Albert & Ineke wandelen richting Rome

English texts below dutch texts

Archief voor de categorie “Blog”

Taalvaardigheid / Language skills

Allereerst willen we iedereen hartelijk danken voor alle reacties en ook voor de felicitaties en gelukwensen met onze verjaardagen (7+8 aug) en onze trouwdag (8 aug). We zijn nog in Oostenrijk, maar hopen morgen Italië binnen te wandelen over de Reschenpass.

Het Oostenrijkse berglandschap is werkelijk indrukwekkend. Voor wie het wat zegt, we hebben overnacht in Reutte, Lermoos, Nassereith, Imst, Landeck, Ried en zijn nu in Nauders. We lopen meestal in het dal of een stukje hoger, steeds tussen de grote bergen in. Het zijn zulke enorme brokken rots, daar word je wel een beetje bescheiden van. Verder komen we hier in Oostenrijk veel plaatsen tegen waar je je waterfles kunt aanvullen onder de bemoedigende blikken van een prachtig beeld van een Heilige.

In vergelijking met Duitsland hebben we iets meer wandelwegen met asfalt, soms over gedeelde fiets en wandelpaden en soms een stukje langs de autoweg. Maar ook genoeg prachtige bospaden, weidewegen, bergpaden en het beetje asfalt wordt ruim goedgemaakt door de fraaie uitzichten. Enkele dagen terug zijn we de Fernpass overgegaan op de originele Via Claudia Augusta. Boven aangekomen werden we beloond door fraaie vergezichten van bergen en dalen. Door de dalen slingerden enorme files (eerste zaterdag van Augustus).

Rianne en Michael (zus van Albert en zwager) zijn beiden ervaren Alpen-klimmers. Ze hebben ons begeleid op onze eerste dagen in Oostenrijk. We herinneren ons vooral de gesprekken en een gezellige avond op een terras met uitzicht op de Zugspitze en enkele rondjes schnapps. Hun heldhaftige verhalen en foto’s over de beklimming en vooral de afdaling (in het rollend gesteente) van de Ups-spitze de dag ervoor maakte wel indruk op ons. En ook de vlinder, boven op de Fernpass, die bijna een kwartier op Michael’s hand bleef zitten.

Wat valt ons verder op over Oostenrijk? In ieder geval de gastvrijheid en vrolijkheid. Toen we bijvoorbeeld in Nassereith aankwamen werd ons eerst een marillen-schnapps aangeboden (likeur gemaakt van abrikozen). Toen de vrouw des huizes zei dat ze het gasthuis al 34 jaar runde, vertelden wij dat we 34 jaar getrouwd zijn. Daarop zei zij, luid genoeg voor haar man om haar te verstaan, dat ze al 40 jaar “mit der Feind schlaft”. Aan het vrolijke gebrom van de man te horen was dat niet de eerste keer dat ze dat grapje maakte. Verder kwamen we een Belgische café-houder tegen die maar niet uitgepraat raakte over de schoonheid van de streek waar hij nu woonde. Tenslotte zou hij ons wel even wat toeristische folders geven (en liep weg). Tien (!) minuten later kwam hij terug: Excuseert U mij, ik kan ze niet meer vinden…

Weet iemand wat Thee-Fau is?
Tijdens het boeken van een kamer een paar weken geleden zei een mevrouw dat een kamer “mit Thee-Fau” 4 Euro duurder was dan een kamer “ohne Thee-Fau”. We waren even in de war. Wat is een Thee-Fau? “Ich muss Sie fragen dass zu erklären. Ich komme aus die Niederlande und habe keine Ahnung was Thee-Fau ist”. Toen ze in het engels “television” zei, moesten we beiden lachen.

Er wordt overigens meestal gelachen als we uitleggen dat we uit Nederland komen. Ja, dass haben wir schon gehört, is steevast de reactie, ook al hebben we nog nauwelijks boe of ba gezegd. Blijkbaar is ons accent en zijn onze taalfouten nogal opvallend.

In ons routeboekje vinden we allerlei termen die ons voorheen onbekend waren. We noemen er tien zodat een ieder zelf zijn/ haar wandel-taalvaardigheid in het Duits kan vaststellen: Bürgersteig, Kreisverkehr, Zaun, Schotterweg, Gabelung, Querstrasse, Gatter, stetig, Schild und Schranke (onderaan zijn onze vertalingen te vinden).
Tot slot, Jorian, alvast van harte gefeliciteerd!
———————-
First of all we like to thank everyone for all the responses and congratulations with our birthdays (7+8th of Aug) and our wedding anniversary (8th of Aug). We are still in Austria, but hope to walk into Italy tomorrow via the Reschenpass.

The Austrian mountain landscape is really impressive. For those who know the area, we have spent nights in Reutte, Lermoos, Nassereith, Imst, Landeck, Ried and are at present in Nauders. We usually walk in the valley or a little bit higher, always in-between the big mountains. These are such enormous blocks of rock that it makes one somewhat modest. Further, we come accross many places where we can fill our water bottles under the encouraging eyes of a beautiful statue of a Saint.

In comparison with Germany we have some more paths with murram, sometimes we follow shared bike+walking paths and sometimes a bit along a road with cars passing by. But there are also plenty beautiful trails in the woods, through meadows and the little extra murram is largely compensated by the magnificent scenery. Some days ago we crossed the Fernpass on the original Via Claudia Augusta. On the top we were rewarded with wonderful views of the surrounding mountains and valleys. In the valley we saw an enormous traffic jam on the winding roads (first Saturday of August).

Rianne and Michael (Albert’s sister and brother-in-law) are both climbers with experience in the Alps. They have accompanied us on our first days in Austria. We remember especially the talks and the wonderful evening on a terrace with a view of the Zugspitze and some rounds of liquor. Their heroic stories and pictures of the way and down (amidst rolling stones) of the Ups on the day before impressed us certainly. Just as the butterfly that, on the top of the Fernpass, sat on Michael’s hand for almost fifteen minutes.

What else do we notice about Austria? In any case the hospitality and the good humour. For example, when we arrived in Nassereith we were first offered a liquor of apricots. When the women said they had the guesthouse already for 34 years, we told her that we are married for 34 years. She then said, loud enough for her husband to hear, that she “slept with enemy” already for forty years. From the cheerful murmur of the husband we concluded she did not make the joke for the first time. We further met a Belgian bartender who did not stop talking about the beauty of the area where he now lived. Finally he said he would give us some tourist folders (and walked away). Ten (!) minutes later he returned and said: Excuse me, I cannot find them anymore…

Most of the time people laugh when we explain that we are from the Netherlands. Yes, we already heard, is the consistent response, even when we have hardly said anyhting… Apparently our pronounciation and our errors are rather obvious….

In our route guide we find German words that were previously unknown to us. We mention ten below, so that you can assess your competence in walking-German: Bürgersteig, Kreisverkehr, Zaun, Schotterweg, Gabelung, Querstrasse, Gatter, stetig, Schild und Schranke.
Finally, Jorian, congratulations!
———————-
Bürgersteig (trottoir/pavement), Kreisverkehr (rotonde/roundabout), Zaun (omheining/fence), Schotterweg (weg met steentjes/gravel road), Gabelung (vork/fork), Querstrasse (de straat die je kruist/crossroads), Gatter (hekwerk/grate), stetig (voortdurend/everlasting), Schild (wegwijzer/sign) und Schranke (hindernis/barrier).

