Albert & Ineke wandelen richting Rome

English texts below dutch texts

Archief voor de categorie “Blog”

Het boek is uit!

dwalen op de Via Roma

Het heeft even geduurd, maar het boek over onze wandeltocht is uit!

Als je het plaatje hierboven aanklikt kun je de tekst van de achterflap lezen. Het boek kost €14,50 (incl. BTW). Daar komen nog €3,50 verzendkosten (binnen Nederland) bij, tenzij je het boek bijvoorbeeld komt ophalen.

Mocht je het boek willen bestellen stuur dan een email naar abeekes@xs4all.nl, met je adres, postcode en woonplaats. Dan stuur ik per email een factuur als bevestiging .

Veel leesplezier!

Albert & Ineke

Weer thuis! deel 2 / Home again! part 2

Afgelopen maandag en dinsdag waren we nog in Rome. We hebben toen onze terugreis voorbereid en enkele parken in Rome bekeken. Verder hebben we de St. Jan van Lateranen bezocht, de oudste kerk in Rome.
Woensdag zijn we met de trein naar Bolzano gereisd. Onderweg kwamen we langs Firenze, Bologna, Verona, Rovereto en Trento. Heerlijk om al die landschappen weer aan ons voorbij te zien trekken en daarmee de herinneringen. Donderdag zijn we met de kabelbaan naar Oberbozen gegaan en hebben daar wat rondgewandeld, net zoals we dat 24 jaar geleden ook hebben gedaan.
Donderdagavond namen we de trein van Bolzano naar München, en vandaar uit de nachttrein naar Arnhem. In die nachttrein hadden we slaapplaatsen geboekt. We sliepen in een klein compartiment met aan beide kanten drie stapelbedjes met een iel trappetje aan het voeteneinde. Wij hadden het linker en rechter bovenste bedje. Er was geen ruimte tussen bed en plafond om te zitten, je kon alleen maar liggen. Beneden was geen ruimte voor onze rugzak, dus die moest mee het trappetje op. Met onze kleren aan en een dekentje over ons heen probeerden we wat te slapen. Dat lukte beter dan verwacht. Toen we om kwart voor acht ’s morgens in Arnhem aankwamen was het koud en nat. Wij zijn eerst maar eens gaan bijkomen met een flink ontbijtje.
Later op vrijdag zijn we naar Renkum gelopen en hebben een leuke avond doorgebracht bij onze vrienden Arrie en Lex bij wie we ook op de heenweg hebben overnacht.
Zaterdag zijn we, deels in de regen, naar Scherpenzeel gewandeld. Toch nog een etappe van bijna 25 km. ’s Avonds hebben we gegeten bij restaurant Het Begin in Scherpenzeel. Dat was het restaurant waar we ook de eerste avond, op 7 juni, hebben gegeten. De eigenaar vond het zo leuk dat we een schitterende bos bloemen kregen bij binnenkomst!

Gisteren zijn we tenslotte de resterende kilometers naar huis gelopen, samen met Albert’s broer Noud en zijn vrouw Wilma, Ineke’s zus Carla en vriendin Christine. Op een gegeven moment voegde ook oom Ton zich bij ons gezelschap. In een restaurantje op 2 km van ons huis werden we daarna hartelijk verwelkomd door onze moeders, Ineke’s zus Marjon, Marcel, Jorian, Kirsty en Ron.

Om vijf uur zijn we begonnen aan de laatste twee kilometer naar huis. Voor de deur thuis lagen welkomskaarten, enkele schitterende bossen bloemen en een fles wijn. Wat zijn we toch gezegend met zulke buren, vrienden en familie! We zijn blij en dankbaar voor al die warmte en waardering. Ook de bloglezers willen we bedanken. We hebben zeer genoten van de enthousiaste reacties via de blog en via de email.

We zullen in de komende tijd nog heel wat mensen gaan bedanken voor hun steun bij de voorbereiding en later gedurende de tocht. Zonder die hulp hadden we het nooit volbracht en was het zeker niet allemaal zo soepel verlopen. Het zal nog wel even duren voordat we echt “geland” zijn, maar daar hebben we ook nog even de tijd voor. Foto’s en andere informatie over onze tocht maken we over enige tijd toegankelijk op een website.

Tenslotte, in totaal hebben we van huis tot aan Rome 2937 kilometer gelopen. Als we de kortste route hadden genomen zouden dat er zo’n 1800 zijn geweest. Wij hebben gekozen voor de mooie natuurgebieden, zoals de Niederrhein, de Eifel, de Hünsruck, het Odenwald, het Taubertal, de Romantische Strasse, de Via Claudia Augusta die ons door Süd Tirol voerde en daarna over de Apenijnen op de Via degli Dei en tenslotte de Franciscaanse voetreis langs Assisi, Rieti en Greccio. We hebben door die keuze meer gelopen en vooral meer geklommen en gedaald, maar naar ons gevoel ook eindeloos meer genoten van de prachtige natuur en schittende vergezichten. Mochten er mensen die ook een wat langere wandel- of fietstocht overwegen hebben we maar één advies: doen! Tot ziens!

Last Monday and Tuesday we were still in Rome. We prepared our return trip and visited several parks. We also visited the St. John of Lateran, the oldest church in Rome. Wednesday we travelled by train to Bolzano/Bozen. We passed by Firenze, Bologna, Verona, Rovereto and Trento. It was great to see all the landscapes again passing by and to recall the memories that came along. Thursday we went up with a cable car to Oberbozen to walk in the mountainous area nearby, like we did 24 years ago.
Thursday evening we took de train from Bolzano to Münich and from there with a night-train to Arnhem. In that night-train we had booked sleeping places. We slept in a small compartment with three little bunk beds on both sides, with a staircase at the end. We were assigned the left and right upper bed. The room between the bed and the ceiling was too small to sit, you could only lie down. Below there was no space for our backpacks, so we had to take them up… With our clothes on and a blanket on top we tried to get some sleep, which we did, at least more than we expected. When we arrived in Arnhem at a quarter to eight in the morning it was cold and wet. We decided first to get a decent breakfast. Later that day we walked to Renkum and spent a nice evening with our friends Arrie and Lex, where we also spent a night at the beginning of our trip.
Saturday we walked, partly in the rain, to Scherpenzeel, which was still a stage of almost 25 km. That evening we ate at restaurant Het Begin (the beginning) in Scherpenzeel. That was the restaurant where we also ate at our first evening, on June 7th. The owner liked this so much that we received a magnificent bush of flowers when we entered!
Yesterday we walked the remaining kilometers towards home together with Albert’s brother Noud and his wife Wilma, Ineke’s sister Carla and our friend Christine. Later also uncle Ton joined us. In a restaurant 2 km from our home we were warmly welcomed by our mothers, Ineke’s sister Marjon, Marcel, Jorian, Kirsty and Ron.
Around 5 pm we started at our last two kilometers homewards. In front of our door there were welcome cards, some beautiful bushes of flowers and a bottle of wine… We are really blessed with such neighbours, friends and family! We are happy and grateful for all the warmth and appreciation. We also want to thank the readers of this blog. We have enjoyed all the enthusiastic responses via the blog and via email.

In the coming period we will still thank quite a lot of people for their support during the prepartion and also later during our trip. Without that help we would not have accomplished the trip and it would certainly not have gone so smoothly as it all went now. It will take some time before we really will have “landed”, but we still have some good time to do so. Pictures and other information about our journey will, some time later, be made accessible on a website.

Finally. In total we have walked from home to Rome 2937 kilometer. If we would have selected the shortest it would have been around 1800 km. We have chosen to pass through beautiful nature reserves, like the Niederrhein, the Eifel, the Hünsrück, the Odenwald, the Taubertal, the Romantic Road, the Via Claudia Augusta that brought us through Süd Tirol and later we crossed the Apenines on the Via degli Dei en finally the Franciscan footpath along Assisi, Rieti and Greccio. Because of that choice we have walked more and especially we climbed and descended more, but we feel that we enjoyed endlessly the beautiful landscapes and great panorama’s. In case there are people who are also consider a somewhat longer hike of bike journey we have got only one piece of advice: just do it!
Stay well!

20121015-112305.jpg

20121015-112335.jpg

20121015-112400.jpg

20121015-112439.jpg

20121015-112523.jpg

20121015-112700.jpg

20121015-113018.jpg

Siamo arrivati!!

We zijn aangekomen in Rome!! Eigenlijk gisteren al. En werden meteen verwelkomd. We waren nog niet de stad binnen of een fietser in sporttenue stopte en vroeg waar we vandaan kwamen. En meteen daarna feliciteerde hij ons dat we nu waren aangekomen. Complementi!

Een kwartiertje later vroeg een mevrouw ook waar we vandaan kwamen en toen ze het begreep bood ze ons meteen een kop koffie aan.

Vanochtend zijn we om half acht vertrokken en net voor 10 uur waren we binnen in de Friezenkerk.
Verschillende mensen hadden ons afgeraden naar het centrum van Rome te lopen, vooral vanwege de drukte en de smog. Wij hadden geluk dat het vandaag zondag is. We hebben genoten van het ontwaken van de stad, met een fraai zonnetje en hier en daar al een barretje open voor een lekkere bak koffie.

Om tien uur in de kerk begon meteen een half uur uitleg over de historie van de kerk. De kerk was overvol en extra stoelen werden aangedragen. Om half elf begon de mis. Na afloop spraken we de rector van de kerk aan en hij bood meteen aan om een oorkonde te schrijven…. Even later kregen we, na bestudering van onze volle stempelkaart een officieel document in handen dat bevestigt dat we te voet vanuit Nederland naar Rome zijn gelopen…

Wij gaan hier nog een paar daagjes genieten en wennen aan het idee dat het er nu op zit…
Over precies een week hopen we weer in Amersfoort te zijn. Dan volgt nog een laatste blog…

We have arrived in Rome!! Actually yesterday already. And we were immediately welcomed. We had hardly entered the city when a cyclist in sports clothes stopped and asked us where we came from. And then he congratulated us that we had arrived. Complimenti!

Fifteen minutes later a lady also asked where we were from and when she understood she immediately offered us something to drink.

This morning we left at 7.30 and arrived just before ten in the Church. Several people had adviced us not to walk into the centre of Rome, especially because of the traffic and the smog. We were lucky that today is a Sunday. We have enjoyed the wakening of the city, with a nice sunshine and here and there already a bar opening for some coffee.

At ten o’clock in the church a half-hour lecture started on the history of the church. The church was crowded and extra chairs were brought inside. Mass started half an hour later. Afterwards we talked to the rector of the church and he offered to write a testimony… Somewhat later, after our pilgrim passport fully filled with stamps was studied, we received an official document that confirms that we have walked from the Netherlands to Rome…

We will enjoy a few days here and try to get used to the idea that it’s over, we’ve done it… In exactly one week we hope to be back in Amersfoort. Then we will write a final blog…

20121007-161025.jpg

20121007-161058.jpg

20121007-161119.jpg

20121007-161137.jpg

20121007-161158.jpg

20121007-161220.jpg

Bijna … / almost there

Afgelopen zaterdag werd de moeder van Ineke 89 jaar! En Carla, Ineke’s zus, was ook jarig! We hebben dat in Greccio gevierd met om half elf ’s ochtends twaalf kanon-schoten en ’s avonds om tien uur nog eens met vuurwerk. Eerder op de avond werd het beeld van de aartsengel Michael uit de kerk gehaald en in een processie door het dorp gedragen en daarna weer teruggebracht. Het hele dorp neemt deel aan dergelijke feesten dus het was een drukte van jewelste. Michael is de patroon van het dorp en elk jaar op 29 September wordt zijn naamdag gevierd.
Wij hebben die avond heerlijk gegeten met Franz en Waltraud, een wandelend stel uit Noord Italie, uit het gebied waar ze Duits spreken. Omdat ze een aantal zelfde etappes liepen in dezelfde periode hebben we verschillende avonden samen doorgebracht. Erg gezellig. We aten afgelopen zaterdag in een eenvoudig restaurantje op het feestelijke dorpsplein, waar we dan ook een eenvoudig maal verwachten, maar het werd wederom een feestmaal. Van alles was er teveel en het smaakte overheerlijk!

We staan steeds weer verbaasd van de schitterende uitzichten op dorpjes in de bergen die tegen de rotsen zijn opgebouwd. Gistermorgen realiseerden we ons pas goed dat we in zo’n dorpje (Calvi dell’Umbria) geslapen hadden toen we de bijna 600 treden naar beneden afgingen om het dal te bereiken. Het lijkt er trouwens op dat de grillige hoge bergen nu hebben plaatsgemaakt voor een lieflijk landschap met heuvels. Het is begin oktober en het weer is nog altijd lekker warm. Aan de natuur te zien lijkt er een tweede lente te beginnen. We zien de krokussen bloeien en het gras is helder groen.

We kwamen gisteren uit bij een samenkomst van beekjes, en doordat er ’s nachts wat regen was gevallen was het hele pad ondergelopen (zie foto). Wat te doen? Een mogelijkheid is je wandelschoenen uit te doen en er doorheen te waden op slippertjes of iets dergelijks.
Wij gingen op zoek naar een andere doorgang. De rugzak ging af en even later kropen we ter verkenning door een aantal struiken en vonden een mogelijkheid om via wat takken over te steken. Nadat we de rugzakken weer hadden opgehaald verliep de oversteek zonder problemen. De oever aan de overkant was erg steil, maar gelukkig stond er een boom waaraan we ons konden optrekken. Toen bleek dat we nog onder prikkeldraad door moesten, maar ook die hindernis was te nemen. Toen we uiteindelijk weer op de goede weg waren zagen we allerlei grote plastic zakken aan enkele takken te drogen hangen… Tja, die hadden goed van pas gekomen als ze aan de andere kant hadden gehangen… Later hoorden we van andere wandelaars dat zo iedereen zijn eigen, maar een andere, oplossing had gevonden. Leuke puzzeltjes.

De gastheer van ons verblijf gisteren maakt veel foto’s van zonsondergangen. Vanuit zijn balkon heeft hij prachtig uitzicht op een enorme vallei, waar hij elke dag de zonsondergang volgt. Hij weet precies hoe lang de zon er over doet en wanneer de kleuren veranderen. Uiteindelijk is er maar een korte periode waarin je de mooiste foto’s kan maken, maar het blijft afhankelijk van de wolken (kleur, dichtheid, grootte, etc.). Hij maakt ook een kleine fotoreportage van zijn gasten. Bij aankomst, onder het eten en de volgende dag bij het ontbijt en het vertrek maakt hij verschillende foto’s. Hij stuurt die dan later per email aan de gasten toe als herinnering.

Een paar dagen eerder waren we bij een mevrouw die haar gasten fotografeert. Zij verzamelt die foto’s in een doos en daar mag je doorheen gaan om te zien of je toevallig iemand herkent.. Wij herkenden niemand, maar het was wel een fraaie verzameling van wandelaars en fietsers in tenue.

We zitten nu nog maar een paar dagen van Rome… Inmiddels meer dan 2800 km gelopen. We zijn begonnen aan deze tocht met een duidelijke richting, maar zonder te weten waar en hoe die tocht zou eindigen. Het ziet er nu naar uit dat we Rome gaan halen!! We hopen op zondagmorgen 7 oktober bij de Friezenkerk in Rome te zijn. Elke zondag om half elf wordt daar een mis in het Nederlands gevierd en dat lijkt ons een mooie afsluiting.

Na een paar dagen Rome gaan we dan met de trein richting Nederland in enkele etappes. Op zondag 14 oktober hopen we dan in de loop van de middag thuis te komen, nadat we onze laatste etappe hebben gelopen: Scherpenzeel – Amersfoort (18 km), dat is de omgekeerde route van onze eerste etappe. Ook dat lijkt ons een mooie afsluiting.
Via de blog zullen we het nog laten weten als we Rome en later Amersfoort hebben bereikt…

Last Saturday Ineke’s mother (89 years!) and Ineke’s sister Carla both celebrated their birthday.
We celebrated this in Greccio with twelve gun shots around 10.30 in the morning and later in the evening around 10 p.m. with fireworks. Earlier in the evening the statue of archangel Michael was taken out of the church and was carried in a procession through the village and was safely returned afterwards. The whole village participates in such events, so it was quite busy. Michael is the patron saint of the village and every year on 29 September his nameday is celebrated.
We had a wonderful meal that evening with Franz and Waltraud, a couple from the North of Italy, from the area where they speak German. Because they walked a number of similar stages in the same period we have spent several evenings together. Very enjoyable. Last Saturday we ate in a simple restaurant on the village square where the festivities were going on. We expected a simple meal, but again it was a feast meal. Of all the dishes there was too much and it all tasted wonderful!

Each time we are still fascinated by the view of villages in the mountains that are built against the rocks. Yesterday morning we realized well that we had slept in such a village (Calvi dell’Umbria) only when we descended the almost 600 stairs downwards to reach the valley.
It seems that the stubborn higher mountains have now been replaced with lovely landscapes and hills. It is the beginning of October and it is still really warm. Looking at nature it seems a second spring is beginning. We see crocusses blossoming and the grass is clear green.

Yesterday we came at a place where little streams came together. Because it had rained in the night, the whole road was covered with water (see photo). What to do? One possibility is to take of your walking boots and to go through the water on flip-flops or something similar.
We looked for another passage. We took off our backpacks and a little later we were crawling through some bushes looking for a route to pass the streams. We found an option to cross the water with the help of some branches. We collected our backpacks again and crossed without problems. The slope at the other side was very steep but luckily there was a tree which we used to pull ourselves up. Finally it appeared that we had to pass some barbed wire, but also that hindrance was taken. When we were finally on the right road again we saw several big plastic bags hanging to dry on some branches…. They would have been useful if they had been on the other side. Later we heard from other hikers that everyone had found their own, but different, solution. Nice puzzles.

The landlord of our overnight address yesterday regularly takes pictures of a sundown. From his balcony he has a beautiful view of an enormous valley, where he follows the sundown every day. He knows exactly how long the sun takes and when the colours change. Finally there is only a short period in which you can make beautiful pictures, although it always depends on the clouds (colour, thickness, size, etc.).
He also makes a small series of photos of his guests. At arrival, while having dinner, the next day at breakfast and when leaving he makes several pictures. He later sends them by email to his guests to remember the special stay.

A few days earlier we stayed in a b&b of a lady who also takes photos of all her guests. She keeps the pictures in a box that you can go through to see of you recognize anyone… We did not recognize a single person, but it was funny to see all the hikers and bikers in their colourful outfits.

We are only a few days from Rome… By now we have hiked more than 2800 km. We started with a clear direction, but without knowing where and how the journey would end. It looks now that we are going to make it to Rome!! We hope to arrive on Sunday morning 7th of October at the Frysian Church in Rome. Every Sunday 10.30 a mass is starting that is celebrated in Dutch. We thought that that would be a nice closure.

Then, after a few days in Rome we go by train back to the Netherlands in several steps. On Sunday the 14th of October in the course of the afternoon we hope to arrive at home, after we walked our final stage Scherpenzeel – Amersfoort (18 km), that is the reverse of the trajectory of our first day. Also that looks like a nice closure to us.
Via the blog we will let you know when we have arrived in Rome and later in Amersfoort…

20121003-210434.jpg

20121003-210528.jpg

20121003-210622.jpg

20121003-211017.jpg

20121003-210800.jpg

20121003-210737.jpg

20121003-210700.jpg

Clara en de dieren / Clare and the animals

(Gisteren hadden we wat verbindingsproblemen, maar die zijn weer opgelost).
Inmiddels aangekomen in Don Bosco, op 1094m en dat ligt voor ons op 182 km van Rome. Afgelopen donderdag zijn we een dag extra in Assisi gebleven om deze prachtige stad te verder te kunnen bekijken. Assisi is gebouwd op een rots en dat betekent dat het een stadje is met veel trappen en lagen, mooie doorgangetjes en we zien overal bloemen, fresco’s en beelden. Assisi is de geboortestad van Franciscus en Clara en overal staan ze centraal. De aandacht gaat vooral uit naar de legendes (verteld in de vorm van fresco’s, schilderijen en standbeelden) en naar de belangrijke lokaties in hun leven (nu herinnerd in kerken, kloosters en kappelletjes). Hun belangrijkste boodschap gaat over de betekenis van zuiver en sober leven en over vergeving.

Naast heerlijk lopen door alle straatjes hebben we die dag vooral besteed om een aantal kerken te bezichtigen. Vooral de grote basiliek San Francesco in Assisi. Deze basiliek heeft een bovenkerk, een benedenkerk en een crypte. We zijn ook met de bus heen en weer naar de Santa Maria degli Angeli geweest, dat ligt een paar kilometer buiten Assisi. Maar ook in de Santo Stefano (waar de klokken vanzelf gingen luiden toen Franciscus overleed), de San Rufino (met de graftombe van Clara) en de Chiesa Nuova (vlakbij het ouderlijk huis van Franciscus, waarvan je de bijna uitelkaar vallende voordeur nog kan bewonderen).

In Assisi sliepen we in een b&b genaamd Grotta Antica. De familie runt ook een restaurant. Een wat oudere mevrouw bemoeit zich met wat er zo al gebeurt in de keuken en aan de tafels. Maar ze laat het daadwerkelijke managen en bedienen over aan Daniele, die met iedereen een praatje maakt om zijn engels te oefenen. Haar dochter zit geregeld achter een computer en praat dan hardop in zichzelf. Een fraai stel. De kok had duidelijk plezier in zijn werk en maakte kleine extraatjes die hij vooraf en tussendoor serveerde.

In de etappe van vrijdag hebben we nog een klein klooster bezocht waar Franciscus veel is geweest. Dat klooster is op een rots gebouwd en is deels in de rotsen uitgehakt. Het was trouwens een prachtige etappe over een bergkam (Monte Subasio) waarna we uiteindelijk in Spello uitkwamen. Een mooi stadje met verschillende kunstgalerieën en opvallend veel restaurants. Daar sliepen we in een klooster, maar we hebben geen enkele non gezien.

De route van de afgelopen week was weer heel afwisselend met prachtige plaatsen als Assisi, Spello, Montefalco, Spoleto en Ferentillo, allemaal met hun eigen unieke karakter. Ook de routes door de dalen en over de bergkammen blijven een plezier om door heen te lopen.

Op zaterdag kwamen we in Montefalco nog bij een kerk ter ere van St Clara, maar dat bleek een andere Clara te zijn (Clara van het Kruis, uit Montefalco). Het lichaam van deze Clara is geconserveerd en opgebaard in een kist waarbij, hoewel ze al bijna 700 jaar geleden is overleden, haar voeten, handen en gezicht goed te zien zijn. Overigens is haar hart apart geconserveerd en dat wordt bewaard in een kleine ruimte vlakbij.

