietsroute. Dat houdt in dat we vooral op asfalt lopen, op een enkele grasstrook na, en af en toe een pad onder de druivenranken door. Lopen op asfalt is zwaarder voor voeten en knieen en zeker met warme temperaturen zijn we alert om problemen te voorkomen.

De vallei waar we nu doorheen lopen is ook weer prachtig, met trotse bergen aan beide kanten en schilderachtige dorpjes. Ook hier hebben we inmiddels tropische temperaturen, tussen de 35 en 39 graden en dat is in de schaduw, die we niet altijd vinden. ’s Ochtends zijn de temperaturen heerlijk koel en vanaf 11u loopt de temperatuur op, en die blijft dan stijgen tot 5 uur ’s middags. Daarna zakt die weer in drie uur tijd tot zo’n 20 graden.

Ook toen Ymkje met ons meeliep hadden we een paar pittige wandeldagen met flinke temperaturen. Ondanks de warmte waren het gezellige dagen waar we veel plezier met elkaar hebben gehad en weer enkele nieuwe liedjes aan het repertoire hebben toegevoegd. We proberen om rond twee uur ’s middags thuis te zijn, maar dat wordt meestal wel zo rond half vier omdat we toch weer iets te ambitieus plannen…

Afgelopen zaterdag heeft Albert nieuwe wandelschoenen gekocht. De oude waren behoorlijk versleten en de resterende zool was gebroken. Nieuwe wandelschoenen zijn al gauw een nachtmerrie op een dergelijke tocht, vandaar dat de aankoop was uitgesteld en uitgesteld. Gelukkig gaat het inlopen van de nieuwe schoenen redelijk goed.

We waren al onder de indruk van de gastvrijheid en hartelijkheid in Duitsland en Oostenrijk maar de Italianen maken het ons wel erg makkelijk om ons hier thuis te voelen en dol op ze te zijn. Wat opvalt is de jovialiteit en uitbundigheid. Op straat wordt regelmatig “bravi” en “complimenti” geroepen als we met onze rugzak voorbij lopen en Ineke kreeg gisteren waardering van een paar wegwerkers die ons maar dapper vonden in dit weer. Net zo gemakkelijk worden we door fietsers met enkele verwensingen gecorrigeerd als we teveel naar het midden van de weg lopen.

Een mooi voorbeeld van gastvrijheid was toen we eergisteren na een lange warme dag aankwamen bij ons bed & breakfast adres en de gastvrouw spontaan aanbood om die avond voor ons te koken. We waren er in het dorp al achter gekomen dat het een adres in de bergen was en dus nog een flink klimmetje op het einde van de dag. We kregen een fantastische maaltijd met tomaten, sla uit eigen tuin, heerlijke wijn van de eigen wijngaard, een pasta, een heerlijk stuk vlees en een ijsje toe. Het feit dat Albert zich aardig verstaanbaar kan maken in het Italiaans maakt de uitwisseling leuk.

Op dinsdag hadden we een mooi bed & breakfast adres geregeld en toen we er bijna waren bleek er nog een flinke rivier tussen te zitten en nergens een brug. We konden het dorpje aan de overkant zien liggen……. Toen we belden met de eigenaresse bleek dat de brug een flink stuk verder was en bovendien niet echt een weg voor wandelaars. Ze bood aan ons op te komen halen en zo zaten we dus aan de goede kant van de rivier om via een voetgangerspad naar Verona te lopen. Helaas liep het pad al snel dood in de achtertuin van een aardige Italiaanse familie. Een paar dorpen verderop konden we nog wel een stuk langs de Adige lopen. In totaal hebben we er nu meer dan 2000 km opzitten.
Woensdagavond (22e) hebben we al verhalend gezellig doorgebracht met Zuster Maria-Luisa in ons appartementje in Verona. Ze heeft ons wat tips gegeven over winkels die we nodig hebben. Morgen gaan we lunchen in het huis voor oudere nonnen, waar zij werkt. Vrijdag gaan we dan weer verder, de gevreesde Po-vlakte op.

In the past week we have walked the last part of the Via Claudia Augusta gelopen. From Trento we have gone south and that is also where the real Italy begins, as far as language and culture is concerned. Later we have followed for some days Reitsma’s Bikingtrail. This means that we have walked most of the time on murrum, except for some small grassroads and here and there a path under the grapevines. Walking on murrum is more taxing for feet and knees and certainly with the warmth we are alert to avoid problems.

The small valley that we walked through is again beautiful, with proud mountains on both sides. Also here we have tropical temperatures, between 35 and 39 degrees, and that is in the shadow, that we do not always find. In the mornings it is pleasantly cool. Then from 11 the temperature is rising till about 5 in the late afternoon. Then it drops again till around 8, when it is about 20 degrees.

Also when Ymkje walked with us we had a few tough days with high temperatures. Despite the heat these were nice days where had fun and some new songs were added to our repertoire. Each day we try to be home at two, but the walking mostly ends at least an hour and a half later, because we have again planned a bit too ambitious…

Last Saturday Albert bought new walking shoes. The old ones were really finished and the remaining sole was broken. New walking shoes easily become a nightmare on this type of journey, so the purchase was postponed and postponed. Luckily so far no major problems have occured.