20120808-203258.jpg

20120808-203139.jpg

20120808-202956.jpg

20120808-202830.jpg

20120808-202634.jpg

De nachten / The nights

Vandaag aangekomen in Füssen, onze laatste pleisterplaats in Duitsland. Morgen trekken we Oostenrijk in en een week later gaan we de Italiaanse grens over. We hebben nog steeds geluk met het weer. Het regent zelden waar wij lopen. En als, dan hooguit een uur achtereen.

Het succes van een duurtocht hangt af van de nachten. Joop Zoetemelk schijnt ooit gezegd te hebben dat de Tour de France in bed wordt gewonnen. Hij doelde daarmee op het belang van een goede nachtrust voor het dagelijkse herstel van het lichaam. Wie het best herstelt van de zware etappe van gisteren, heeft vandaag de beste papieren. Dat herstel hangt af van allerlei factoren. In onze ervaring zijn de matrassen in Duitse hotels, gasthuizen en jeugdherbergen van uitstekende kwaliteit. Anders ligt het met de kussens. Je ziet het al zodra je de kamer binnenkomt. Het kussen is op een kunstige manier gevouwen. En soms ligt er nog een chocolaatje bij. Het ziet er prachtig uit, maar je ziet ook meteen dat het kussen eigenlijk te groot is en geen body heeft. Je kunt het opvouwen en er lekker tegen aan zitten, maar er gewoon op slapen is een ander verhaal. Nog steeds zijn we niet achter het geheim om van het kussen een comfortabel hoofdkussen voor nacht te maken en dus zijn we ’s nachts regelmatig in de weer om er een geschikte vorm van te maken. Desalnietemin slapen we uitstekend en maken we heerlijke lange nachten.

Ook deze week weer schitterende tochten gemaakt over de hoge bergwegen langs de Lech en een van de hoogtepunten was toch wel de Ammerschlucht en de eerste aanblik van de Alpen. Bij de voor-Alpen horen de klinkende koe-bellen en de grote, golvende grasweiden met daarachter de majestueuze bergtoppen.

De Ammerschlucht is een diep bossig ravijn waar de Ammer doorheen stroomt op zo’n 80 meter diepte. Het heeft een unieke flora en fauna en bestaat uit een smal wandelpad met verbindingsstukken van planken en zo’n 460 treden. Het pad gaat op en neer, langs steile hellingen en afgronden zonder bescherming. Om het wat spannender te maken wordt er links en rechts gewaarschuwd voor de gevaren en hoe te handelen in geval er iets gebeurt. Bijzonder is ook dat als je eenmaal in de Schlucht bent er maar een weg is en dat is voorwaarts, ook als dat via 2 keukentrappen (!) over losse planken over een watertje is….. Dit zijn van die tochten waar je je vooraf wat zorgen over maakt en waarvan je achteraf zegt dat het een ervaring was die je niet had willen missen. Tijdens de hele wandeling in de Schlucht hebben we trouwens geen mens gezien.

Inmiddels zijn we nu na acht weken over de helft wat betreft het aantal kilometers. Donderdag 2 augustus hopen we de grens met Oostenrijk te bereiken en lopen we twee dagen samen met een zus van Albert (Rianne) en zwager (Michael).

Today we have arrived in Füssen, our last station in Germany. Tomorrow we cross the border with Austria and one week later we hope to reach Italy. We are still lucky with the weather. It seldom rains where we walk, and if, then at worst for an hour.

The success of a longer term endeavour depends on the nights. Joop Zoetmelk, a famous Dutch cyclist, seems to have once said that the Tour de France is decided in bed. He referred to the impact of a good night’s sleep on the recovery of the body. The one who recovers best of the yesterday’s challenging stage, has the best chances today.
The recovery depends on various elements. In our experience, the mattresses in German hotels, guest houses and youth hostels are of excellent quality. The pillows are a different matter. You can already see it when you enter the room. The pillow is folded in an arty way. Sometimes a small piece of chocolate has been put on top. It looks wonderful, but you also see immediately that the pillow is too big and lacks ‘body’. You can fold it to sit comfortably against the wall, but just to sleep on it is a different story. We still have not discovered the secret that turns the thing into a suitable pillow for the night. As a result, during the night, we are regularly busy struggling to reshape it into something comfortable. Anyway, we do sleep very well and usually make long nights.

Also this week we made some wonderful trips on the higher mountain-roads along the Lech and one of the highlights was the Ammerschlucht (a canyon) and of course the first sight of the Alps. This area is famous for its cow-bells and the big sloping grass meadows, then, at the back, a range of majestic mountain tops.
The Ammerschlucht is a deep canyon full with trees along the slopes. The river Ammer runs about 80 meters below. The area has a unique flora and fauna and the trail consists of a small path. Some areas are impossible to walk and so they are connected with pieces of wood and about 460 steps. The path goes up and down, along steep descends of 50 to 80 metres, without protection on the side. You just have to walk straight. In our experience it is safer not to look down! To add to the excitement we see warning signs left and right about the dangers and what to do when something happens… Very special is also that, once down in the Schlucht, there is only one way, and that is forward. Also when it means you need to climb kitchen stairs then climb on some wobbly loose pieces of woods over water and another kitchen stairs to get off at the other end… These are the trips where you are somewhat worried up front and where you say afterwards that you would not like to have missed the experience. By the way, during the whole trip in the Schlucht we have not seen anybody.
In the mean time we have finished eight weeks and are now half way, as far as kilometers are concerned. Thursday 2nd of August we hope to reach the border with Austria and then we walk for two days together with Albert’s sister (Rianne) and brother-in-law (Michael).

20120801-204610.jpg

20120801-204515.jpg

20120801-204432.jpg

20120801-204320.jpg

Vlinders / Butterflies

Allereerst willen we iedereen weer hartelijk danken voor de reacties. Het doet goed om te weten dat zoveel mensen de blog lezen en waarderen en er ook herkenning in vinden.

Inmiddels zijn we aangekomen in Augsburg (na zo’n 1300 km) en de “Romantische Strasse” is alweer bijna afgelopen. Het blijft een prachtige afwisselende route door berggebieden, bossen en een aaneenrijging van prachtige steden met eigen kultuur en tradities. Het is interessant om meer kennis te maken met de cultuur in Beieren en het belang van tradities. Het begint al met de begroeting “Grüss Gott”, een mooie begroeting waarmee het goede wordt bevestigd en een dankbaarheid voor dat wat is. De cultuur wordt ook zichtbaar in de kinderfeesten die worden georganiseerd aan het einde van het schooljaar (Kinderzeche) waarbij de kinderen die van de lagere school komen een voorstelling (volksdans of muziekfanfare) geven voor het hele dorp, compleet met klederdracht, traktaties na afloop en trotse ouders en opa’s en oma’s. In Dinkelsbühl was dit feest in volle gang en was een stuk van de binnenstad afgesloten.

Opvallend ook is dat als we maar even aarzelend op onze routebeschrijving staan te staren mensen meteen vragen of ze kunnen helpen. Grappig zijn ook de reacties dat mensen wel een kortere weg weten naar de plaats waar we heen willen en eigenlijk niet snappen dat wij vooral geinteresseerd zijn in een mooie route en niet zozeer de kortste weg.

We hebben ondertussen allerlei prachtige kapelletjes en kerken gezien. In een Herrgottskirche (bij Creglingen) hebben we een prachtig houten Maria-altaar gezien, van enorme omvang en met prachtige bewerkingen. Het is gemaakt door Tilmann Riemenschneider, een man met een enerverende levensloop (vroeg weduwnaar, kunstenaar, burgemeester van Worms, verkeerde kant gekozen in de Boerenoorlog, van bezittingen beroofd, eenzaam achtergebleven. Zijn graf werd na 150 jaar weer ontdekt en toen is hij weer in ere hersteld). Later vonden we in de St.Georg-kerk in Nördlingen ook een schitterend houten altaar van hem.