Zondag liepen we naar Spoleto, ook alweer zo’n bijzonder stadje. Aan het eind van de zondagmiddag leek het wel of iedereen daar liep te paraderen in het centrum en de omliggende parkjes. De jonge ouders trots met hun koter(s) in een wandelwagentje. Groepjes van jongens die al grappend proberen contact te leggen met groepen van meisjes. Rondom de vele ijssalons is het een drukte van jewelste. Overigens verkopen die steeds vaker ook yoghurt-ijs en yoghurt-drinks (gelateria e yoghurteria).

Maandag sliepen we in een agriturismo. Dat zijn agrarische bedrijven met een B&B. In dat bedrijfje waar we maandag waren hadden ze ook een manege, en verder hadden ze een aantal honden die ze gebruikten bij het opsporen van truffels, en daarnaast verkochten ze fruit en allerlei soorten zelfgemaakte jam. Fantastisch was het om ’s avonds aan een lange tafel met de familie, vrienden en andere Italiaanse gasten uit de omgeving mee te eten. In totaal met 20 eters. Er waren enkele lekkere voorgerechtjes, daarna kwam de pasta op tafel (gnocchi). Dat werd gevolgd door stukken konijn, met sperziebonen, tomaten en tenslotte een stuk taart. En al die gangen kwamen minstens tweemaal voorbij… Daarna verplaatste het gezelschap zich naar de bar voor wat koffie en grappa. Erg leuk om te zien hoe italianen een feest maken van een maaltijd met vrienden…

Vanmiddag zaten we ergens op een put midden in het bos te eten en toen kwam er uit het niets opeens een groot zwart paard en stokstijf bleef staan. Het leek alsof hij keek hoe wij zouden reageren. Na een tijdje kwam hij langzaam in beweging in onze richting. En even later zagen we nog vijf andere paarden… Het leek erop dat ze met zijn zessen ontsnapt waren en nu, zij het wat aarzelend, op avontuur gingen. We maakte ruimte om duidelijk te maken dat ze rustig konden passeren. Een paar dagen eerder waren we ook paarden tegengekomen, maar die waren heel wat nieuwsgieriger en duwden hun neus tegen onze rugzak. Volgens Ineke waren ze alleen maar vrolijk, volgens Albert veel te opdringerig…

(Yesterday we had some connection problems, but they are solved now).
Today we have arrived in Don Bosco, which lies at 1094 meters, for us at 182 km from Rome. Last Thursday we stayed an extra day in Assisi to do some more sight-seeing in this beautiful town. Assisi is built on a rock and that means that it is a town with many stairs and several layers, beautiful small passages and everywhere we see flowers, fresco’s and statues. St.Francis and St. Clare are at the centre of attention, both are born in Assisi. The attention focuses on the legends (told in fresco’s, paintings and statues) and to the important locations in their lives (now remembered in churches, monasteries and little chapels). Their core message is about the meaning of a pure, sober existence and about foregiveness.

We have spent that extra day by simply walking through the town and by visiting some churches. Especially the big basilica San Francesco. This basilica has an upper-church, a lower-church and a crypt. We also went with a bus to the Santa Maria degli Angeli, which lies a few kilometres outside Assisi. But we also went to the Santo Stefano (where the bells started tolling on their own when St. Francis died), the San Rufino (with the grave tomb of St. Clare) and the Chiesa Nuova (close to the house where St.Francis lived as a child, of which you can still admire the front door, though it is almost falling apart).

In Assisi we stayed in a B&B named Grotta Antica. The family also runs a restaurant. An elderly lady keeps checking what happens in the kitchen and at the tables. But she leaves the actual management and serving to Daniel, who makes conversation with everyone to practice his English. The daughter of the old lady often sits behind a computer and then she clearly talks to herself. Quite a bunch! The cook clearly enjoys his work. He makes little extra’s that he serves before and in-between the meals.

In the stage on Friday we visited a small monastery where St.Francis often stayed. The monastery is built on a rock and partly carved out of the rock. It was a wonderful stage over a mountain ridge (Monte Subasio) after which we finally arrived in Spello. A lovely town with several art galeries and remarkably many restaurants. We stayed there in a convent, but we did not see any sister.

This week’s course was again very entertaining with beautiful places like Assisi, Spello, Montefalco, Spoleto and Ferentillo, all with their own unique character. Also the parts through the valleys and in the mountains are still a pleasure to walk.

On Saturday we arrived in Montefalco at a church in honour of St Clare, but it appeared to be another Clare (Clare Lees meer …

Hondenweer / Dogs again

Vandaag zijn we aangekomen in Assisi (de geboorteplaats van Franciscus) en we blijven hier een extra dag om deze prachtige stad te bekijken. De afgelopen week zijn we van de regio Toscane naar Umbrie gegaan. Ook weer een prachtige streek met veel glooiing en dus klimmen en dalen we nog altijd meerdere malen per dag. Zo langzamerhand zien we in de bossen die tegen de heuvels op liggen het zomerse groen veranderen in de richting van herfstig bruin.

Onze honderdste dag, afgelopen vrijdag, hebben we gevierd samen met Moeder Natuur. Het was de koudste, natste en winderigste dag tot nu toe… We klommen in een zachte regen naar een rotsige kam omhoog, terwijl het steeds wat winderiger, kouder en natter werd. Gek genoeg hadden we veel plezier en genoten van de uitdagingen. De klei-achtige grond plakte aan onze schoenen en voordat ze er erg in had lag Ineke languit. Niets aan de hand, alleen waren de kleren nog wat viezer geworden. Toen we ’s middags aankwamen was er niemand thuis in ons verblijf, maar op de deur stond “open for pilgrims”. We hebben toen zelf maar een kamer uitgezocht en zijn gaan douchen en hebben alles te drogen gehangen. Later kwamen nog twee gepensioneerde mannen aan (Roland en Hugo) die dezelfde tocht hadden gelopen, maar drie uur later waren vertrokken en daardoor nog veel meer regen hadden gehad. Bovendien hadden zij zich een paar keer verlopen en hadden ze qua kleding niet op regen gerekend. Even verderop was er een winkeltje annex restaurant waar we ’s avonds met zijn vieren heerlijk hebben gegeten van het eten dat beschikbaar was: ieder twee gebakken verse eieren, rauwe ham (direct van een varkenspoot gesneden!), kaas, stukken brood, wat fruit en wijn.
De volgende dag waren wij om kwart over zeven weer op pad in een lichte miezer, die overigens snel ophield. ’s Avonds aan de pizza kwamen we de twee mannen weer tegen. Zij hadden die dag maar de bus genomen.

Als je wandelt kom je af en toe honden tegen. De meeste honden zitten achter een hek en de honden die loslopen zijn meestal niet in ons geïnteresseerd. Ineke is niet bang voor honden en dieren in het algemeen. Volgens haar moeder wilde ze vroeger als klein kind in de dierentuin bij de leeuwen naar binnen “om de poesjes te aaien”. Bij Albert ligt dat wat anders. Hij voelde zich altijd wat ongemakkelijk in de buurt van blaffende en opspringende honden, en eigenlijk ook wel in de buurt van niet-blaffende en niet-opspringende honden. In de voorbereiding van deze wandeltocht bedacht Albert dat hij eigenlijk helemaal niet bang is van honden, hij had er volgens hem alleen maar te weinig verstand van om het gedrag goed te kunnen duiden. Hij besloot de Martin Gaus Academie te bellen om na te gaan of er een cursus is om meer kennis op te doen over hondenbedrag. Die bleek er te zijn. Eigenlijk is die cursus bedoeld voor mensen die een hondenuitlaatservice willen beginnen, maar goed een wandelaar was ook welkom. Om kort te gaan, sinds Albert die cursus heeft gevolgd weet hij precies wat hij moet doen om geen last te hebben van honden en herkent hij de uitingen (meestal vrolijkheid) van honden en ziet hij niet meer iedere bek als een potentieel wapen om in zijn kuiten te happen… Even serieus, het grappige is dat die cursus uiterst effectief is gebleken om onbezorgd te wandelen.

Komende vrijdag beginnen we aan onze laatste serie van 17 etappes richting Rome. Als er niets geks gebeurt wandelen op zondag 7 oktober Rome binnen, precies 4 maanden na ons vertrek uit Amersfoort. Maar voor het zover is gaan we eerst nog langs enkele gave romaanse kerken, stijgen en dalen we nog zo’n 8 km, kijken we uit op de vlakte van Rieti en komen we langs enkele historische stadjes op rotsen en maken geleidelijk de bossen plaats voor olijf- en wijngaarden. Het lijkt erop dat we blijven genieten tot de laatste dag…

Today we have arrived in Assisi (the birthplace of Francesco). We plan to stay an extra day to look around in this beautiful town. Last week we have gone from the region Tuscany to Umbria. Again a beautiful area with many slopes and so we still climb and descend several times a day. Gradually we see the colour of the woods that lie against the hills change from summery green to autumn brown.

Last Friday was day 100 of our journey. We celebrated this day together with Mother Nature. It was the coldest, wettest and windiest day till now… We climbed in a soft rain to a rocky path on top of a hill, while the wind became stronger, colder and wetter. Funny enough, we still had a lot of fun and enjoyed the challenges. The clay soil stuck to our shoes and before she knew Ineke lay flat. No problem, only her clothes had become (even) more dirty. When we arrived in the afternoon nobody was home, but on the door we could read “open for pilgrims”. We selected a room ourselves, took a shower and somewhat later our clothes were hanging to dry. Later two recently pensioned men arrived (Roland en Hugo). They had taken the same route, but hard started three hours later and therefore had had much more rain. On top of that they had taken a wrong turn here and there and in their choice of clothes had not prepared for rain…. Not far from the place where we slept there was a shop annex restaurant where, later in the evening, we enjoyed the food available: two fried fresh eggs for each of us, raw ham (directly cut from the leg of a pig!), cheese, pieces of bread, some fruit and wine. The next day we started walking at a quarter past seven in a drizzle, but that only lasted for a short time. In the evening we ate pizza with the same men. They had decided to take the bus that day.

When you walk you sometimes meet a dog. Most dogs are behind a gate and the dogs that walk around freely do not take an interest in hikers. Ineke is not afraid of dogs and animals in general. When she was visiting a zoo as a child, according to her mother, she wanted to enter the space for lions “to stroke the kittens”. This is somewhat different for Albert. He always felt a bit uncomfortable in the vicinity of dogs that bark and jump up. And, to be honest, also in the vicinity of dogs that do not bark and do not jump up. While preparing for this journey Albert concluded that he is actually not afraid of dogs, he only lacked knowledge on how to understand them… He called with a training school of a dog specialist (well-known in the Netherlands) to find out if there was a course to get more knowledge on dog behaviour. Indeed it was there. The course is intended for people who want to start a dog-walking service, but okay, a hiker was also welcome. To cut a long story short, since Albert attended the two-day course he knows exactly what to do not to have any problem with dogs and he recognizes their behaviour (mostly cheerful) and he does not look at every set of dog teeth as a potential weapon to bite in his calves… Really, the funny thing is that the course has been very effective in allowing him to walk without worries.

Friday we start our last series of 17 stages in the direction of Rome. If nothing special happens then we expect to walk into Rome on Sunday 7th of October, exactly 4 months after we started from Amersfoort. But before we are there, we first pass by some well-kept roman churches, we climb and descend around 8 km, we look over the flat area of Rieti, pass by some historic towns built on rocks and gradually the woods will be replaced by olive trees and vineyards. It seems we will keep enjoying this trip till the last day…

20120919-185015.jpg

20120919-185153.jpg

20120919-185217.jpg

20120919-185243.jpg

20120919-185322.jpg

20120919-185352.jpg

Laatste loden / tough home stretch

Vorige week donderdag een rustdag gehad in Florence. Dat gaf ons de tijd voor een bezoek aan de kapper. Netjes naast elkaar werden onze haren gewassen en geknipt. Ondertussen vertelden we over onze onderneming. Het meisje dat Albert knipte was nog in opleiding, dus maakte de baas het daarna af. Hij knipte af en toe met een schaar langs een kam, zoals gebruikelijk, maar net zo vaak knipte hij vrolijk wat links en rechts in het haar. Ik zag er nu uit als Van Basten, zei hij, en hij schaterde het uit.. Het is flink kort geworden, maar dat was ook de bedoeling. Ook Ineke heeft weer een fraai kapsel, dus we kunnen weer op weg voor de laatste maand.

Daarna hebben we nog een pakketje met wat wandelboekjes en aantekeningen naar huis gestuurd om weer wat gewicht kwijt te zijn voor het laatste stuk. Verder hebben we in Florence twee Franciscaanse kerken bezocht, beide met een enorme schat aan kunst en historie. In de Santa Croce liggen ook veel beroemdheden begraven (o.a. Dante, Macchiavelli, Galilei). In de Chiesa Ognissanti vonden we het graf van Botticelli, Amerigo Vespucci, een prachtig geschilderd kruis van Giotto en een bijzondere plafondschildering, dat lijkt mee te draaien als je jezelf verplaatst.

Overigens hebben verschillende mensen ons al succes gewenst met het laatste stuk en ook zelf hadden we zoiets van “de laatste loodjes”. Maar daar zijn we van teruggekomen. Het zijn gewoon nog 30 bergetappes en niet de minste ook. De afgelopen dagen hebben we af en toe meer dan 1000 meter geklommen én ook weer gedaald. Dat voel je wel aan het eind van de dag. Het scheelt dat de uitzichten zo mooi zijn, we lopen door prachtige natuur en in de dalen gaan we beekjes over op wiebelende stenen.

Zondagmorgen waren we om 7 uur al gaan lopen en rond half negen waren we midden in een flinke klim toen we in een keer allerlei lawaai hoorden en net voor ons drie grote herten met grote snelheid de weg overstaken. Ze keken niet op of om. Vervolgens kwam er nog een vierde hert aan. Het stopte even bij de weg, keek onze kant uit en je zag aan de sprong die het maakte dat het enorm van ons schrok en stoof vervolgens de andere kant uit. We waren nog even stil en vervolgens begrepen we waarom die herten zo gejaagd waren. We hoorden weer iets aankomen, dit keer waren het twee (jacht?) honden, met een belletje om, die dezelfde richting volgden als die van de eerste drie herten. Door dat belletje kon je horen hoe snel ze de bergen in verdwenen. Dit alles duurde niet meer dan een minuut. We wachtten nog even, maar er volgden geen jagers met geweer in de aanslag.

Sinds we aan de Franciscaanse voetreis zijn begonnen is er wat veranderd. We komen nu vaker andere lange-afstandswandelaars tegen en de mensen kennen hier het idee “pelgrim”. Hiervoor waren we toch meestal een apart soort toerist. Gisteren zagen we een huis waar pelgrims gratis kunnen overnachten. Zelf liepen we door naar het klooster La Verna. Ook weer een pittige klim verdeeld over de dag, maar wat een prachtig slot als je in de ruime bossen rondom La Verna uitkomt en dan het klooster helemaal boven op de rotsen ziet liggen. La Verna is de plaats waar Franciscus de stigmata ontving (zie internet voor meer details) en geldt als heilige plaats binnen de katholieke kerk. In het klooster kregen we het diner in een grote zaal waar we een tafel deelden met een wat oudere Oostenrijkse wandelaar (Franz) en een wat jongere Italiaanse fietser (Allesandro). We hadden allemaal genoeg te vertellen over onze tochten, erg gezellig.