We were impressed about the hospitality and kindness in Germany and Austria, but the Italians make it very easy to love them and to feel at home. What we notice is the joviality and enthusiasm.
While walking we often hear people calling out “bravi” and “complimenti” when we pass by. Ineke yesterday received appreciation of a few roadworkers who thought we ware brave to walk in this weather. But, just as easily, we are shouted at by some bikers when we walk too much in the middle of the road.

A good example of the hospitality we saw yesterday when we arrived aft a long warm day at our bed & breakfast address and the landlady offered spontaneously to cook that evening for us. We had found out in the village that the address we were looking for, was higher up in the mountains. So, it was quite a climb at the end of the day and we were fearing to have to go down for some food, and then up again for the night…. In stead we received a wonderful Italian meal with tomatos and salad from their own garden, even a wonderful wine from their own vineyard, a pasta, some meat and an ice-cream for dessert. The fact that Albert manages to keep some conversation in Italian makes the exchanges a lot of fun, although the Italians usually overestimate his skills.

On Tuesday we had nice bed & breakfast address arranged in the morning. When we were nearly there it appeared that a river needed to be crossed…. without a bridge nearby… We could see the village lying on the other side… When we called with the owner she realized that it was too far for us to walk the extra 3 hours (to the nearest bridge! and then back…) in the heat and she offered spontaneously to come and collect us by car. When we wanted to pay the next day for the transportation she did not accept and said that it was an honour to help pilgrims…
She also told us how to find a path along the river Adige to Verona. Unfortunately the path ended two blocks away in the backyard of a nice Italian family… But, anyway a few villages further on we were able to walk for some time along the Adige.

In total we have now walked for over 2000 km. Wednesday (22nd) we spent a cosy evening with Sr Maria Luisa in our little apartment in Verona sharing stories. She gave us some tips on shops that we need. Tomorow we will have lunch at the house for elderly nuns, where she works, Friday we will continue our journey, entering the feared Po-area.

20120823-001526.jpg

20120823-001559.jpg

20120823-001627.jpg

20120823-001647.jpg

20120823-001705.jpg

Sneeuwwitje en taalpolitiek / Snow-white and language politics

Een mijlpaal bereikt: afgelopen donderdag zijn we de Reschenpass over gegaan en in Italië aangekomen. In totaal hebben we inmiddels 1800 km gelopen, gemiddeld ruim 26 km per dag. Vanaf afgelopen maandag loopt Ymkje, vriendin en oud-kollega van Ineke, een aantal dagen mee. Ymkje was destijds onze eerste gast bij ons in Uganda en het is heel gezellig dat ze nu een weekje met ons meeloopt. Ze heeft zelf nieuwe liederen meegebracht die we tussen het klimmen en dalen oefenen.

We hebben een aantal prachtige wandelingen gemaakt naar Sint Valentin, Schluderns, Schlanders, Naturns, Algund, Nals en we zijn nu in Kaltern. We zijn nu zowaar over de Alpen heen. De wandelingen gaan hier meest langs bergwanden met fantastische uitzichten op het dal en dagenlang uitzicht op enorme appelvelden. Die velden bevinden zich in het dal en tot op 30-40 meter hoogte in de bergen. De appelbomen waar we op uit kijken zijn geen gewone appelbomen, maar het gaat om uiterst intensieve appelteelt, met relatief lage appelstruiken die een onwaarschijnlijke hoeveelheid prachtige appelen dragen. Het gaat maar door, appelstruik, na appelstruik.

In de gasthuizen hebben we meestal alleen van doen met de vrouw des huizes. Ook als je aan de telefoon een man krijgt roept die meestal snel zijn vrouw. De gasthuizen hebben ook vaak een vrouwennaam (Haus Erika, Haus Bianca). Dat trekt blijkbaar meer klanten dan bijvoorbeeld Haus Albert. We slapen vandaag in Haus Wiesenhof. Zur Sonne is ook een populaire naam.

De mevrouw in een van de gasthuizen sprak over haar bezorgdheid over de hoeveelheid gif die gebruikt wordt voor de appels. Zij gebruikte niet het woord gif, maar ‘chemie’. Gelukkig was het al een stuk minder dan vroeger, maar toch. Zij nam haar eigen kinderen het dal uit op de dagen dat er gespoten werd. Tja, dan kijk je toch een beetje anders naar al die prachtige grote rode en gele appels.