We hadden eigenlijk verwacht dat dit deel van de route wel meer toeristen zou trekken, maar dat is absoluut niet het geval. Alleen in Rothenburg en Nördlingen was het wat druk. Zeker in de bossen, de landbouw- en weidegebieden komen we amper mensen tegen. De laatste dagen zijn we verschillende fietsers tegen gekomen en verder hebben we alleen gezelschap van vogels, eekhoorns, herten en konijnen. Ook prachtige vlinders en als je langzaam genoeg loopt dartelen ze voor je uit om op een takje neer te strijken en hun vleugels met prachtige kleuren en patronen te laten zien om daarna weer een stukje verderop hetzelfde te herhalen. Loop je te snel dan gaan ze je uit de weg en lijkt het alsof er geen vlinders zijn…

First we want to thank everyone for their responses. It is great that so many people read and appreciate the blog and also recognise something in there.
In the meantime we have arrived in Augsburg after over 1300 km. At the end of next week we hope to have finished the Romantic Road and will continue on the Via Claudia Augusta. The Romantic Road is a beautiful road with varying landscapes through woods and mountains. We pass through a series of beautiful cities with their own culture and traditions. It is interesting to get to know more of the culture in Bavaria and the importance of traditions. It already starts with the greeting “Grüss Gott”, which confirms the good intentions and gratefulness for what is. The culture is also visible when looking at the festivities for children that are organised at the end of the school year (Kinderzeche) where the children that leave school participate in folk dance and in music band that attract villagers and tourists. The children wear traditional clothes, get an ice cream afterwards and there a lot of proud parents and grand parents who remember the days that they went through the same tradition. We saw such a ceremony in Dinkelsbühl where part of the centre of town was closed off for cars for these activities.

It is remarkable how willing people are to help us find the right direction. As soon as we stop and look at our map somebody will come or a car will stop and ask if they can help. The local dialect is not always easy to follow, but in the end we get the point. It is really funny that, in many cases, people know a shorter route than the one in our booklet. Not all of them understand that we are more interested in a beautiful road than in the shortest one.

In the meantime we have seen a good number of beautiful chapels and churches. In the Herrgottskirche near Creglingen we have seen a really impressive Maria-altar. It is huge and with so many details. It is made by Tilmann Riemenschneider, a man with an fascinating life (an early widower, artist, mayor of Worms, chose the wrong side in the Peasant Wars, robbed of all his possessions, spent the last years of his life lonely. His grave was rediscovered after 150 years and then he was given back his due status. Later we found in the St George Church in Nördlingen another masterpiece made by him at the beginning of the 16th century.

We had expected that this part of our journey would attract more tourists, but that is not true. Only in Rothenburg en Nördlingen it was somewhat busy. Certainly in the woods, the agricultural areas and grasslands we hardly meet people. The last few days we have seen several bikers, but we are mostly in the company of birds, squirrels, deer and rabbits. We also see butterflies. When you walk slow enough they fly in front of you, rest on a small branch and spread their wings to show you their beautiful colours and patterns, and will repeat the same a few meters ahead. When you walk too fast they will avoid you and it looks as if there are no butterflies…

20120725-210059.jpg

20120725-205403.jpg

20120725-205326.jpg

20120725-205221.jpg

Druk, druk, druk / Busy, busy, busy

Groetjes aan iedereen vanuit Schillingsfürst!
In Bürgstadt sliepen we in een huis van een man die allerlei kamers verhuurde. Het eerste dat opviel was de prachtig onderhouden tuin, niet eens zo groot, met allerlei perkjes waar rozen in de bloei stonden. Aan de deur hing een bordje dat hij bezig was in de tuin achter het huis. Daar vonden we hem bezig met het opruimen van een tak van een appelboom, die eerder die dag naar beneden was gekomen. Hij had iets bijzonders over zich, zonder dat meteen duidelijk was wat er zo bijzonder was. De man liep met ons mee en liet ons onze kamer zien. De badkamer was er tegenover. Hij legde uit hoe het dakraam functioneerde, vroeg hoe laat we wilden ontbijten en vertelde ons waar we later goed en goedkoop konden eten in de buurt en liet ons daarna rustig bijkomen. Duidelijk iemand die weet wat zijn gasten nodig hebben. De kamer was eenvoudig, sfeervol ingericht. Toen we het stadje wilden ingaan voor het avondmaal was hij voor in de tuin aan het werk. Zo’n prachtige tuin bijhouden is veel werk, maar hij deed het met zichtbaar genoegen. Hij had een rustige stem.
De volgende ochtend verwelkomde hij ons bij het ontbijt en aan de hoeveelheid ontbijtbordjes konden we zien dat er aardig wat gasten in huis waren. Maar hij was er niet druk mee, hij regelde het gewoon.Hij vertelde dat het licht regende en dat hij een regenboog had gezien, zoals hij hem nog nooit eerder had gezien. In de ontbijtkamer hingen allerlei foto’s van zijn gezin die liefde uitstraalden. Uit de foto’s werd ook duidelijk dat zijn vrouw was overleden. Hij was zijn hele leven houtbewerker (schreiner) geweest, maar had ook allerlei andere klussen gedaan. Later realiseerden we ons wat hem zo bijzonder maakte. Hij deed alles met aandacht. Hij deed veel, maar was er niet druk, druk, druk mee, hij deed het gewoon met liefdevolle aandacht.

Zaterdag hadden we een rustdag in het prachtige Tauberbishofsheim en dus twee overnachtingen geboekt in hetzelfde hotel. Vrijdagavond hebben we ons heerlijk laten verwennen in het plaatselijke restaurant bij de Oude Toren met een verrassingsmenu van de plaatselijke gerechten met bijpassende wijn van de streek en geheel passend bij de sfeer van de start van de “romantische strasse” een diner met kaarslicht. De ober had er zichtbaar zin in om twee zulke dankbare gasten te bedienen met al het plaatselijk heerlijks.
Voor zaterdag hadden we een heel lijstje van dingen die we moesten doen, ieder een eigen lijstje en het grappige was dat we allebei alweer om 10u thuis waren en het hele lijstje hadden afgewerkt, compleet met een bezoek aan de plaatselijke kapper, Albert bij Friseur Strubbelkopf (!) en Ineke bij Katrin & Friends. De rest van de dag hadden we dus vrij en hebben we gebruikt om het plaatselijke landschaftsmuseum te bezoeken, uitgebreid te lunchen, voor een Thaise massage etc. Na de Thaise massage, waarbij we flink werden aangepakt, ingedrukt en uitgerekt, voelden onze vermoeide spieren weer als nieuw. Een welbestede rustdag dus en zondag begonnen we weer helemaal verfrist, echter wel in de stromende regen. Onderweg keek een mevrouw ons wat meewarig aan. Toen Ineke vol overtuiging riep “Die Sonne komt wieder!”, schoot ze in de lach.

Nu dus alweer een paar etappes gelopen van de Romantische Strasse. De route is overal goed aangegeven, de wandelpaden zijn prettig en de landschappen lieflijk en glooiend. Vergeleken met wat we hiervoor hebben gelopen is het minder klimmen en dalen, minder grillig en dus minder vermoeiend. Genoeg tijd dus om onderweg van alles te genieten en de romantiek op te snuiven. Wat het romantisch maakt zijn de lieflijke landschappen en dorpjes, de prachtig gekleurde huizen en zelfs de bossen hier zijn romantisch vanwege de heerlijke bloemige geuren die er hangen. Overnachtingen in dit deel van Duitsland zijn gemakkelijk te vinden en er is keuze genoeg uit allerlei typen onderkomens. “Privat zimmers” zijn het leukst omdat het contact dan meer persoonlijk is.

