Albert & Ineke wandelen richting Rome

English texts below dutch texts

Hondenweer / Dogs again

Vandaag zijn we aangekomen in Assisi (de geboorteplaats van Franciscus) en we blijven hier een extra dag om deze prachtige stad te bekijken. De afgelopen week zijn we van de regio Toscane naar Umbrie gegaan. Ook weer een prachtige streek met veel glooiing en dus klimmen en dalen we nog altijd meerdere malen per dag. Zo langzamerhand zien we in de bossen die tegen de heuvels op liggen het zomerse groen veranderen in de richting van herfstig bruin.

Onze honderdste dag, afgelopen vrijdag, hebben we gevierd samen met Moeder Natuur. Het was de koudste, natste en winderigste dag tot nu toe… We klommen in een zachte regen naar een rotsige kam omhoog, terwijl het steeds wat winderiger, kouder en natter werd. Gek genoeg hadden we veel plezier en genoten van de uitdagingen. De klei-achtige grond plakte aan onze schoenen en voordat ze er erg in had lag Ineke languit. Niets aan de hand, alleen waren de kleren nog wat viezer geworden. Toen we ’s middags aankwamen was er niemand thuis in ons verblijf, maar op de deur stond “open for pilgrims”. We hebben toen zelf maar een kamer uitgezocht en zijn gaan douchen en hebben alles te drogen gehangen. Later kwamen nog twee gepensioneerde mannen aan (Roland en Hugo) die dezelfde tocht hadden gelopen, maar drie uur later waren vertrokken en daardoor nog veel meer regen hadden gehad. Bovendien hadden zij zich een paar keer verlopen en hadden ze qua kleding niet op regen gerekend. Even verderop was er een winkeltje annex restaurant waar we ’s avonds met zijn vieren heerlijk hebben gegeten van het eten dat beschikbaar was: ieder twee gebakken verse eieren, rauwe ham (direct van een varkenspoot gesneden!), kaas, stukken brood, wat fruit en wijn.
De volgende dag waren wij om kwart over zeven weer op pad in een lichte miezer, die overigens snel ophield. ’s Avonds aan de pizza kwamen we de twee mannen weer tegen. Zij hadden die dag maar de bus genomen.

Als je wandelt kom je af en toe honden tegen. De meeste honden zitten achter een hek en de honden die loslopen zijn meestal niet in ons geïnteresseerd. Ineke is niet bang voor honden en dieren in het algemeen. Volgens haar moeder wilde ze vroeger als klein kind in de dierentuin bij de leeuwen naar binnen “om de poesjes te aaien”. Bij Albert ligt dat wat anders. Hij voelde zich altijd wat ongemakkelijk in de buurt van blaffende en opspringende honden, en eigenlijk ook wel in de buurt van niet-blaffende en niet-opspringende honden. In de voorbereiding van deze wandeltocht bedacht Albert dat hij eigenlijk helemaal niet bang is van honden, hij had er volgens hem alleen maar te weinig verstand van om het gedrag goed te kunnen duiden. Hij besloot de Martin Gaus Academie te bellen om na te gaan of er een cursus is om meer kennis op te doen over hondenbedrag. Die bleek er te zijn. Eigenlijk is die cursus bedoeld voor mensen die een hondenuitlaatservice willen beginnen, maar goed een wandelaar was ook welkom. Om kort te gaan, sinds Albert die cursus heeft gevolgd weet hij precies wat hij moet doen om geen last te hebben van honden en herkent hij de uitingen (meestal vrolijkheid) van honden en ziet hij niet meer iedere bek als een potentieel wapen om in zijn kuiten te happen… Even serieus, het grappige is dat die cursus uiterst effectief is gebleken om onbezorgd te wandelen.

Komende vrijdag beginnen we aan onze laatste serie van 17 etappes richting Rome. Als er niets geks gebeurt wandelen op zondag 7 oktober Rome binnen, precies 4 maanden na ons vertrek uit Amersfoort. Maar voor het zover is gaan we eerst nog langs enkele gave romaanse kerken, stijgen en dalen we nog zo’n 8 km, kijken we uit op de vlakte van Rieti en komen we langs enkele historische stadjes op rotsen en maken geleidelijk de bossen plaats voor olijf- en wijngaarden. Het lijkt erop dat we blijven genieten tot de laatste dag…

Today we have arrived in Assisi (the birthplace of Francesco). We plan to stay an extra day to look around in this beautiful town. Last week we have gone from the region Tuscany to Umbria. Again a beautiful area with many slopes and so we still climb and descend several times a day. Gradually we see the colour of the woods that lie against the hills change from summery green to autumn brown.