We wisten dat er in Noord-Italië Duits wordt gesproken. Wat we niet wisten is dat het zo gevoelig ligt. Gisteren zagen we een bordje “Freiheit für Süd-Tirol!”. Eergisteren beet een klein jongetje ons toe in het Italiaans dat we geen Duits (=tedesco) moesten spreken, maar Italiaans. Toen Albert hem vervolgens in het Italiaans vroeg hoe het met hem ging, snauwde hij, nog altijd ontevreden, dat het goed was: “Bene”. Toen we een paar dagen terug vlakbij een logeerplek iemand de weg vroegen in het Duits, keek de Italiaan wat moeilijk en vroeg uiteindelijk “Com’è?”, wat bedoel je?
Hij kon het blijkbaar niet voor elkaar krijgen om te zeggen dat hij geen Duits sprak. Gelukkig snapte zijn vrouw het wel. In de restaurants wordt er trouwens snel tussen de twee talen geschakeld van tafel tot tafel. Overigens, als de zuid-tirolers onderling spreken verstaan we er geen komma van…

We zitten nu in echt toeristisch gebied en het is ook nog enkele weken hoogseizoen. Het is dus wat drukker in de stadjes, de prijzen liggen wat hoger en het is wat lastiger om eenvoudige overnachtingen te vinden. Op de wandelpaden in de bergen merk je niet veel van de drukte. Op de fietspaden is het duidelijk drukker. Meestal zijn het stelletjes, vriendenclubs of gezinnen. Kleine kinderen worden vaak meegenomen in een apart karretje, waar je ze rustig ziet slapen of ziet rondkijken. Op de fietspaden zijn duidelijk meer voorzieningen: een kraampje met zelfbediening voor, hoe kan het anders, 10 soorten appelsap en kinderen die op een kleedje voor 10 cent een bekertje drinken verkopen.

We reached a milestone: last Thursday we crossed the Reschenpass and finally reached Italy. In total we have sofar walked 1800 km, on average over 26 km a day. Since Monday Ymkje, friend and ex-colleague of Ineke, has joined us for a couple of days. Ymkje was our first guest in Uganda and it is great that she has now come to walk with us for some days. She has brought some new songs that we practice while climbing and descending.

Again, this week we have made some wonderful walks to St Valentin, Schluderns, Schlanders, Naturns, Algund, Nals and at present we are in Kaltern. We are actually over the Alps. The walks here mostly go along the mountain ranges with fantastic views of the valley and for days on end views of gigantic apple fields. The fields are in the valley and reach till about 30-40 meters high along the mountains. The apple trees where we look at are not the usual apple trees, this is about intensive apple Industry with relatively low apple bushes that carry an improbably number of beautiful apples. And it goes on and on, apple bush after apple bush.

In the guesthouses we usually only have to do with the landlady. Even when you get the husband on the phone he usually quickly calls for his wife. The guesthouses often have a female name (House Erica, House Bianca). Apparently that attracts more customers than for example House Albert.

The landlady in one of the guesthouses talked about her concerns about the amount of poison that is being used on the apples. She did not use the word poision, but talked about ‘chemicals’. According to her it is already a lot less than in the seventees, but still. She used to take her children out of the valley on days that the chemicals were used. Such remarks make you look different at all the beautiful big red and yellow apples.

We knew that in North Italy German is one of the official languages. We did not know how sensitive the issue is. Yesterday we saw a sign “Freedom for South Tirol!”. The day before a little boy said to us in a somewhat angry voice in Italian that we should not speak German (=tedesco). When Albert asked him in Italian how he was doing, he responded, still somewhat angry, that he was okay: “Bene”. A few days ago, close to a lodging address, we asked someone them way in German. The italian guy looked a bit confused and eventually said “Com’è?”, what do you mean? Apparently he couldn’t bring himself to say that he did not speak German. Luckily his wife understood us. By the way, when south tirolans (..?..) talk among themselves we do not understand a comma…

We are now in a real touristic area and on top f that it is the high peak season for some weeks to come. So, the town are a bit busier, the prices are somewhat higher and it is more difficult to find simple accommodation.

On the walking trails it is not much busier than before. On the biking paths it is clearly more busy. Most of the time you see couples, a group of friends or a family. Little children are often carried around in a separate trailer that is covered with transparent plastic. You can seem them sleeping quietly or looking around. On the biking trails there are also more facilities: a little shelter for self-service where you can get, o wonder, 10 types of apple juice en we met children that were selling a can of juice for 10 cents.

20120815-173607.jpg

20120815-173635.jpg

20120815-173705.jpg

20120815-173736.jpg

20120815-173758.jpg

Taalvaardigheid / Language skills

Allereerst willen we iedereen hartelijk danken voor alle reacties en ook voor de felicitaties en gelukwensen met onze verjaardagen (7+8 aug) en onze trouwdag (8 aug). We zijn nog in Oostenrijk, maar hopen morgen Italië binnen te wandelen over de Reschenpass.

Het Oostenrijkse berglandschap is werkelijk indrukwekkend. Voor wie het wat zegt, we hebben overnacht in Reutte, Lermoos, Nassereith, Imst, Landeck, Ried en zijn nu in Nauders. We lopen meestal in het dal of een stukje hoger, steeds tussen de grote bergen in. Het zijn zulke enorme brokken rots, daar word je wel een beetje bescheiden van. Verder komen we hier in Oostenrijk veel plaatsen tegen waar je je waterfles kunt aanvullen onder de bemoedigende blikken van een prachtig beeld van een Heilige.