Inmiddels bijna 1100 km gelopen en we gaan gestaag richting Oostenrijk/Italië.
Plan voor de komende week/ next week:
Do 19/07 Dinkelsbühl
Vr 20/07 Raustetten
Za 21/07 Nördlingen
Zo 22/07Mönchdeggingen
Ma 23/07 Donauwörth
Di 24/07 Kloster Holzen
Wo 25/07 Augsburg

Greetings to all from Schillingsfürst!
In Bürgstadt we spent the night in the house of a man who rented several rooms. The first thing we noticed was the beautiful garden, not so big. There were several rosaries and rose bushes blossoming. At the door we found a notice that he was working in the garden behind the house. We found him busy clearing a branch from an apple tree that had come down earlier in the day. He had something special, but it was not immediately clear what it was. He showed us our room and the bathroom opposite. He explained how to operate the roof window, asked us what time we wanted our breakfast next morning, told us where we could go for a good and affordable dinner and then left us to rest and to take care of ourselves. Clearly someone who knew what guests like we needed. The room was simple, nicely decorated. When we were leaving to go out for dinner, we found found him working in the front garden. To maintain such a beautiful garden is a lot of work, but he did it with visible pleasure. He had a kind and quiet voice.
The next morning he welcomed us at breakfast. The number of breakfast plates showed us that there were a good number of guests in the house. But he was not “busy”, he just organised. He told us that there was a light rain and that he had just seen a rainbow, like he had never seen before. In the breakfast room there were several pictures of his family. The pictures expressed love. From the pictures it also became clear that his wife had died. He had been a carpenter (sort of) his whole life, but had also done various other jobs.
Later we realized what made him so special. He gave everything the attention it needed. He did a lot, but he wasn’t busy, busy, busy. He just did it, with loving kindness.
Saturday we had a resting day, our first, in the beautiful Tauberbishofsheim, so we had booked two nights in the same hotel. Friday evening we went for a treat to a restaurant called the Old Tower. We choose a surprise menu with local dishes with a fitting local wine. This candlelight dinner formed the perfect ambiance for the start of the “romantic road”. The waiter clearly enjoyed serving two grateful guests with the nice local treats.
For Saturday we had each a whole list of things to do. The funny thing was that by ten we were both back home with everything ticked from our list, including a visit to the local hairdresser, Albert went to Friseur Strubbelkopf (!) and Ineke went to Katrin & Friends. The rest of the day we were free and we used to visit the museum of local history, to take all the time for lunch and go for a Thai massage. The massage was tough, our muscles were pressed and stretched? Afterwards our tired muscles felt as new. All in all it was a useful resting day. The next day we started refreshed, though the rain poured down. During the morning a lady looked at us with pity. When Ineke said with full conviction “The sun will come back!” she was laughing.
In the meantime we have walked for a few days on the Romantic Road. This part of our trip is well indicated, the trails are pleasant and the landscapes are lovely and sloping. In comparison to earlier parts of our trip this is less climbing and descending, so less tiring. Enough time to enjoy what we see and to experience the romantic atmosphere of the landscape, the lovely villages, the beautiful colour houses and even the woods, with their flowery smells. In this part of Germany accommodation is easy to find. We prefer the private rooms because of the more personal contact.

20120718-204526.jpg

20120718-204646.jpg

20120718-204721.jpg

20120718-204739.jpg

Weer thuis! Home again!

Hallo allemaal!
Dank weer voor alle reactie en mails, erg fijn om dat meeleven te ervaren. Niet iedereen weet dat we ook gewoon onze privé mails lezen van tijd tot tijd (ihuitema@xs4all.nl; abeekes@xs4all.nl), dus als je liever persoonlijk reageert dan via de blog dan kan dat ook via onze mail.
De tocht is intensief en de overweldigende natuur en hartelijke ontmoetingen zijn het harde “werken” meer dan waard. Wat het tot hard werken maakt zijn de hoogte-verschillen, de vele kilometers en de zachte modder-paden waar je doorheen moet ploeteren. We zijn beiden inmiddels meerdere kilo’s kwijt. Er valt niet tegenop te eten…. Heerlijk om alles te kunnen eten en hoe meer calorieën hoe beter voor ons. Een warme douche ’s ochtends is heerlijk, en ook wel nodig, om weer wat op gang te komen. Inmiddels zijn we in Bürgstadt beland na een week van 191 km (totaal gelopen nu 935 km in 5 weken).

Vanaf afgelopen zaterdag hebben we het aantal kilometers per dag wat teruggebracht om wat meer tijd te hebben om wat rond te kijken onderweg en ’s middags na aankomst. Vanwege de bepakking en het continue geklim en gedaal lopen we toch wat langzamer dan we van te voren hadden bedacht (en dus maken we langere dagen). Het bevalt prima om het wat rustiger aan te doen. Zondag hebben we Worms bekeken, een prachtige oude stad met een een zeer rijke geschiedenis. Op advies van ons routeboekje hebben we zondag maar een halve dag gelopen (“Meine Empfehlung: sparen Sie sich diese Etappe. Der Weg durch Worms is nicht sehr schön und auch auf der anderen Seite des Rheins geht es meistens nur über schnurgerade Asphaltwege”) en hebben we ’s middags het stuk van Worms naar Auerbach voor de verandering eens met de trein gedaan.

Wat grappig is, is dat we het steeds hebben over thuis en thuis komen, als we doelen op onze volgende rust- en pleisterplaats. Overal voelen we ons thuis door de hartelijke ontvangst, de bemoedigende woorden, de broodjes voor de lunch die we meestal gratis meekrijgen. De verbinding met mensen maakt dat je je overal thuis kunt voelen en thuis kunt zijn. De bedden en mensen zijn overal weer anders en we zijn zelf de constante factor naast de vertrouwde inhoud van onze rugzakken.

Van het eerste stuk van de route hadden we geen geschikte gpx-tracks gevonden voor de GPS, maar vanaf de Donnerberg hebben we dat nu wel. Dat geeft aanvullende ondersteuning bij de route en hierdoor vermindert het omlopen door het missen of verkeerd duiden van aanwijzingen. Een addertje onder het gras was dat de nieuwe GPS route niet hetzelfde bleek als de route in ons boekje waardoor we in een verkeerd dorp belandde en uiteindelijk toch nog moesten omlopen. Vooraf riepen we enthousiast dat omlopen niet bestaat, omdat dat gewoon allemaal onderdeel is van de tocht. Maar die ruimdenkende houding is toch lastig vast te houden als je flink vermoeid later in de middag nog een stuk verder moet. Toegevoegd nog enkele foto’s van de omgeving en terwijl we het graan aan het begin van onze tocht nog klein en groen zagen, waren de velden de afgelopen week goudgeel en is de eerste oogst alweer binnen.

Plan voor de komende week:
Do 12/07 Wertheim
Vr 13/07 Tauberbishofsheim
Za 14/07 Tauberbishofsheim (rustdag/resting day)

In Tauberbishofsheim vinden we op het postkantoor hopelijk twee boekjes met de vervolg-route: “de romantische strasse”, die ons tot aan de Oostenrijkse grens zullen brengen. Verder gaan we wat spullen terugsturen die we niet meer nodig denken te hebben en misschien nog naar de kapper.

20120710-072605.jpg

Dear all!
Thanks again for all responses and mails, it is great to receive your comments. Not everyone is aware that we also read our private emails from time to time (ihuitema@xs4all.nl, abeekes@xs4all.nl). So if you prefer a private response in stead of a public reaction then feel free to send an email.
The journey is quite an intensive experience, the beauty of the landscapes is really overwhelming and the cordial meetings make all the “hard work” more than worthwhile.
The “hard work” is created by the differences in height, the number of kilometres and the soft-mud paths on which we have to work our way up. In the mean time we both have lost several kilo’s. We eat and eat but can’t keep up with the energy used. It is wonderful to be able to eat anything and the more calories the better… A warm shower in the morning is lovely and also necessary to get going…

In the meantime we have reached Bürgstadt after a week of 191 km (in total we have now walked 935 km in 5 weeks). From last Saturday we have reduced the number of kilometers somewhat to have some little more time to look around during the day and in the late afternoon after our arrival. Because of our backpacks, the continuous climbing and descending we walk more slowly than we had thought before (and so our days are a bit longer). It feels good to take it a bit easier. Sunday we have visited Worms, a beautiful old city with a very rich history. On the advice of our guide we have walked only half a day on Sunday. (“My advice: better skip this day. The way through Worms is not particularly nice and also on the other side of the Rhine you will mostly have straight tarmac roads”)
Later in the afternoon we have, for a change, taken the train from Worms to Auerbach.

What is funny, is that we talk all the time about home and coming home when we refer to our next resting place. Everywhere we do feel at home because of the warm welcome, the encouragements, some bread for lunch that, in most cases, we get to take for free. The connection with people makes that we can and do feel at home. The beds and the people are everywhere different, we are the consistent element, next to the familiar content of our backpacks.

For the first part of our trip we did not have suitable gpx-tracks for our GPS, but for some days now we have. This gives additional support in finding and keeping ourselves on track and this clearly reduces the extra distance because of missing or misreading the signs. Still there are surprises, one day the GPS route appeared to be different from the route in our booklet, it took some time before we realized what happened…
Before this journey we said that the there were no extra miles, since all the miles are part of our journey, but this generous attitude is difficult to maintain when you are dead-tired and find out that you still have to go on for 5 more miles.

We have added some pictures of the environment. At the beginning of our journey the grane was small and green, last week it was golden yellow and a day later we saw the first harvested fields.

Coming Friday we will hopefully find at the postoffice two new route guides for the next part of our trip: “de romantische strasse” (the romantic lane) that will bring us to the Austrian border. We will stay for one day in Tauberbishofsheim and we will do some shopping and we will send back some stuff that we expect not to need anymore, and perhaps visit the hairdresser.

20120711-172500.jpg

20120711-172534.jpg

20120711-172613.jpg

(Levens)loop CAO

Ondertussen in totaal na 4 weken bijna 750 km gelopen door prachtige, afwisselende landschappen. De afgelopen week liepen we door het rijnlandschap en zijn we begonnen aan de Hunsrück. In dat laatste gebied lopen we door eindeloze wijngaarden en genieten we ’s avonds van deze heerlijke wijnen. In de afgelopen wekken hebben we gezien hoe het graan steeds rijper wordt, de mais groeit en de kersen aan de bomen schreeuwen “pluk mij”. Het landschap langs de rijn is een en al romantiek. De stadjes tegen de heuvels zijn een werkelijk prachtig gezicht. Nooit geweten dat Duitsland zo mooi is.

Ineke zei laatst, terwijl Albert nog verder wilde, dat ze volgens haar (levens)loop-CAO recht had op minstens dertig minuten rust. Van die CAO komt überhaupt niet veel terecht met loop-weken van boven de 50 uur. Afgelopen zondag kwamen we tien voor zeven ’s avonds een Gasthaus binnengestrompeld na een lange dag met ook nog een afsluitende klim van 200 naar 500 meter. Er waren zo af en toe route-tekens geschilderd op een boom, maar de weg omhoog was een drassige modderpoel, nauwelijks te herkennen als weg, want volledig overgroeid.ol

Eergisteren liepen we voor de zoveelste keer een heel stuk verkeerd. Als dat komt omdat er route-aanwijzingen zijn verdwenen is dat nog tot daar aan toe, maar als dat komt omdat we zelf de tekens verkeerd hebben gelezen dan is dat ergerlijk.

Gisteren liepen we Stromberg binnen en vroegen we de weg aan een mevrouw die net stopte met grasmaaien. Ze gaf ons de aanwijzingen en we maakten een praatje over onze tocht en haar geplande tocht naar Israel. Daarna gingen we vrolijk verder op de door haar gegeven route. Net voordat we bij ons Gasthaus waren stopte er een auto voor ons. Dat was die mevrouw van daarvoor die vroeg of we ons al hadden aangemeld bij het Gasthaus omdat ze ons anders zelf onderdak wilde aanbieden. Je wil dan eigenlijk zo’n aanbod niet afslaan, maar we hadden wel degelijk gereserveerd. Toen kwam er nog een auto aan en moesten we helaas snel afscheid nemen.

De weg
Ondertussen uiteraard al vele gesprekken en gesprekjes gevoerd, ieder met zichzelf, samen met elkaar en met anderen. De wereld is ‘klein’ als je wandelt. Je komt aan, je verzorgt je, je gaat rondkijken, je eet en drinkt, je gaat slapen, je ontbijt, je pakt in en gaat wandelen. Geen aandacht voor het wereldnieuws, geen afspraken met andere mensen, geen werk en familiezaken. Doordat het allemaal zo ‘klein’ is wordt er vanalles uitvergroot. Allerlei patronen van onszelf en van ons samen worden zichtbaar, of je het nu wilt of niet. Hoe gaan we om met het regelen van onderdak? Kijken we wel als we het zat zijn aan het eind van de dag zoals Adri die we tegenkwamen in een jeugdherberg en die ook nog zijn enige broodje in drie stukken brak om met ons te delen? Of willen we daar niet op vertrouwen en regelen we de overnachtingen een dag (of twee) vooruit? M.a.w. hoe gaan we om met onze eigen en elkaars onzekerheden?
Uit verhalen van anderen en inmiddels ook uit eigen ervaring leren we dat zo’n lange wandeling voor iedereen zo zijn en haar eigen betekenis heeft. Door de keuzes die je maakt over het regelen van de overnachtingen, de te lopen afstand, wat je aan spulen meeneemt, over de tijd die je wel of niet neemt voor andere mensen, een kersenboomgaard, een kerkje of een vlinder. Iedereen creëert door dat soort keuzes zijn en haar eigen tocht. Die keuzes zijn ongetwijfeld een reflectie van hoe je in elkaar zit. Je maakt door die keuzes gedurende de tocht je eigen wereld. Als je bijvoorbeeld bezorgd bent of je wel op tijd aankomt, de weg niet kwijt raakt, wel genoeg water meehebt, etc, dan kun je de hele tocht bezorgd zijn.
De wandeling is alleen maar een uitvergroting, want dat je je eigen wereld maakt door al die keuzes geldt natuurlijk ook in het gewone leven. Het is bijzonder om eens rustig de tijd te nemen voor al die keuzes en de achterliggende patronen. Dan kom je onzekerheden en spanning tegen, maar ook creativiteit, vrolijkheid, kkracht en vertrouwen.
———————————-
Plan voor de komende week/plan for next week
———————————–
Vr 6 juli Dannenfels
Za 7 juli Pfeddersheim
Zo 8 juli Auerbach
Ma 9 juli Oberostern
Di 10 juli Vielbrunn
We 11 juli Miltenberg
Th 12 juli Wertheim
———————————
In the mean time we have walked nearly 750 km in four weeks. The landscapes have been beautiful and ever-changing. The last week we walked through the Rhine area and we have started on the Hunsrück. This area has endless vinyards and in the evening we enjoy the lovely local wines. In the past weeks we have seen how the grane is ripening, how the maize is growing and how the cherishes scream rom their trees “pick me!”. The landcape along the Rhine is classicly romantic. The small cities against the hills are really beautiful to watch. We never knew how beautiful Germany is.