Wat er ook veranderd is, is dat we nu meer bewust zijn van een gevoel van dankbaarheid. Zoveel moois als we zien, ontmoeten en ervaren. Werkelijk geen ruimte voor ontevredenheid, zoals ons toegewenst in de zegen die onze buren ons aan het begin van deze reis gaven.

We zijn vanmiddag, na in totaal 2505 km, aangekomen in Sansepolcro (zie kaart van de Franciscaanse voetreis).

Last Thursday we had a resting day in Firenze (Florence). That gave us time for a visit to the hairdresser. Nicely seated next to each other our hair was washed and cut. In the meantime we talked about our enterprise. The girl that was doing Albert’s hair was still in training, so the boss finished the work. He cut along a comb, as usual, but just as often he freely made left and right cuts. Now I look like Van Basten, he said and he roared with laughter… Albert’s hair is now rather short, but that was also intended. Also Ineke’s hair is nicely done, so we are ready for the last month.

Afterwards we sent home a package with some guide books and notes to lose some weight for the last part. Further we have visited two Franciscan churches in Firenze, both with a enormous treasure in art and history. In the Santa Croce many famous people are buried (a.o. Dante, Macchiavelli, Galilei). In the Chiesa Ognissanti we found the grave of Botticelli and Amerigo Vespucci, a really beautiful painted cross by Giotto and en special ceiling-painting, that seems to turn with you when you move.

Many people have wished us success with the last part and also we ourselves were thinking of the home stretch. But not anymore. “The last part” are not less than 30 mountain stages and they are quite tough. The past days we have sometimes climbed and descended more than 1000 meters. You really feel that at the end of the day. But then, the views are stunning, we walk through a beautiful environment and in the valleys we cross small streams over wobbling stones.

Sunday morning we had started walking at 7 am and around 8.30 we were in the middle of a tough climb when we suddenly heard unfamiliar sounds and just before us three big deers crossed the road in front of us with great speed. They did not look around. Immediately after another deer came. It stopped at the road side and looked our way. We saw by the enormous jump the deer made that it was freightened and then it disappeared quickly. We were silent for a moment and suddenly we understood why the deer were so scared. We heard something coming again. This time we say two (hunting) dogs with a little bell around their neck who followed the trail of the first three deer.
Because of that bell we could hear how quickly they disappeared into the mountains. It all did not last more than a minute. We waited a moment, but we saw no hunters with their rifles ready.

Since we started with the Franciscan footpath something has changed. We now more often meet other people that walk long-distances. The people here they know about pilgrims. Before we were mostly a strange sort of tourist. Yesterday we saw a house where pilgrims could sleep for free. We passed that house and continued our way to the monastery La Verna. That was another tough climb stretched out during the day, but what a magnificent ending when you arrive in the spacious woods around La Verna and you see the monastery high up on top of the enormous rocks. La Verna is the place where Francis received the stigmata (see internet for more details) and within the Catholic Church it is considered a holy place. In the monastery we had dinner in a big room where we shared a table with a somewhat older Austrian pilgrim (Franz) and a younger Italian biker (Allesandro). We all had enough to share about our trips, very entertaining.

What has also changed is that we are now more aware of a feeling of gratitude. So much beauty as we see, meet and experience. Really no space for dissatisfaction, as wished by our neighbours in the blessing they gave us when we started.

This afternoon, after in total 2505 km, we arrived in Sansepolcro (see map of the Franciscan footpath).

20120912-213823.jpg

20120912-213836.jpg

20120912-214121.jpg

20120912-214214.jpg

20120912-214232.jpg

20120912-214029.jpg

20120912-213950.jpg

20120912-213909.jpg

Dynamisch dalen / Dynamic descending

We zijn vanochtend aangekomen in Firenze! Later vandaag hebben we de taal-school bezocht waar Albert in April lessen volgde. In het restaurantje waar hij altijd heenging voor lunch werden we hartelijk verwelkomd (Il Girasole, Via F. Portinari 15). Het laatste stukje vanuit Fiesole was maar 2,5 uur lopen. Na het vlakke stuk tussen Trento en Verona en daarna de Povlakte was het heerlijk om de afgelopen week weer in de bergen te wandelen. Uitsluitend voetpaden en prachtige uitzichten. De afgelopen week was het ook stukken koeler, heel plezierig en zelfs de regen was een welkome verandering. We zijn ook overgegaan van het wat grillige gebergte van de provincie Emilia Romagna naar het lieflijke Toscane, met de bekende glooiende landschappen en cipressen. Ondertussen beschouwen we onze nieuwe schoenen wel als ingelopen. De problemen vielen mee, maar de sporen in de vorm van resten van blaren aan de zijkant van de voeten zijn nog wel even zichtbaar.

Afgelopen zondag hadden we een pittige etappe. In het routeboekje werd al gewaarschuwd voor de etappe van de Passo della Futa naar Sant’Agatha. Het ging om een wel erg steile afdaling op een natte ondergrond. Gelukkig regende het die dag niet, want dan zou het helemaal een glibberpartij zijn geworden. Bij zo’n steile afdaling heb je “tegenpunten” nodig, bijvoorbeeld een steen, een wortel of gewoon een boom, waar je een voet tegenaan kan zetten en weer even tot rust kan komen. Maar wat als je geen tegenpunten ziet in de modder en de met bladeren bedekte rotsige stenen? Het routeboekje sprak over eventueel vasthouden aan takken en wat maar voor handen zou zijn, om te voorkomen dat je wegglijdt. As je dat van tevoren leest dan denk je dat het toch wel zal meevallen. Maar als je eenmaal bezig bent vraag je je tijdens zo’n afdaling van anderhalf uur meermalen af waar je aan begonnen bent. Je wordt er trouwens wel al doende handiger in om min of meer gecontroleerd stukjes te glijden. Dynamisch afdalen noemen we het maar (op die dag kwamen we niet aan foto’s maken toe, maar later in Fiesole vonden we een beeld dat precies weergaf hoe we ons voelden toen we naar beneden kwamen, zie de foto’s).

Het ontbijt in Italië bestaat vooral uit koffie en wat zoetigheden. Geen eitje, geen ham of kaas, zelfs geen boterham zoals wij die kennen. Van de Italiaanse keuken voor de lunch en avondeten genieten we volop, zoals afgelopen week bij een mevrouw die kamers verhuurd aan wandelaars en ook een heerlijke maaltijd kookt omdat er verder niets is in het dorp. Alles uit eigen tuin en biologisch en gezellig om zo bij haar aan tafel te zitten bij de keuken, terwijl ze voor ons kookt en vertelt over haar leven.

We gaan nu beginnen aan het laatste deel van de reis, de ruim 500 kilometer durende Franciscaanse Voetreis van Florence naar Rome, via Assisi. Zoals het er nu naar uitziet verwachten we rond 9 Oktober aan te komen in Rome.

This morning we arrived in Firenze! And later today we visited the language school that Albert attended in April and the trattoria where he always went for lunch (Il Girasole, Via F. Portinari 15). We felt very much welcome!

The last part from Fiesole was only 2.5 hours walking. After the flat area between Trento and Verona and afterwards the Po area, it was wonderful to walk in the mountains again. No murrum roads, only foothpaths and stunning views. In the past week it was luckily also much cooler… and even the rain was a welcome change.

During the week we passed from the tough mountains of the province Emilia Romagna to the more lovely Tuscany hills, with the well-known sloping landscapes and cipres trees.
In the meantime we assume that we are now used to our new shoes. We had less problems than we expected, but we can still see where the blisters appeared on the side of our feet.