In vergelijking met Duitsland hebben we iets meer wandelwegen met asfalt, soms over gedeelde fiets en wandelpaden en soms een stukje langs de autoweg. Maar ook genoeg prachtige bospaden, weidewegen, bergpaden en het beetje asfalt wordt ruim goedgemaakt door de fraaie uitzichten. Enkele dagen terug zijn we de Fernpass overgegaan op de originele Via Claudia Augusta. Boven aangekomen werden we beloond door fraaie vergezichten van bergen en dalen. Door de dalen slingerden enorme files (eerste zaterdag van Augustus).

Rianne en Michael (zus van Albert en zwager) zijn beiden ervaren Alpen-klimmers. Ze hebben ons begeleid op onze eerste dagen in Oostenrijk. We herinneren ons vooral de gesprekken en een gezellige avond op een terras met uitzicht op de Zugspitze en enkele rondjes schnapps. Hun heldhaftige verhalen en foto’s over de beklimming en vooral de afdaling (in het rollend gesteente) van de Ups-spitze de dag ervoor maakte wel indruk op ons. En ook de vlinder, boven op de Fernpass, die bijna een kwartier op Michael’s hand bleef zitten.

Wat valt ons verder op over Oostenrijk? In ieder geval de gastvrijheid en vrolijkheid. Toen we bijvoorbeeld in Nassereith aankwamen werd ons eerst een marillen-schnapps aangeboden (likeur gemaakt van abrikozen). Toen de vrouw des huizes zei dat ze het gasthuis al 34 jaar runde, vertelden wij dat we 34 jaar getrouwd zijn. Daarop zei zij, luid genoeg voor haar man om haar te verstaan, dat ze al 40 jaar “mit der Feind schlaft”. Aan het vrolijke gebrom van de man te horen was dat niet de eerste keer dat ze dat grapje maakte. Verder kwamen we een Belgische café-houder tegen die maar niet uitgepraat raakte over de schoonheid van de streek waar hij nu woonde. Tenslotte zou hij ons wel even wat toeristische folders geven (en liep weg). Tien (!) minuten later kwam hij terug: Excuseert U mij, ik kan ze niet meer vinden…

Weet iemand wat Thee-Fau is?
Tijdens het boeken van een kamer een paar weken geleden zei een mevrouw dat een kamer “mit Thee-Fau” 4 Euro duurder was dan een kamer “ohne Thee-Fau”. We waren even in de war. Wat is een Thee-Fau? “Ich muss Sie fragen dass zu erklären. Ich komme aus die Niederlande und habe keine Ahnung was Thee-Fau ist”. Toen ze in het engels “television” zei, moesten we beiden lachen.

Er wordt overigens meestal gelachen als we uitleggen dat we uit Nederland komen. Ja, dass haben wir schon gehört, is steevast de reactie, ook al hebben we nog nauwelijks boe of ba gezegd. Blijkbaar is ons accent en zijn onze taalfouten nogal opvallend.

In ons routeboekje vinden we allerlei termen die ons voorheen onbekend waren. We noemen er tien zodat een ieder zelf zijn/ haar wandel-taalvaardigheid in het Duits kan vaststellen: Bürgersteig, Kreisverkehr, Zaun, Schotterweg, Gabelung, Querstrasse, Gatter, stetig, Schild und Schranke (onderaan zijn onze vertalingen te vinden).
Tot slot, Jorian, alvast van harte gefeliciteerd!
———————-
First of all we like to thank everyone for all the responses and congratulations with our birthdays (7+8th of Aug) and our wedding anniversary (8th of Aug). We are still in Austria, but hope to walk into Italy tomorrow via the Reschenpass.

The Austrian mountain landscape is really impressive. For those who know the area, we have spent nights in Reutte, Lermoos, Nassereith, Imst, Landeck, Ried and are at present in Nauders. We usually walk in the valley or a little bit higher, always in-between the big mountains. These are such enormous blocks of rock that it makes one somewhat modest. Further, we come accross many places where we can fill our water bottles under the encouraging eyes of a beautiful statue of a Saint.

In comparison with Germany we have some more paths with murram, sometimes we follow shared bike+walking paths and sometimes a bit along a road with cars passing by. But there are also plenty beautiful trails in the woods, through meadows and the little extra murram is largely compensated by the magnificent scenery. Some days ago we crossed the Fernpass on the original Via Claudia Augusta. On the top we were rewarded with wonderful views of the surrounding mountains and valleys. In the valley we saw an enormous traffic jam on the winding roads (first Saturday of August).

Rianne and Michael (Albert’s sister and brother-in-law) are both climbers with experience in the Alps. They have accompanied us on our first days in Austria. We remember especially the talks and the wonderful evening on a terrace with a view of the Zugspitze and some rounds of liquor. Their heroic stories and pictures of the way and down (amidst rolling stones) of the Ups on the day before impressed us certainly. Just as the butterfly that, on the top of the Fernpass, sat on Michael’s hand for almost fifteen minutes.

What else do we notice about Austria? In any case the hospitality and the good humour. For example, when we arrived in Nassereith we were first offered a liquor of apricots. When the women said they had the guesthouse already for 34 years, we told her that we are married for 34 years. She then said, loud enough for her husband to hear, that she “slept with enemy” already for forty years. From the cheerful murmur of the husband we concluded she did not make the joke for the first time. We further met a Belgian bartender who did not stop talking about the beauty of the area where he now lived. Finally he said he would give us some tourist folders (and walked away). Ten (!) minutes later he returned and said: Excuse me, I cannot find them anymore…

Most of the time people laugh when we explain that we are from the Netherlands. Yes, we already heard, is the consistent response, even when we have hardly said anyhting… Apparently our pronounciation and our errors are rather obvious….

In our route guide we find German words that were previously unknown to us. We mention ten below, so that you can assess your competence in walking-German: Bürgersteig, Kreisverkehr, Zaun, Schotterweg, Gabelung, Querstrasse, Gatter, stetig, Schild und Schranke.
Finally, Jorian, congratulations!
———————-
Bürgersteig (trottoir/pavement), Kreisverkehr (rotonde/roundabout), Zaun (omheining/fence), Schotterweg (weg met steentjes/gravel road), Gabelung (vork/fork), Querstrasse (de straat die je kruist/crossroads), Gatter (hekwerk/grate), stetig (voortdurend/everlasting), Schild (wegwijzer/sign) und Schranke (hindernis/barrier).

20120808-203258.jpg

20120808-203139.jpg

20120808-202956.jpg

20120808-202830.jpg

20120808-202634.jpg

De nachten / The nights

Vandaag aangekomen in Füssen, onze laatste pleisterplaats in Duitsland. Morgen trekken we Oostenrijk in en een week later gaan we de Italiaanse grens over. We hebben nog steeds geluk met het weer. Het regent zelden waar wij lopen. En als, dan hooguit een uur achtereen.

Het succes van een duurtocht hangt af van de nachten. Joop Zoetemelk schijnt ooit gezegd te hebben dat de Tour de France in bed wordt gewonnen. Hij doelde daarmee op het belang van een goede nachtrust voor het dagelijkse herstel van het lichaam. Wie het best herstelt van de zware etappe van gisteren, heeft vandaag de beste papieren. Dat herstel hangt af van allerlei factoren. In onze ervaring zijn de matrassen in Duitse hotels, gasthuizen en jeugdherbergen van uitstekende kwaliteit. Anders ligt het met de kussens. Je ziet het al zodra je de kamer binnenkomt. Het kussen is op een kunstige manier gevouwen. En soms ligt er nog een chocolaatje bij. Het ziet er prachtig uit, maar je ziet ook meteen dat het kussen eigenlijk te groot is en geen body heeft. Je kunt het opvouwen en er lekker tegen aan zitten, maar er gewoon op slapen is een ander verhaal. Nog steeds zijn we niet achter het geheim om van het kussen een comfortabel hoofdkussen voor nacht te maken en dus zijn we ’s nachts regelmatig in de weer om er een geschikte vorm van te maken. Desalnietemin slapen we uitstekend en maken we heerlijke lange nachten.

Ook deze week weer schitterende tochten gemaakt over de hoge bergwegen langs de Lech en een van de hoogtepunten was toch wel de Ammerschlucht en de eerste aanblik van de Alpen. Bij de voor-Alpen horen de klinkende koe-bellen en de grote, golvende grasweiden met daarachter de majestueuze bergtoppen.

De Ammerschlucht is een diep bossig ravijn waar de Ammer doorheen stroomt op zo’n 80 meter diepte. Het heeft een unieke flora en fauna en bestaat uit een smal wandelpad met verbindingsstukken van planken en zo’n 460 treden. Het pad gaat op en neer, langs steile hellingen en afgronden zonder bescherming. Om het wat spannender te maken wordt er links en rechts gewaarschuwd voor de gevaren en hoe te handelen in geval er iets gebeurt. Bijzonder is ook dat als je eenmaal in de Schlucht bent er maar een weg is en dat is voorwaarts, ook als dat via 2 keukentrappen (!) over losse planken over een watertje is….. Dit zijn van die tochten waar je je vooraf wat zorgen over maakt en waarvan je achteraf zegt dat het een ervaring was die je niet had willen missen. Tijdens de hele wandeling in de Schlucht hebben we trouwens geen mens gezien.

Inmiddels zijn we nu na acht weken over de helft wat betreft het aantal kilometers. Donderdag 2 augustus hopen we de grens met Oostenrijk te bereiken en lopen we twee dagen samen met een zus van Albert (Rianne) en zwager (Michael).

Today we have arrived in Füssen, our last station in Germany. Tomorrow we cross the border with Austria and one week later we hope to reach Italy. We are still lucky with the weather. It seldom rains where we walk, and if, then at worst for an hour.

The success of a longer term endeavour depends on the nights. Joop Zoetmelk, a famous Dutch cyclist, seems to have once said that the Tour de France is decided in bed. He referred to the impact of a good night’s sleep on the recovery of the body. The one who recovers best of the yesterday’s challenging stage, has the best chances today.
The recovery depends on various elements. In our experience, the mattresses in German hotels, guest houses and youth hostels are of excellent quality. The pillows are a different matter. You can already see it when you enter the room. The pillow is folded in an arty way. Sometimes a small piece of chocolate has been put on top. It looks wonderful, but you also see immediately that the pillow is too big and lacks ‘body’. You can fold it to sit comfortably against the wall, but just to sleep on it is a different story. We still have not discovered the secret that turns the thing into a suitable pillow for the night. As a result, during the night, we are regularly busy struggling to reshape it into something comfortable. Anyway, we do sleep very well and usually make long nights.

Also this week we made some wonderful trips on the higher mountain-roads along the Lech and one of the highlights was the Ammerschlucht (a canyon) and of course the first sight of the Alps. This area is famous for its cow-bells and the big sloping grass meadows, then, at the back, a range of majestic mountain tops.
The Ammerschlucht is a deep canyon full with trees along the slopes. The river Ammer runs about 80 meters below. The area has a unique flora and fauna and the trail consists of a small path. Some areas are impossible to walk and so they are connected with pieces of wood and about 460 steps. The path goes up and down, along steep descends of 50 to 80 metres, without protection on the side. You just have to walk straight. In our experience it is safer not to look down! To add to the excitement we see warning signs left and right about the dangers and what to do when something happens… Very special is also that, once down in the Schlucht, there is only one way, and that is forward. Also when it means you need to climb kitchen stairs then climb on some wobbly loose pieces of woods over water and another kitchen stairs to get off at the other end… These are the trips where you are somewhat worried up front and where you say afterwards that you would not like to have missed the experience. By the way, during the whole trip in the Schlucht we have not seen anybody.
In the mean time we have finished eight weeks and are now half way, as far as kilometers are concerned. Thursday 2nd of August we hope to reach the border with Austria and then we walk for two days together with Albert’s sister (Rianne) and brother-in-law (Michael).

20120801-204610.jpg

20120801-204515.jpg

20120801-204432.jpg

20120801-204320.jpg

Vlinders / Butterflies

Allereerst willen we iedereen weer hartelijk danken voor de reacties. Het doet goed om te weten dat zoveel mensen de blog lezen en waarderen en er ook herkenning in vinden.

Inmiddels zijn we aangekomen in Augsburg (na zo’n 1300 km) en de “Romantische Strasse” is alweer bijna afgelopen. Het blijft een prachtige afwisselende route door berggebieden, bossen en een aaneenrijging van prachtige steden met eigen kultuur en tradities. Het is interessant om meer kennis te maken met de cultuur in Beieren en het belang van tradities. Het begint al met de begroeting “Grüss Gott”, een mooie begroeting waarmee het goede wordt bevestigd en een dankbaarheid voor dat wat is. De cultuur wordt ook zichtbaar in de kinderfeesten die worden georganiseerd aan het einde van het schooljaar (Kinderzeche) waarbij de kinderen die van de lagere school komen een voorstelling (volksdans of muziekfanfare) geven voor het hele dorp, compleet met klederdracht, traktaties na afloop en trotse ouders en opa’s en oma’s. In Dinkelsbühl was dit feest in volle gang en was een stuk van de binnenstad afgesloten.

Opvallend ook is dat als we maar even aarzelend op onze routebeschrijving staan te staren mensen meteen vragen of ze kunnen helpen. Grappig zijn ook de reacties dat mensen wel een kortere weg weten naar de plaats waar we heen willen en eigenlijk niet snappen dat wij vooral geinteresseerd zijn in een mooie route en niet zozeer de kortste weg.

We hebben ondertussen allerlei prachtige kapelletjes en kerken gezien. In een Herrgottskirche (bij Creglingen) hebben we een prachtig houten Maria-altaar gezien, van enorme omvang en met prachtige bewerkingen. Het is gemaakt door Tilmann Riemenschneider, een man met een enerverende levensloop (vroeg weduwnaar, kunstenaar, burgemeester van Worms, verkeerde kant gekozen in de Boerenoorlog, van bezittingen beroofd, eenzaam achtergebleven. Zijn graf werd na 150 jaar weer ontdekt en toen is hij weer in ere hersteld). Later vonden we in de St.Georg-kerk in Nördlingen ook een schitterend houten altaar van hem.

We hadden eigenlijk verwacht dat dit deel van de route wel meer toeristen zou trekken, maar dat is absoluut niet het geval. Alleen in Rothenburg en Nördlingen was het wat druk. Zeker in de bossen, de landbouw- en weidegebieden komen we amper mensen tegen. De laatste dagen zijn we verschillende fietsers tegen gekomen en verder hebben we alleen gezelschap van vogels, eekhoorns, herten en konijnen. Ook prachtige vlinders en als je langzaam genoeg loopt dartelen ze voor je uit om op een takje neer te strijken en hun vleugels met prachtige kleuren en patronen te laten zien om daarna weer een stukje verderop hetzelfde te herhalen. Loop je te snel dan gaan ze je uit de weg en lijkt het alsof er geen vlinders zijn…