Some days ago, while Albert wanted to go on for some time, Ineke said that she was entitled to at least thirty minutes of rest, according to the regulations of her leave. (there is dutch joke of words involved that is not easy to translate). The normal labour regulations do not apply any way because we have walking weeks of over 50 hours.
Last Sunday we arrived totally exhausted at a guesthouse, at ten to seven in the evening, after a long day with a final climb from 200 to 500 metres. There were indeed here and there some route-signs painted on a tree, but the road uphill was full of mud and bushes, hardly recognisable as a road,
The day before yesterday we missed the correct route for the umptieth time… If that happens because of missing route-directions then you accept that as part of the challenges, but if it happens because we have misread the directions then it is quite annoying.
Yesterday we entered a village called Stromberg and we asked directions to a lady who had just stopped mowing her lawn. She gave us directions and we talked a bit about our journey and her plan to travel to Israel. Thereafter we followed the route she had given us. Just before we arrived at the guesthouse a car stopped in front of us. It was the lady from before who asked whether we had reported already at the guesthouse, otherwise she wanted to offer us accommodation. We would like to have accepted, but we really had made reservations already. Then another car came from behind and we unfortunately had to say goodbye quickly.

The road
In the meantime we have held many smaller and bigger talks, each of us alone, with each other and with others. The world is “small” when you are walking. You arrive, you take care of yourself, you look around. You eat and drink, you go to sleep, you have breakfast, you pack your things and you start walking. We give no attention to world news, no appointments with others, no work and family affairs.
Because it is all so small, everything is magnified. All sorts of behavioural patterns of ourselves and of us together become visible, whether we want it or not. How do we deal with arranging accommodation? Do we arrange this when we have finished walking at the end of the day, like Adri who we met in a youth hostel and who also shared his only piece of bread with us. Or do we want this to be arranged (at least) one day in advance? In other words, how do we deal with our own and each others insecurity. From the stories of others and now also from our own experience we learn that such a long walk has a special meaning that is different for everyone. By making choices on arranging accommodation, on the distance to be covered, on the things you take along, on the time you take for other people, for trees full of cherishes, for a church, for a butterfly. Everyone creates his and her own journey by the choices you make. Those choices are undoubtedly a reflection of oneself. During such a journey you create your own world. If, for example, you are concerned about the time of arrival, not losing the way, the amount of food and water your brought along, etc, then you can be concerned all day long, every day.
The journey is just magnifying everything, because also in real life one creates one’s own world through the choices one makes. It is a special experience to take time to look at these choices and the patterns behind them. Then you meet insecurity, tension, but also creativity, cheerfulnes, strength and trust.

20120704-213533.jpg

20120704-203658.jpg

20120704-203221.jpg

20120704-203144.jpg

Eifel

Hallo allemaal,
Vandaag hebben we een korte etappe van 16 km gelopen naar Rolandseck en logeren in Bad Godesberg een voorplaatsje van Bonn. We proberen het ritme van de etappes van het route-boekje aan te houden omdat dan de overnachtingen makkelijker te regelen zijn. Vandaag zijn we overigens aan het tweede deel van de E8 begonnen. We zullen de komende week in de buurt van de Rijn blijven. We hebben nu in drie weken in totaal bijna 550 km gelopen, om precies te zijn 25,9 per dag. Maar daar zitten ook de kilometers bij die we van en naar de overnachtingsplek lopen plus de kilometers van het omlopen (samen gemiddeld 3,3 km per dag).
Het weer blijft voor ons uitstekend; niet te warm en nauwelijks regen. De voeten doen het nog goed, alleen Ineke had de laatste dagen last van haar hakken. Vanochtend zag ze dat haar binnenzolen waren vervormd door de warmte en het vocht. Ze heeft nu weer haar oude binnenzolen in gebruik en daar gaat het lopen goed mee.
De afgelopen week was pittig. We liepen enkele dagen door de Eifel. Het mooie van de route is dat het bijna uitsluitend door bossen, landbouwgebieden en over onverharde wegen gaat. Op de route liggen lieflijke plaatsjes zoals Simonskall en Bad Munstereifel. Ook de uitzichtspunten zijn weids en prachtig. Het wandelgebied is wel grillig van vorm. Steeds weer omhoog klimmen en dan weer hele stukken omlaag. De hoogte zelf valt nog wel mee (ruim 500 meter), maar het steeds weer klimmen en dalen is pittig. We houden het maar op een goede oefening voor wat nog komen gaat. Af en toe waren de stukken erg steil en dat zijn niet Ineke’s favoriete stukken, maar na wat aanvankelijke aarzelingen had ze later de slag te pakken en liep ze al zingend de berg af. Ze kent trouwens een schier oneindige hoeveelheid liedjes, waarop Albert zijn best doet om mee te zingen, maar meestal niet verder komt dan meeneuriën.
Afgelopen zondag kwamen we vermoeid ( na 33 km) aan bij een jeugdherberg in Bad Münstereifel. Het laatste stuk liep stijl omhoog en het regende. We belden aan en niemand deed open. We wisten niet zo gauw wat anders te bedenken dus bleven we maar een tijdje flink doorbellen. We hadden een telefoonnummer maar dat bleek verbonden met een antwoordapparaat. Wat te doen? Terug de berg af en dan maar wat in het stadje zoeken? We besloten eerst maar eens even op adem te komen. Na een kwartiertje zag Ineke plotseling toch iemand in het gebouw. Toen die even later open deed bleek het een Nederlandse gast die verteld was dat hij de enige gast zou zijn. Na enig zoeken vonden we binnen een telefoonnummer van de manager. Die was gelukkig bereikbaar en kwam een half uur later om alles te regelen. Het bleek dat onze boeking op een verkeerde datum was ingegeven… Adri, die liep van Assisi terug naar Nederland, was zo vriendelijk het kleine beetje eten dat hij had met ons te delen ( een broodje, wat beleg en rauwkost). Later kregen we trouwens van de manager een kaartje met het nummer van een pizza-bakker, zodat we drie pizza’s konden laten afleveren. Wat heerlijk toch dat je zelfs midden in de bossen op een heuvel een pizza kan bestellen die binnen het kwartier wordt afgeleverd! Zo kwam alles toch nog goed.(zie ook foto’s onder de engelse tekst)