Last Sunday we had a tough stage. In the guide book we had already seen the warnings for the stage from Passo della Futa to Sant’Agatha. It was about a very steep descent on wet soil. Luckily it did not rain that day otherwise it would have become a slippery business completely. During such a steep descent you need “counterpoints”, for example a stone, the root of a tree or just a tree to put your foot against to rest and plan the next step. But what if you do not see any counterpoints in the mud and the rocks are covered with leaves? The guide book talked about where possible hold on to branches and what else is available to prevent you from sliding downwards… When you read that the day before then you assume that it will be okay. But once we were struggling to get down safely we wondered what we were doing… By the way, we did become better at controlled sliding down certain bits. We called it dynamic descending (during that day we did not think about making pictures, but later in Fiesole we found a statue that exactly showed how we felt as we came down, see the pictures).

The breakfast in Italy consists especially of coffee and something sweet. No boiled egg, no ham, no cheese, not even a slice of bread as we know it. We very much enjoy the italian kitchen for lunch and dinner. Like with the wonderful lady who last Sunday cooked a great meal for us. Everything from her own garden, biological. It was very cosy to sit at her table while she was cooking for us and telling us about her life.

We are soon starting the last part of our journey, the over 500 kilometers of the Franciscan Foothpath from Firenze to Rome, via Assisi. As it looks now we expect to arrive in Rome around the 9th of October.

20120905-215434.jpg

20120905-215620.jpg

20120905-215707.jpg

20120905-215804.jpg

20120905-215852.jpg

20120905-215925.jpg

Bravi! Complimenti!

We hebben de afgelopen week het laatste stuk van de wandelroute van de Via Claudia Augusta gelopen. Vanaf Trento zijn wij zuidwaarts gegaan en daar begint ook het echte Italië, wat betreft taal en cultuur. We volgen nu voor korte tijd Reitsma’s Fietsroute. Dat houdt in dat we vooral op asfalt lopen, op een enkele grasstrook na, en af en toe een pad onder de druivenranken door. Lopen op asfalt is zwaarder voor voeten en knieen en zeker met warme temperaturen zijn we alert om problemen te voorkomen.

De vallei waar we nu doorheen lopen is ook weer prachtig, met trotse bergen aan beide kanten en schilderachtige dorpjes. Ook hier hebben we inmiddels tropische temperaturen, tussen de 35 en 39 graden en dat is in de schaduw, die we niet altijd vinden. ’s Ochtends zijn de temperaturen heerlijk koel en vanaf 11u loopt de temperatuur op, en die blijft dan stijgen tot 5 uur ’s middags. Daarna zakt die weer in drie uur tijd tot zo’n 20 graden.

Ook toen Ymkje met ons meeliep hadden we een paar pittige wandeldagen met flinke temperaturen. Ondanks de warmte waren het gezellige dagen waar we veel plezier met elkaar hebben gehad en weer enkele nieuwe liedjes aan het repertoire hebben toegevoegd. We proberen om rond twee uur ’s middags thuis te zijn, maar dat wordt meestal wel zo rond half vier omdat we toch weer iets te ambitieus plannen…

Afgelopen zaterdag heeft Albert nieuwe wandelschoenen gekocht. De oude waren behoorlijk versleten en de resterende zool was gebroken. Nieuwe wandelschoenen zijn al gauw een nachtmerrie op een dergelijke tocht, vandaar dat de aankoop was uitgesteld en uitgesteld. Gelukkig gaat het inlopen van de nieuwe schoenen redelijk goed.

We waren al onder de indruk van de gastvrijheid en hartelijkheid in Duitsland en Oostenrijk maar de Italianen maken het ons wel erg makkelijk om ons hier thuis te voelen en dol op ze te zijn. Wat opvalt is de jovialiteit en uitbundigheid. Op straat wordt regelmatig “bravi” en “complimenti” geroepen als we met onze rugzak voorbij lopen en Ineke kreeg gisteren waardering van een paar wegwerkers die ons maar dapper vonden in dit weer. Net zo gemakkelijk worden we door fietsers met enkele verwensingen gecorrigeerd als we teveel naar het midden van de weg lopen.

Een mooi voorbeeld van gastvrijheid was toen we eergisteren na een lange warme dag aankwamen bij ons bed & breakfast adres en de gastvrouw spontaan aanbood om die avond voor ons te koken. We waren er in het dorp al achter gekomen dat het een adres in de bergen was en dus nog een flink klimmetje op het einde van de dag. We kregen een fantastische maaltijd met tomaten, sla uit eigen tuin, heerlijke wijn van de eigen wijngaard, een pasta, een heerlijk stuk vlees en een ijsje toe. Het feit dat Albert zich aardig verstaanbaar kan maken in het Italiaans maakt de uitwisseling leuk.

Op dinsdag hadden we een mooi bed & breakfast adres geregeld en toen we er bijna waren bleek er nog een flinke rivier tussen te zitten en nergens een brug. We konden het dorpje aan de overkant zien liggen……. Toen we belden met de eigenaresse bleek dat de brug een flink stuk verder was en bovendien niet echt een weg voor wandelaars. Ze bood aan ons op te komen halen en zo zaten we dus aan de goede kant van de rivier om via een voetgangerspad naar Verona te lopen. Helaas liep het pad al snel dood in de achtertuin van een aardige Italiaanse familie. Een paar dorpen verderop konden we nog wel een stuk langs de Adige lopen. In totaal hebben we er nu meer dan 2000 km opzitten.
Woensdagavond (22e) hebben we al verhalend gezellig doorgebracht met Zuster Maria-Luisa in ons appartementje in Verona. Ze heeft ons wat tips gegeven over winkels die we nodig hebben. Morgen gaan we lunchen in het huis voor oudere nonnen, waar zij werkt. Vrijdag gaan we dan weer verder, de gevreesde Po-vlakte op.

In the past week we have walked the last part of the Via Claudia Augusta gelopen. From Trento we have gone south and that is also where the real Italy begins, as far as language and culture is concerned. Later we have followed for some days Reitsma’s Bikingtrail. This means that we have walked most of the time on murrum, except for some small grassroads and here and there a path under the grapevines. Walking on murrum is more taxing for feet and knees and certainly with the warmth we are alert to avoid problems.

The small valley that we walked through is again beautiful, with proud mountains on both sides. Also here we have tropical temperatures, between 35 and 39 degrees, and that is in the shadow, that we do not always find. In the mornings it is pleasantly cool. Then from 11 the temperature is rising till about 5 in the late afternoon. Then it drops again till around 8, when it is about 20 degrees.

Also when Ymkje walked with us we had a few tough days with high temperatures. Despite the heat these were nice days where had fun and some new songs were added to our repertoire. Each day we try to be home at two, but the walking mostly ends at least an hour and a half later, because we have again planned a bit too ambitious…

Last Saturday Albert bought new walking shoes. The old ones were really finished and the remaining sole was broken. New walking shoes easily become a nightmare on this type of journey, so the purchase was postponed and postponed. Luckily so far no major problems have occured.

We were impressed about the hospitality and kindness in Germany and Austria, but the Italians make it very easy to love them and to feel at home. What we notice is the joviality and enthusiasm.
While walking we often hear people calling out “bravi” and “complimenti” when we pass by. Ineke yesterday received appreciation of a few roadworkers who thought we ware brave to walk in this weather. But, just as easily, we are shouted at by some bikers when we walk too much in the middle of the road.

A good example of the hospitality we saw yesterday when we arrived aft a long warm day at our bed & breakfast address and the landlady offered spontaneously to cook that evening for us. We had found out in the village that the address we were looking for, was higher up in the mountains. So, it was quite a climb at the end of the day and we were fearing to have to go down for some food, and then up again for the night…. In stead we received a wonderful Italian meal with tomatos and salad from their own garden, even a wonderful wine from their own vineyard, a pasta, some meat and an ice-cream for dessert. The fact that Albert manages to keep some conversation in Italian makes the exchanges a lot of fun, although the Italians usually overestimate his skills.