First we want to thank everyone for their responses. It is great that so many people read and appreciate the blog and also recognise something in there.
In the meantime we have arrived in Augsburg after over 1300 km. At the end of next week we hope to have finished the Romantic Road and will continue on the Via Claudia Augusta. The Romantic Road is a beautiful road with varying landscapes through woods and mountains. We pass through a series of beautiful cities with their own culture and traditions. It is interesting to get to know more of the culture in Bavaria and the importance of traditions. It already starts with the greeting “Grüss Gott”, which confirms the good intentions and gratefulness for what is. The culture is also visible when looking at the festivities for children that are organised at the end of the school year (Kinderzeche) where the children that leave school participate in folk dance and in music band that attract villagers and tourists. The children wear traditional clothes, get an ice cream afterwards and there a lot of proud parents and grand parents who remember the days that they went through the same tradition. We saw such a ceremony in Dinkelsbühl where part of the centre of town was closed off for cars for these activities.

It is remarkable how willing people are to help us find the right direction. As soon as we stop and look at our map somebody will come or a car will stop and ask if they can help. The local dialect is not always easy to follow, but in the end we get the point. It is really funny that, in many cases, people know a shorter route than the one in our booklet. Not all of them understand that we are more interested in a beautiful road than in the shortest one.

In the meantime we have seen a good number of beautiful chapels and churches. In the Herrgottskirche near Creglingen we have seen a really impressive Maria-altar. It is huge and with so many details. It is made by Tilmann Riemenschneider, a man with an fascinating life (an early widower, artist, mayor of Worms, chose the wrong side in the Peasant Wars, robbed of all his possessions, spent the last years of his life lonely. His grave was rediscovered after 150 years and then he was given back his due status. Later we found in the St George Church in Nördlingen another masterpiece made by him at the beginning of the 16th century.

We had expected that this part of our journey would attract more tourists, but that is not true. Only in Rothenburg en Nördlingen it was somewhat busy. Certainly in the woods, the agricultural areas and grasslands we hardly meet people. The last few days we have seen several bikers, but we are mostly in the company of birds, squirrels, deer and rabbits. We also see butterflies. When you walk slow enough they fly in front of you, rest on a small branch and spread their wings to show you their beautiful colours and patterns, and will repeat the same a few meters ahead. When you walk too fast they will avoid you and it looks as if there are no butterflies…

20120725-210059.jpg

20120725-205403.jpg

20120725-205326.jpg

20120725-205221.jpg

Druk, druk, druk / Busy, busy, busy

Groetjes aan iedereen vanuit Schillingsfürst!
In Bürgstadt sliepen we in een huis van een man die allerlei kamers verhuurde. Het eerste dat opviel was de prachtig onderhouden tuin, niet eens zo groot, met allerlei perkjes waar rozen in de bloei stonden. Aan de deur hing een bordje dat hij bezig was in de tuin achter het huis. Daar vonden we hem bezig met het opruimen van een tak van een appelboom, die eerder die dag naar beneden was gekomen. Hij had iets bijzonders over zich, zonder dat meteen duidelijk was wat er zo bijzonder was. De man liep met ons mee en liet ons onze kamer zien. De badkamer was er tegenover. Hij legde uit hoe het dakraam functioneerde, vroeg hoe laat we wilden ontbijten en vertelde ons waar we later goed en goedkoop konden eten in de buurt en liet ons daarna rustig bijkomen. Duidelijk iemand die weet wat zijn gasten nodig hebben. De kamer was eenvoudig, sfeervol ingericht. Toen we het stadje wilden ingaan voor het avondmaal was hij voor in de tuin aan het werk. Zo’n prachtige tuin bijhouden is veel werk, maar hij deed het met zichtbaar genoegen. Hij had een rustige stem.
De volgende ochtend verwelkomde hij ons bij het ontbijt en aan de hoeveelheid ontbijtbordjes konden we zien dat er aardig wat gasten in huis waren. Maar hij was er niet druk mee, hij regelde het gewoon.Hij vertelde dat het licht regende en dat hij een regenboog had gezien, zoals hij hem nog nooit eerder had gezien. In de ontbijtkamer hingen allerlei foto’s van zijn gezin die liefde uitstraalden. Uit de foto’s werd ook duidelijk dat zijn vrouw was overleden. Hij was zijn hele leven houtbewerker (schreiner) geweest, maar had ook allerlei andere klussen gedaan. Later realiseerden we ons wat hem zo bijzonder maakte. Hij deed alles met aandacht. Hij deed veel, maar was er niet druk, druk, druk mee, hij deed het gewoon met liefdevolle aandacht.