20120627-155154.jpg

20120627-155222.jpg

Dear all,
Today we had a short walk of only 16 km to Rolandseck and we stay in Bad Godesberg (Bonn).
We try to keep the rhytm of our guide book with the directions, because it makes it easier to organise the places for the night. Today we started the second part of the E8. The coming week we stay in the neighbourhood of the Rhine. In the three weeks sofar we have walked almost 550 km, to be precise 25,9 km per day. This includes 3,3 km daily that we walk extra to and from our “home” and the extra distance needed to get back on the right track.
The weather remains excellent for us, not too hot and hardly any rain. Our feet are still fine. Ineke had some problems with her heels. This morning she saw that the inside soles of her shoes were deformed because of the heat and the moist. She now uses her old inside soles again and she is fine again.
Last week was tough. We walked some days through the Eifel, a beautiful route almost totally
through the woods, agricultural areas and murrum roads. We went throug some lovely places like Simonskall and Bad Munstereifel. Also the views are stunning. The area however is rather uneven. Many times we were going up, then going down again. The height itself is not the issue (500 met), but the continuous climbing and descending is tough. Let’s assume it is a good exercise for what is yet to come. At some places the descends were quite steep and these are not among Ineke’s favorites, maar after some initial hesitations she got the hang of it and in the end she sang during her way down. She knows a sheer endless number of songs, where Albert sometimes tries to sing along, but in most cases quickly turns to humming along.
Last Sunday we arrived tired (after 33 km) at a youth hostel in Bad Münstereifel. The last part was very steep upwards and it rained. We rang the doorbell, but nobody opened. We didn’t know what to do, so we kept on ringing for some time. We had a phone number but this was connect to an answering machine. So what next? Back down the mountain and look for some place in town? We decided to wait a bit. After fifteen minutes Ineke suddenly saw someone in the building. When he opened he appeared to be Dutchman who was told that he would be the only guest in the building. After some searching we found the telephone number of the manager. Luckily we got him directly at the phone and he promised to be there in thirty minutes to sort things out. It appeared that our booking was entered on a different date… Adri, who walks from Assisi back to the Netherlands was so kind as to share the little he had (one bread roll and some cheese and lettice). Later the manager gave us a card with the number of a pizzahut so that we could order three pizza’s. How lovely that, even in the middle of the woods on a hill you can order pizza and get it delivered within fifteen minutes! So, in the end everything was well.

20120627-173033.jpg

20120627-173108.jpg

20120627-173206.jpg

Dagprogramma / daily program

Hallo allemaal,
Groetjes vanuit een jeugdherberg in Aken. Eerst weer dank aan iedereen voor de reacties en het meeleven met onze tocht. Morgen hebben we een rustig programma gepland (slechts 10 km) omdat we eerst nog wat boodschappen gaan doen en wat willen rondkijken in Aken.
Nu twee weken onderweg en inmiddels ruim 360 km gelopen. Onze GPS houdt bij hoelang we elke dag onderweg zijn tussen vertrek en aankomst en hoeveel we hebben gelopen. Die gegevens zetten we elke dag in de Ipad (gewoon overtypen). De GPS houdt ook bij waar we hebben gelopen en dat slaan we elke dag op in een track, zodat we die later allemaal achterelkaar kunnen zetten. Onze voeten zien er goed uit. Met grote dank aan Wiepke, onze pedicure, die ons het afgelopen jaar veel geleerd heeft over voorkoming en behandeling van voetproblemen bij het lopen. Zij heeft ons ook allerlei materiaal meegegeven waarvan we dankbaar gebruik maken. Tot nu toe hebben we alleen kleine dingetjes, zoals een schaafwondje op de hak en een klein blaartje aan een teen, maar gelukkig nog geen probleem dat ons tijdens het lopen hindert. Ook knieen en andere gewrichten houden zich goed. De route die we nu volgen (E8) is een prachtige route op meestal onverharde wegen door bossen en landbouwgebieden en was tot vandaag redelijk vlak. We zitten nu op de hoogte van Vaals en de glooiingen in het landschap worden sterker. Het is heerlijk om te genieten van koeien die ons nieuwsgierig volgen, de vlinders in de velden, de vogels te horen fluiten en een ree in het bos de weg te zien oversteken. Ook waren we er bij toen een geitje werd geboren op een van de boerderijen waar we overnachtten. Het simpele ritme van onze wandeldagen bevalt uitstekend, alle hectiek van het werk en het leven in Nederland lijkt inmiddels ver weg. Leuk zijn de reacties ook van mensen die we ontmoeten, zoals gisteren een meneer die van de fiets stapte en wel eens wilde weten waar we naar toe wandelden en wat onze uiteindelijke bestemming was. Hij was vol bewondering over onze plannen, wenste ons alle goeds en stapte weer op zijn fiets en ging het meteen aan zijn vrouw vertellen. Of zoals de twee dames van de Konditorei die eerst helemaal perplex waren en ons ten slotte enthousiast uitzwaaiden. En die mevrouw waar we bij overnacht hadden, ’s ochtends tegen haar man riep dat hij toch vooral even moest komen kijken: Gert, Gert, komm mal gucklen. We zijn vooral een bezienswaardigheid als we in onze rode poncho’s gehuld stevig voortstappen. Het lijkt wel december, zei een voorbij fietsende man, blijkbaar denkend aan twee verdwaalde kerstmannen…

Hoe zien onze dagen eruit?
De dagen beginnen al vroeg om 6 uur ‘ s ochtends met douchen, rugzak inpakken en aantekeningen maken. Meestal ontbijten we tegen half acht en zijn we drie kwartier later klaar voor onze tocht. Het ontbijt is altijd goed verzorgd met broodjes, ei, beleg, sap, yoghurt en fruit en vaak kunnen we gratis extra brood meenemen voor de lunch en krijgen we een plastic zakje om het brood in mee te nemen. De eerste korte pauze is meestal na een uur en daarna afhankelijk van wat we tegenkomen. De beste ochtenden zijn de dagen waar we een plek tegenkomen met koffie en als het ontbijt al weer even terug is zijn de Duitse Kuchen ook niet te versmaden. Lunchen doen we meestal in het bos rond half een en het is onvoorstelbaar hoeveel prachtige banken en picknicktafels we tegenkomen op de route. Een keer hebben we in een Konditorei geluncht vanwege de regen, dat was ook lekker. Tot nu toe hebben we trouwens nog steeds weinig in de regen gelopen. Alleen afgelopen zaterdag hebben we van tien uur tot half drie met een poncho aan gelopen. Zondagochtend regende het nog wat toen we vertrokken, maar na twintig minuten was dat alweer verdwenen. Na de lunchpauze rusten we meestal ieder uur even kort tot we bij de plaats van bestemming zijn en dat is vaak zo rond vier uur, soms wat vroeger en soms wat later. De rest van de middag is voor douchen, wassen, omgeving verkennen, wat drinken, dagboekje bijhouden, route van de volgende dag bekijken, een volgende overnachting regelen en ergens wat eten. Tot nu toe zijn de Italiaanse restaurants favoriet en pasta smaakt altijd goed na een flinke wandeling. De meeste avonden gaan we tussen negen en tien slapen en vallen dan als een blok in slaap. Tot slot nog wat foto’s onder de engelse tekst en hartelijke groeten.

Dear all,
Greetings from a youth hostel in Aachen. First thanks to everyone for the responses and encouragements. Tomorrow we have planned a quiet day (only 10 km) because we first want to do some shopping and sight-seeing in the centre of Aachen. We are now two weeks on our way en have sofar walked over 360 km. Our GPS every day keeps track of the distance we walked and the time it takes us from start to finish. Those data we enter everyday into the Ipad by typing. The GPS also keeps track of the route we have walked. We save that track everyday so that later we can put these all together.
Our feet look well! Great thanks to Wiepke, our pedicure (?), who has taught us over the last year how to prevent and treat foot problems. She also has given us all sorts of material of which we make use gratefully. Till now we only have small issues, like a small irritation on the back of the foot and a small blister at one toe, but luckily no problems that hinder us during walking. Also knees and other joints keep well.
The route we follow (E8) is beautiful, mostly murrum roads through woods and agricultural areas. Till today the route was fairly flat. We are now close to Vaals and the height differences are increasing. We enjoy the cows that follow us curiously, the butterflies in the fields, the birds that are singing and suddenly a deer crossing the road in front of us. At one of the farms where we stayed we were just returning from our breakfast when a goat was born. We like the simple rythm of our walking days. The hectic life in the Netherlands already seems far away. We also enjoy the responses of the people we meet. Like yesterday when a gentlemen got off his bike in front of us. He wanted to know where we were going and what our final destination was. He was full of admiration, wished us a good day, jumped on his bike and said that he was going straight to his wife to tell her about out our trip. Or, like the two ladies of a bakery shop who were stunned at first and later enthusiastically kept on waving when we left. There was also a woman who called her husband “come, come, have a look at them” when we were about to leave their home. Especially when we wear our red raincoats over our heads and over our backpacks we attract a lot of attention. It looks like December, said one man on a bike, apparantly thinking about two lost Santaclauses.
How do our days look like?
The days start early at 6 a.m. with showering, packing our bags and making some notes. Usually we have breakfast at 7.30 and around 8.15 we are ready to go. The breakfast is always well taken care of with small breads, eggs, yoghurt, juice, fruit and often we can take extra breads for our lunch for free, plus a plastic bag to carry it in. Usually we have a first short break after about one hour. And later it depends on what we come across. The best mornings are those where we find some coffee and sometimes with German “Kuchen” (something sweet that fills our stomachs nicely). We usually have lunch in the woods around 12.30. There are so many nice benches and picnic tables we come across. Once we had lunch in a Konditorei because of the rain, that was also great. Till now we still met only very little rain. Only last Saturday we walked from ten in the morning till 2.30 with our raincoats on. Sunday morning it still rained a bit when we started, but after twenty minutes that had stopped. After lunch we usually rest shortly after every hour till we arrive, which is usually around four. The rest of the afternoon is for showering, washing cloths, do some sight-seeing, drink something, write in our diaries, study next days route, arrange accommodation and finally go somewhere to eat. Till now for some reason the italian restaurants are favorite. The pasta always tastes well after a nice walk. Most evenings we go to (deep) sleep between 9 and 10. We end with greetings and some pictures.

20120620-200920.jpg

20120620-200845.jpg

20120620-200756.jpg

20120620-200726.jpg

20120620-202216.jpg

Pleisteren

Eerst dank aan iedereen die ons goede wensen heeft gestuurd per mail, telefoon, persoonlijk of via een reactie op de blog. Het doet goed zoveel warmte te ontvangen. En dat terwijl we nog niets gepresteerd hadden…

Dat het een beetje raar is dat je samen al zingend door het bos loopt, valt pas op als er plotseling iemand langs fietst die glimlachend voorbij gaat. Veel vrolijkheid dus. Dat begon al toen we vertrokken uit Amersfoort en werden uitgezwaaid en gezegend door de buren plus Carla, Jaap en Claire. Op dag 3 werden we in Herveld-Zuid opgehaald door Arrie en Lex en hebben we Nederland-Denemarken bij hen thuis in Renkum bekeken, waar we heerlijk gepleisterd hebben. Op dag 4 kwamen we aan in Groesbeek bij Albert’s moeder. Later werden we opgehaald door nicht Karin. Bij haar thuis hebben we heerlijk gegeten (dank ook aan Frank) en nog wat korfbal gespeeld met Ida. Tenslotte hebben we bij Oom Henk en Tante Toos geslapen. Na een heerlijk ontbijt was het op dag 5 tijd om Nederland achter ons te laten.

Hoe voelt een mens zich als het precies gaat regenen als je ergens binnen thee drinkt, als het nacht is, als je in de bus zit….. Het is een heerlijk gevoel dat die regen overal valt, maar net niet waar wij lopen. Op dag 5 ging het regenen terwijl we wilden vertrekken. Maar nog voor we goed en wel de deur uit waren was het eigenlijk al weer droog… Onderweg komen we de gevolgen van de regen natuurlijk wel tegen in de vorm van plassen en modder…

Vanochtend hebben we in Xanten (oude romeinse stad) een stempel gehaald en daarna wat inkopen gedaan. We zijn nu in Alpen, een duitse gemeente, ongeveer 16 km onder Xanten.
Tussen het lopen door pleisteren we. Afgelopen zondag spraken we met Arrie en Lex over pleisteren: een reis onderbreken om te rusten en te eten. En zo trekken we van pleisterplaats naar pleisterplaats. Tot nu toe bijna 175 km soepeltjes gelopen in een prachtige omgeving, dat is iets meer dan we hadden gepland voor de eerste dagen. Dat komt deels omdat we op de E8 in eerste instantie enkele kilometers de verkeerde kant opliepen?!?

20120613-202820.jpg

Hieronder is in grote lijnen te zien hoe we tot nu toe gelopen hebben.

20120613-203110.jpg

Hieronder enkele foto’s ter impressie.

20120613-213450.jpg

20120613-213512.jpg

20120613-213544.jpg

20120613-213558.jpg

First thanks to all who have sent us good wishes through mail, by phone, in person or via the blog. It is great to receive so much warmth, especially since we had not achieved anything yet…
That it is a bit funny that you walk through woods while singing, is only noticed when suddenly a cyclist passes by with a big smile on his face. So there is lot of cheerfulness. It already started on day 1 with the farewell by our neighbours plus Carla, Jaap en Claire. On day 3 we were collected by our friends Arrie en Lex in Herveld. At their home in Renkum we watched Holland-Denmark and where we enjoyed their care and have rested well. There is an old Dutch word ‘pleisteren’ (see the title of this text) which refers to eating and resting during a journey. On day 4 we arrived in Groesbeek where Albert’s mother lives. Later we were collected by niece Karin. At her home we had a lovely dinner (thanks also to Frank) and we played a ballgame with Ida. Finally we went to the house of Uncle Henk and Aunt Toos where we spent the night. After a good breakfast it was time on day 5 to leave the Netherlands and cross into Germany.
How does one feel when it starts to rain when you enter somewhere to drink some tea, when it is night, when you sit in the bus… It is a wonderful feeling that there is rain everywhere except where we are walking… On day 5 it started to rain just when we wanted to leave. But even before we had actually left the house the rain had almost stopped. While walking we are of course confronted with the result of the rain: puddles and mud.
This morning we collected a stamp in Xanten which is an old roman city in Germany. Before we started walking we did some shopping. We are now in Alpen, a german city about 10 miles below Xanten.
In between the daily walks we are “pleistering”. Last sunday we discussed with Arrie en Lex about pleisteren: temporarily break a journey to eat and to rest. And so we move from pleister-place to pleister-place.
So far we have walked 175 km without problems in a beautiful environment. We had planned a bit less. The extra kilometers are partly caused by walking some distance in the wrong direction?!?
Above you can see some pictures to get an impression.

Stempel en zegen

Afgelopen vrijdag zijn we naar de Heilige Geest Kerk geweest om Pastoor Tuan te vragen om de eerste stempel in ons pelgrims-paspoort te zetten. Hij vroeg ons naar onze plannen en gaf ons enkele verhalen en de zegen mee ter inspiratie. Het is overigens een prachtige stempel. Je ziet een hart in een vorm die ook Maria en het kind verbeeldt. Daarnaast nog drie sterren voor de heilige drie-eenheid en zeven sterren voor de sacramenten. We zullen onderweg proberen allerlei stempels te verzamelen als herinnering.

20120604-101304.jpg

Last Friday we met Father Tuan at the Holy Spirit Church. We asked him to put a stamp in our pilgrim passport. He asked us about our plans and gave us several stories and a blessing as inspiration. It is a beautiful stamp. You can see the shape of a heart, which also depicts Maria and the child. There are further three stars for the holy trinity and seven stars for the sacraments. During our journey we hope to collect various stamps as memory.

Berichtnavigatie