On Tuesday we had nice bed & breakfast address arranged in the morning. When we were nearly there it appeared that a river needed to be crossed…. without a bridge nearby… We could see the village lying on the other side… When we called with the owner she realized that it was too far for us to walk the extra 3 hours (to the nearest bridge! and then back…) in the heat and she offered spontaneously to come and collect us by car. When we wanted to pay the next day for the transportation she did not accept and said that it was an honour to help pilgrims…
She also told us how to find a path along the river Adige to Verona. Unfortunately the path ended two blocks away in the backyard of a nice Italian family… But, anyway a few villages further on we were able to walk for some time along the Adige.

In total we have now walked for over 2000 km. Wednesday (22nd) we spent a cosy evening with Sr Maria Luisa in our little apartment in Verona sharing stories. She gave us some tips on shops that we need. Tomorow we will have lunch at the house for elderly nuns, where she works, Friday we will continue our journey, entering the feared Po-area.

20120823-001526.jpg

20120823-001559.jpg

20120823-001627.jpg

20120823-001647.jpg

20120823-001705.jpg

Sneeuwwitje en taalpolitiek / Snow-white and language politics

Een mijlpaal bereikt: afgelopen donderdag zijn we de Reschenpass over gegaan en in Italië aangekomen. In totaal hebben we inmiddels 1800 km gelopen, gemiddeld ruim 26 km per dag. Vanaf afgelopen maandag loopt Ymkje, vriendin en oud-kollega van Ineke, een aantal dagen mee. Ymkje was destijds onze eerste gast bij ons in Uganda en het is heel gezellig dat ze nu een weekje met ons meeloopt. Ze heeft zelf nieuwe liederen meegebracht die we tussen het klimmen en dalen oefenen.

We hebben een aantal prachtige wandelingen gemaakt naar Sint Valentin, Schluderns, Schlanders, Naturns, Algund, Nals en we zijn nu in Kaltern. We zijn nu zowaar over de Alpen heen. De wandelingen gaan hier meest langs bergwanden met fantastische uitzichten op het dal en dagenlang uitzicht op enorme appelvelden. Die velden bevinden zich in het dal en tot op 30-40 meter hoogte in de bergen. De appelbomen waar we op uit kijken zijn geen gewone appelbomen, maar het gaat om uiterst intensieve appelteelt, met relatief lage appelstruiken die een onwaarschijnlijke hoeveelheid prachtige appelen dragen. Het gaat maar door, appelstruik, na appelstruik.

In de gasthuizen hebben we meestal alleen van doen met de vrouw des huizes. Ook als je aan de telefoon een man krijgt roept die meestal snel zijn vrouw. De gasthuizen hebben ook vaak een vrouwennaam (Haus Erika, Haus Bianca). Dat trekt blijkbaar meer klanten dan bijvoorbeeld Haus Albert. We slapen vandaag in Haus Wiesenhof. Zur Sonne is ook een populaire naam.

De mevrouw in een van de gasthuizen sprak over haar bezorgdheid over de hoeveelheid gif die gebruikt wordt voor de appels. Zij gebruikte niet het woord gif, maar ‘chemie’. Gelukkig was het al een stuk minder dan vroeger, maar toch. Zij nam haar eigen kinderen het dal uit op de dagen dat er gespoten werd. Tja, dan kijk je toch een beetje anders naar al die prachtige grote rode en gele appels.

We wisten dat er in Noord-Italië Duits wordt gesproken. Wat we niet wisten is dat het zo gevoelig ligt. Gisteren zagen we een bordje “Freiheit für Süd-Tirol!”. Eergisteren beet een klein jongetje ons toe in het Italiaans dat we geen Duits (=tedesco) moesten spreken, maar Italiaans. Toen Albert hem vervolgens in het Italiaans vroeg hoe het met hem ging, snauwde hij, nog altijd ontevreden, dat het goed was: “Bene”. Toen we een paar dagen terug vlakbij een logeerplek iemand de weg vroegen in het Duits, keek de Italiaan wat moeilijk en vroeg uiteindelijk “Com’è?”, wat bedoel je?
Hij kon het blijkbaar niet voor elkaar krijgen om te zeggen dat hij geen Duits sprak. Gelukkig snapte zijn vrouw het wel. In de restaurants wordt er trouwens snel tussen de twee talen geschakeld van tafel tot tafel. Overigens, als de zuid-tirolers onderling spreken verstaan we er geen komma van…

We zitten nu in echt toeristisch gebied en het is ook nog enkele weken hoogseizoen. Het is dus wat drukker in de stadjes, de prijzen liggen wat hoger en het is wat lastiger om eenvoudige overnachtingen te vinden. Op de wandelpaden in de bergen merk je niet veel van de drukte. Op de fietspaden is het duidelijk drukker. Meestal zijn het stelletjes, vriendenclubs of gezinnen. Kleine kinderen worden vaak meegenomen in een apart karretje, waar je ze rustig ziet slapen of ziet rondkijken. Op de fietspaden zijn duidelijk meer voorzieningen: een kraampje met zelfbediening voor, hoe kan het anders, 10 soorten appelsap en kinderen die op een kleedje voor 10 cent een bekertje drinken verkopen.

We reached a milestone: last Thursday we crossed the Reschenpass and finally reached Italy. In total we have sofar walked 1800 km, on average over 26 km a day. Since Monday Ymkje, friend and ex-colleague of Ineke, has joined us for a couple of days. Ymkje was our first guest in Uganda and it is great that she has now come to walk with us for some days. She has brought some new songs that we practice while climbing and descending.

Again, this week we have made some wonderful walks to St Valentin, Schluderns, Schlanders, Naturns, Algund, Nals and at present we are in Kaltern. We are actually over the Alps. The walks here mostly go along the mountain ranges with fantastic views of the valley and for days on end views of gigantic apple fields. The fields are in the valley and reach till about 30-40 meters high along the mountains. The apple trees where we look at are not the usual apple trees, this is about intensive apple Industry with relatively low apple bushes that carry an improbably number of beautiful apples. And it goes on and on, apple bush after apple bush.

In the guesthouses we usually only have to do with the landlady. Even when you get the husband on the phone he usually quickly calls for his wife. The guesthouses often have a female name (House Erica, House Bianca). Apparently that attracts more customers than for example House Albert.

The landlady in one of the guesthouses talked about her concerns about the amount of poison that is being used on the apples. She did not use the word poision, but talked about ‘chemicals’. According to her it is already a lot less than in the seventees, but still. She used to take her children out of the valley on days that the chemicals were used. Such remarks make you look different at all the beautiful big red and yellow apples.

We knew that in North Italy German is one of the official languages. We did not know how sensitive the issue is. Yesterday we saw a sign “Freedom for South Tirol!”. The day before a little boy said to us in a somewhat angry voice in Italian that we should not speak German (=tedesco). When Albert asked him in Italian how he was doing, he responded, still somewhat angry, that he was okay: “Bene”. A few days ago, close to a lodging address, we asked someone them way in German. The italian guy looked a bit confused and eventually said “Com’è?”, what do you mean? Apparently he couldn’t bring himself to say that he did not speak German. Luckily his wife understood us. By the way, when south tirolans (..?..) talk among themselves we do not understand a comma…

We are now in a real touristic area and on top f that it is the high peak season for some weeks to come. So, the town are a bit busier, the prices are somewhat higher and it is more difficult to find simple accommodation.

On the walking trails it is not much busier than before. On the biking paths it is clearly more busy. Most of the time you see couples, a group of friends or a family. Little children are often carried around in a separate trailer that is covered with transparent plastic. You can seem them sleeping quietly or looking around. On the biking trails there are also more facilities: a little shelter for self-service where you can get, o wonder, 10 types of apple juice en we met children that were selling a can of juice for 10 cents.

20120815-173607.jpg

20120815-173635.jpg

20120815-173705.jpg

20120815-173736.jpg

20120815-173758.jpg

Berichtnavigatie