Zaterdag hadden we een rustdag in het prachtige Tauberbishofsheim en dus twee overnachtingen geboekt in hetzelfde hotel. Vrijdagavond hebben we ons heerlijk laten verwennen in het plaatselijke restaurant bij de Oude Toren met een verrassingsmenu van de plaatselijke gerechten met bijpassende wijn van de streek en geheel passend bij de sfeer van de start van de “romantische strasse” een diner met kaarslicht. De ober had er zichtbaar zin in om twee zulke dankbare gasten te bedienen met al het plaatselijk heerlijks.
Voor zaterdag hadden we een heel lijstje van dingen die we moesten doen, ieder een eigen lijstje en het grappige was dat we allebei alweer om 10u thuis waren en het hele lijstje hadden afgewerkt, compleet met een bezoek aan de plaatselijke kapper, Albert bij Friseur Strubbelkopf (!) en Ineke bij Katrin & Friends. De rest van de dag hadden we dus vrij en hebben we gebruikt om het plaatselijke landschaftsmuseum te bezoeken, uitgebreid te lunchen, voor een Thaise massage etc. Na de Thaise massage, waarbij we flink werden aangepakt, ingedrukt en uitgerekt, voelden onze vermoeide spieren weer als nieuw. Een welbestede rustdag dus en zondag begonnen we weer helemaal verfrist, echter wel in de stromende regen. Onderweg keek een mevrouw ons wat meewarig aan. Toen Ineke vol overtuiging riep “Die Sonne komt wieder!”, schoot ze in de lach.

Nu dus alweer een paar etappes gelopen van de Romantische Strasse. De route is overal goed aangegeven, de wandelpaden zijn prettig en de landschappen lieflijk en glooiend. Vergeleken met wat we hiervoor hebben gelopen is het minder klimmen en dalen, minder grillig en dus minder vermoeiend. Genoeg tijd dus om onderweg van alles te genieten en de romantiek op te snuiven. Wat het romantisch maakt zijn de lieflijke landschappen en dorpjes, de prachtig gekleurde huizen en zelfs de bossen hier zijn romantisch vanwege de heerlijke bloemige geuren die er hangen. Overnachtingen in dit deel van Duitsland zijn gemakkelijk te vinden en er is keuze genoeg uit allerlei typen onderkomens. “Privat zimmers” zijn het leukst omdat het contact dan meer persoonlijk is.

Inmiddels bijna 1100 km gelopen en we gaan gestaag richting Oostenrijk/Italië.
Plan voor de komende week/ next week:
Do 19/07 Dinkelsbühl
Vr 20/07 Raustetten
Za 21/07 Nördlingen
Zo 22/07Mönchdeggingen
Ma 23/07 Donauwörth
Di 24/07 Kloster Holzen
Wo 25/07 Augsburg

Greetings to all from Schillingsfürst!
In Bürgstadt we spent the night in the house of a man who rented several rooms. The first thing we noticed was the beautiful garden, not so big. There were several rosaries and rose bushes blossoming. At the door we found a notice that he was working in the garden behind the house. We found him busy clearing a branch from an apple tree that had come down earlier in the day. He had something special, but it was not immediately clear what it was. He showed us our room and the bathroom opposite. He explained how to operate the roof window, asked us what time we wanted our breakfast next morning, told us where we could go for a good and affordable dinner and then left us to rest and to take care of ourselves. Clearly someone who knew what guests like we needed. The room was simple, nicely decorated. When we were leaving to go out for dinner, we found found him working in the front garden. To maintain such a beautiful garden is a lot of work, but he did it with visible pleasure. He had a kind and quiet voice.
The next morning he welcomed us at breakfast. The number of breakfast plates showed us that there were a good number of guests in the house. But he was not “busy”, he just organised. He told us that there was a light rain and that he had just seen a rainbow, like he had never seen before. In the breakfast room there were several pictures of his family. The pictures expressed love. From the pictures it also became clear that his wife had died. He had been a carpenter (sort of) his whole life, but had also done various other jobs.
Later we realized what made him so special. He gave everything the attention it needed. He did a lot, but he wasn’t busy, busy, busy. He just did it, with loving kindness.
Saturday we had a resting day, our first, in the beautiful Tauberbishofsheim, so we had booked two nights in the same hotel. Friday evening we went for a treat to a restaurant called the Old Tower. We choose a surprise menu with local dishes with a fitting local wine. This candlelight dinner formed the perfect ambiance for the start of the “romantic road”. The waiter clearly enjoyed serving two grateful guests with the nice local treats.
For Saturday we had each a whole list of things to do. The funny thing was that by ten we were both back home with everything ticked from our list, including a visit to the local hairdresser, Albert went to Friseur Strubbelkopf (!) and Ineke went to Katrin & Friends. The rest of the day we were free and we used to visit the museum of local history, to take all the time for lunch and go for a Thai massage. The massage was tough, our muscles were pressed and stretched? Afterwards our tired muscles felt as new. All in all it was a useful resting day. The next day we started refreshed, though the rain poured down. During the morning a lady looked at us with pity. When Ineke said with full conviction “The sun will come back!” she was laughing.
In the meantime we have walked for a few days on the Romantic Road. This part of our trip is well indicated, the trails are pleasant and the landscapes are lovely and sloping. In comparison to earlier parts of our trip this is less climbing and descending, so less tiring. Enough time to enjoy what we see and to experience the romantic atmosphere of the landscape, the lovely villages, the beautiful colour houses and even the woods, with their flowery smells. In this part of Germany accommodation is easy to find. We prefer the private rooms because of the more personal contact.

20120718-204526.jpg

20120718-204646.jpg

20120718-204721.jpg

20120718-204739.jpg

Berichtnavigatie