Last Friday was day 100 of our journey. We celebrated this day together with Mother Nature. It was the coldest, wettest and windiest day till now… We climbed in a soft rain to a rocky path on top of a hill, while the wind became stronger, colder and wetter. Funny enough, we still had a lot of fun and enjoyed the challenges. The clay soil stuck to our shoes and before she knew Ineke lay flat. No problem, only her clothes had become (even) more dirty. When we arrived in the afternoon nobody was home, but on the door we could read “open for pilgrims”. We selected a room ourselves, took a shower and somewhat later our clothes were hanging to dry. Later two recently pensioned men arrived (Roland en Hugo). They had taken the same route, but hard started three hours later and therefore had had much more rain. On top of that they had taken a wrong turn here and there and in their choice of clothes had not prepared for rain…. Not far from the place where we slept there was a shop annex restaurant where, later in the evening, we enjoyed the food available: two fried fresh eggs for each of us, raw ham (directly cut from the leg of a pig!), cheese, pieces of bread, some fruit and wine. The next day we started walking at a quarter past seven in a drizzle, but that only lasted for a short time. In the evening we ate pizza with the same men. They had decided to take the bus that day.

When you walk you sometimes meet a dog. Most dogs are behind a gate and the dogs that walk around freely do not take an interest in hikers. Ineke is not afraid of dogs and animals in general. When she was visiting a zoo as a child, according to her mother, she wanted to enter the space for lions “to stroke the kittens”. This is somewhat different for Albert. He always felt a bit uncomfortable in the vicinity of dogs that bark and jump up. And, to be honest, also in the vicinity of dogs that do not bark and do not jump up. While preparing for this journey Albert concluded that he is actually not afraid of dogs, he only lacked knowledge on how to understand them… He called with a training school of a dog specialist (well-known in the Netherlands) to find out if there was a course to get more knowledge on dog behaviour. Indeed it was there. The course is intended for people who want to start a dog-walking service, but okay, a hiker was also welcome. To cut a long story short, since Albert attended the two-day course he knows exactly what to do not to have any problem with dogs and he recognizes their behaviour (mostly cheerful) and he does not look at every set of dog teeth as a potential weapon to bite in his calves… Really, the funny thing is that the course has been very effective in allowing him to walk without worries.

Friday we start our last series of 17 stages in the direction of Rome. If nothing special happens then we expect to walk into Rome on Sunday 7th of October, exactly 4 months after we started from Amersfoort. But before we are there, we first pass by some well-kept roman churches, we climb and descend around 8 km, we look over the flat area of Rieti, pass by some historic towns built on rocks and gradually the woods will be replaced by olive trees and vineyards. It seems we will keep enjoying this trip till the last day…

20120919-185015.jpg

20120919-185153.jpg

20120919-185217.jpg

20120919-185243.jpg

20120919-185322.jpg

20120919-185352.jpg

Enkel berichtnavigatie

4 gedachten over “Hondenweer / Dogs again

  1. Lieve Albert en Ineke,

    Ik lig werkelijk in een deuk hier en zit dus met een grote grijns om m’n snoet dit berichtje te tikken! Hoe heerlijk omschreven dit! Jullie zouden zo een boek vol kunnen krabbelen! Werkelijk fantastisch dit “honden” verhaal! Ik zie het dan ook levendig voor me! Jullie zijn er dus bijna…. Nog even doorbijten de laatste weken. Nogmaals chapeau voor jullie! Heerlijk om jullie verhalen te lezen…. foto’s te bekijken. Jullie hebben ons een beetje in jullie doen verplaatsen!
    Ik denk met grote regelmaat, en met trots aan jullie! Ik vind het echt super wat jullie gedaan hebben c.q. mee bezig zijn!

    Ik hoop dat ik jullie nog kan “inhalen”/bij kan lezen als jullie de eindstreep halen op 7 okt. a.s.

    Lieve groet,
    Wiepke

  2. Wat een hilarisch verhaal nu weer. Al lopen jullie nog 100 dagen, met jullie humor zullen jullie je nooit vervelen. Volgens mij krijgen jullie op 17 okt. Al weer heimwee naar het pelgrims bestaan:)

  3. Nicky op schreef:

    You are moving at a good pace…
    I am writing as I have a terrible fear of dogs, and sound like Albert that I think every dog will bite me :-((( because of this fear I am really not able to walk out on my own, incase I cross a dog! I will also look into the same classes, if they are available in Italy… for now I watch Cesar Millan the Dog Whisperer series on Sky to inform me more about! Good luck for the next stretch. Nicky

  4. Anneke op schreef:

    Hoi Albert en Ineke, leuk verhaal over de honden en de training die Albert deed. En ja het gaat nu snel voor jullie he. Het zal straks nog vreemd zijn om dit niet meer te doen, de routine van opstaan en wandelen. Maar geniet nog maar even van dit laatste traject, hartelijke groeten en tot het volgende bericht, gaan wij ook nog missen hoor na 7 oktober. hartelijk groeten Annele

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: