Albert & Ineke wandelen richting Rome

English texts below dutch texts

Archief voor de maand “september, 2012”

Clara en de dieren / Clare and the animals

(Gisteren hadden we wat verbindingsproblemen, maar die zijn weer opgelost).
Inmiddels aangekomen in Don Bosco, op 1094m en dat ligt voor ons op 182 km van Rome. Afgelopen donderdag zijn we een dag extra in Assisi gebleven om deze prachtige stad te verder te kunnen bekijken. Assisi is gebouwd op een rots en dat betekent dat het een stadje is met veel trappen en lagen, mooie doorgangetjes en we zien overal bloemen, fresco’s en beelden. Assisi is de geboortestad van Franciscus en Clara en overal staan ze centraal. De aandacht gaat vooral uit naar de legendes (verteld in de vorm van fresco’s, schilderijen en standbeelden) en naar de belangrijke lokaties in hun leven (nu herinnerd in kerken, kloosters en kappelletjes). Hun belangrijkste boodschap gaat over de betekenis van zuiver en sober leven en over vergeving.

Naast heerlijk lopen door alle straatjes hebben we die dag vooral besteed om een aantal kerken te bezichtigen. Vooral de grote basiliek San Francesco in Assisi. Deze basiliek heeft een bovenkerk, een benedenkerk en een crypte. We zijn ook met de bus heen en weer naar de Santa Maria degli Angeli geweest, dat ligt een paar kilometer buiten Assisi. Maar ook in de Santo Stefano (waar de klokken vanzelf gingen luiden toen Franciscus overleed), de San Rufino (met de graftombe van Clara) en de Chiesa Nuova (vlakbij het ouderlijk huis van Franciscus, waarvan je de bijna uitelkaar vallende voordeur nog kan bewonderen).

In Assisi sliepen we in een b&b genaamd Grotta Antica. De familie runt ook een restaurant. Een wat oudere mevrouw bemoeit zich met wat er zo al gebeurt in de keuken en aan de tafels. Maar ze laat het daadwerkelijke managen en bedienen over aan Daniele, die met iedereen een praatje maakt om zijn engels te oefenen. Haar dochter zit geregeld achter een computer en praat dan hardop in zichzelf. Een fraai stel. De kok had duidelijk plezier in zijn werk en maakte kleine extraatjes die hij vooraf en tussendoor serveerde.

In de etappe van vrijdag hebben we nog een klein klooster bezocht waar Franciscus veel is geweest. Dat klooster is op een rots gebouwd en is deels in de rotsen uitgehakt. Het was trouwens een prachtige etappe over een bergkam (Monte Subasio) waarna we uiteindelijk in Spello uitkwamen. Een mooi stadje met verschillende kunstgalerieën en opvallend veel restaurants. Daar sliepen we in een klooster, maar we hebben geen enkele non gezien.

De route van de afgelopen week was weer heel afwisselend met prachtige plaatsen als Assisi, Spello, Montefalco, Spoleto en Ferentillo, allemaal met hun eigen unieke karakter. Ook de routes door de dalen en over de bergkammen blijven een plezier om door heen te lopen.

Op zaterdag kwamen we in Montefalco nog bij een kerk ter ere van St Clara, maar dat bleek een andere Clara te zijn (Clara van het Kruis, uit Montefalco). Het lichaam van deze Clara is geconserveerd en opgebaard in een kist waarbij, hoewel ze al bijna 700 jaar geleden is overleden, haar voeten, handen en gezicht goed te zien zijn. Overigens is haar hart apart geconserveerd en dat wordt bewaard in een kleine ruimte vlakbij.

Zondag liepen we naar Spoleto, ook alweer zo’n bijzonder stadje. Aan het eind van de zondagmiddag leek het wel of iedereen daar liep te paraderen in het centrum en de omliggende parkjes. De jonge ouders trots met hun koter(s) in een wandelwagentje. Groepjes van jongens die al grappend proberen contact te leggen met groepen van meisjes. Rondom de vele ijssalons is het een drukte van jewelste. Overigens verkopen die steeds vaker ook yoghurt-ijs en yoghurt-drinks (gelateria e yoghurteria).

Maandag sliepen we in een agriturismo. Dat zijn agrarische bedrijven met een B&B. In dat bedrijfje waar we maandag waren hadden ze ook een manege, en verder hadden ze een aantal honden die ze gebruikten bij het opsporen van truffels, en daarnaast verkochten ze fruit en allerlei soorten zelfgemaakte jam. Fantastisch was het om ’s avonds aan een lange tafel met de familie, vrienden en andere Italiaanse gasten uit de omgeving mee te eten. In totaal met 20 eters. Er waren enkele lekkere voorgerechtjes, daarna kwam de pasta op tafel (gnocchi). Dat werd gevolgd door stukken konijn, met sperziebonen, tomaten en tenslotte een stuk taart. En al die gangen kwamen minstens tweemaal voorbij… Daarna verplaatste het gezelschap zich naar de bar voor wat koffie en grappa. Erg leuk om te zien hoe italianen een feest maken van een maaltijd met vrienden…

Vanmiddag zaten we ergens op een put midden in het bos te eten en toen kwam er uit het niets opeens een groot zwart paard en stokstijf bleef staan. Het leek alsof hij keek hoe wij zouden reageren. Na een tijdje kwam hij langzaam in beweging in onze richting. En even later zagen we nog vijf andere paarden… Het leek erop dat ze met zijn zessen ontsnapt waren en nu, zij het wat aarzelend, op avontuur gingen. We maakte ruimte om duidelijk te maken dat ze rustig konden passeren. Een paar dagen eerder waren we ook paarden tegengekomen, maar die waren heel wat nieuwsgieriger en duwden hun neus tegen onze rugzak. Volgens Ineke waren ze alleen maar vrolijk, volgens Albert veel te opdringerig…

(Yesterday we had some connection problems, but they are solved now).
Today we have arrived in Don Bosco, which lies at 1094 meters, for us at 182 km from Rome. Last Thursday we stayed an extra day in Assisi to do some more sight-seeing in this beautiful town. Assisi is built on a rock and that means that it is a town with many stairs and several layers, beautiful small passages and everywhere we see flowers, fresco’s and statues. St.Francis and St. Clare are at the centre of attention, both are born in Assisi. The attention focuses on the legends (told in fresco’s, paintings and statues) and to the important locations in their lives (now remembered in churches, monasteries and little chapels). Their core message is about the meaning of a pure, sober existence and about foregiveness.

We have spent that extra day by simply walking through the town and by visiting some churches. Especially the big basilica San Francesco. This basilica has an upper-church, a lower-church and a crypt. We also went with a bus to the Santa Maria degli Angeli, which lies a few kilometres outside Assisi. But we also went to the Santo Stefano (where the bells started tolling on their own when St. Francis died), the San Rufino (with the grave tomb of St. Clare) and the Chiesa Nuova (close to the house where St.Francis lived as a child, of which you can still admire the front door, though it is almost falling apart).

In Assisi we stayed in a B&B named Grotta Antica. The family also runs a restaurant. An elderly lady keeps checking what happens in the kitchen and at the tables. But she leaves the actual management and serving to Daniel, who makes conversation with everyone to practice his English. The daughter of the old lady often sits behind a computer and then she clearly talks to herself. Quite a bunch! The cook clearly enjoys his work. He makes little extra’s that he serves before and in-between the meals.

In the stage on Friday we visited a small monastery where St.Francis often stayed. The monastery is built on a rock and partly carved out of the rock. It was a wonderful stage over a mountain ridge (Monte Subasio) after which we finally arrived in Spello. A lovely town with several art galeries and remarkably many restaurants. We stayed there in a convent, but we did not see any sister.

This week’s course was again very entertaining with beautiful places like Assisi, Spello, Montefalco, Spoleto and Ferentillo, all with their own unique character. Also the parts through the valleys and in the mountains are still a pleasure to walk.

On Saturday we arrived in Montefalco at a church in honour of St Clare, but it appeared to be another Clare (Clare Lees meer …

Hondenweer / Dogs again

Vandaag zijn we aangekomen in Assisi (de geboorteplaats van Franciscus) en we blijven hier een extra dag om deze prachtige stad te bekijken. De afgelopen week zijn we van de regio Toscane naar Umbrie gegaan. Ook weer een prachtige streek met veel glooiing en dus klimmen en dalen we nog altijd meerdere malen per dag. Zo langzamerhand zien we in de bossen die tegen de heuvels op liggen het zomerse groen veranderen in de richting van herfstig bruin.

Onze honderdste dag, afgelopen vrijdag, hebben we gevierd samen met Moeder Natuur. Het was de koudste, natste en winderigste dag tot nu toe… We klommen in een zachte regen naar een rotsige kam omhoog, terwijl het steeds wat winderiger, kouder en natter werd. Gek genoeg hadden we veel plezier en genoten van de uitdagingen. De klei-achtige grond plakte aan onze schoenen en voordat ze er erg in had lag Ineke languit. Niets aan de hand, alleen waren de kleren nog wat viezer geworden. Toen we ’s middags aankwamen was er niemand thuis in ons verblijf, maar op de deur stond “open for pilgrims”. We hebben toen zelf maar een kamer uitgezocht en zijn gaan douchen en hebben alles te drogen gehangen. Later kwamen nog twee gepensioneerde mannen aan (Roland en Hugo) die dezelfde tocht hadden gelopen, maar drie uur later waren vertrokken en daardoor nog veel meer regen hadden gehad. Bovendien hadden zij zich een paar keer verlopen en hadden ze qua kleding niet op regen gerekend. Even verderop was er een winkeltje annex restaurant waar we ’s avonds met zijn vieren heerlijk hebben gegeten van het eten dat beschikbaar was: ieder twee gebakken verse eieren, rauwe ham (direct van een varkenspoot gesneden!), kaas, stukken brood, wat fruit en wijn.
De volgende dag waren wij om kwart over zeven weer op pad in een lichte miezer, die overigens snel ophield. ’s Avonds aan de pizza kwamen we de twee mannen weer tegen. Zij hadden die dag maar de bus genomen.

Als je wandelt kom je af en toe honden tegen. De meeste honden zitten achter een hek en de honden die loslopen zijn meestal niet in ons geïnteresseerd. Ineke is niet bang voor honden en dieren in het algemeen. Volgens haar moeder wilde ze vroeger als klein kind in de dierentuin bij de leeuwen naar binnen “om de poesjes te aaien”. Bij Albert ligt dat wat anders. Hij voelde zich altijd wat ongemakkelijk in de buurt van blaffende en opspringende honden, en eigenlijk ook wel in de buurt van niet-blaffende en niet-opspringende honden. In de voorbereiding van deze wandeltocht bedacht Albert dat hij eigenlijk helemaal niet bang is van honden, hij had er volgens hem alleen maar te weinig verstand van om het gedrag goed te kunnen duiden. Hij besloot de Martin Gaus Academie te bellen om na te gaan of er een cursus is om meer kennis op te doen over hondenbedrag. Die bleek er te zijn. Eigenlijk is die cursus bedoeld voor mensen die een hondenuitlaatservice willen beginnen, maar goed een wandelaar was ook welkom. Om kort te gaan, sinds Albert die cursus heeft gevolgd weet hij precies wat hij moet doen om geen last te hebben van honden en herkent hij de uitingen (meestal vrolijkheid) van honden en ziet hij niet meer iedere bek als een potentieel wapen om in zijn kuiten te happen… Even serieus, het grappige is dat die cursus uiterst effectief is gebleken om onbezorgd te wandelen.

Komende vrijdag beginnen we aan onze laatste serie van 17 etappes richting Rome. Als er niets geks gebeurt wandelen op zondag 7 oktober Rome binnen, precies 4 maanden na ons vertrek uit Amersfoort. Maar voor het zover is gaan we eerst nog langs enkele gave romaanse kerken, stijgen en dalen we nog zo’n 8 km, kijken we uit op de vlakte van Rieti en komen we langs enkele historische stadjes op rotsen en maken geleidelijk de bossen plaats voor olijf- en wijngaarden. Het lijkt erop dat we blijven genieten tot de laatste dag…

Today we have arrived in Assisi (the birthplace of Francesco). We plan to stay an extra day to look around in this beautiful town. Last week we have gone from the region Tuscany to Umbria. Again a beautiful area with many slopes and so we still climb and descend several times a day. Gradually we see the colour of the woods that lie against the hills change from summery green to autumn brown.

Last Friday was day 100 of our journey. We celebrated this day together with Mother Nature. It was the coldest, wettest and windiest day till now… We climbed in a soft rain to a rocky path on top of a hill, while the wind became stronger, colder and wetter. Funny enough, we still had a lot of fun and enjoyed the challenges. The clay soil stuck to our shoes and before she knew Ineke lay flat. No problem, only her clothes had become (even) more dirty. When we arrived in the afternoon nobody was home, but on the door we could read “open for pilgrims”. We selected a room ourselves, took a shower and somewhat later our clothes were hanging to dry. Later two recently pensioned men arrived (Roland en Hugo). They had taken the same route, but hard started three hours later and therefore had had much more rain. On top of that they had taken a wrong turn here and there and in their choice of clothes had not prepared for rain…. Not far from the place where we slept there was a shop annex restaurant where, later in the evening, we enjoyed the food available: two fried fresh eggs for each of us, raw ham (directly cut from the leg of a pig!), cheese, pieces of bread, some fruit and wine. The next day we started walking at a quarter past seven in a drizzle, but that only lasted for a short time. In the evening we ate pizza with the same men. They had decided to take the bus that day.

When you walk you sometimes meet a dog. Most dogs are behind a gate and the dogs that walk around freely do not take an interest in hikers. Ineke is not afraid of dogs and animals in general. When she was visiting a zoo as a child, according to her mother, she wanted to enter the space for lions “to stroke the kittens”. This is somewhat different for Albert. He always felt a bit uncomfortable in the vicinity of dogs that bark and jump up. And, to be honest, also in the vicinity of dogs that do not bark and do not jump up. While preparing for this journey Albert concluded that he is actually not afraid of dogs, he only lacked knowledge on how to understand them… He called with a training school of a dog specialist (well-known in the Netherlands) to find out if there was a course to get more knowledge on dog behaviour. Indeed it was there. The course is intended for people who want to start a dog-walking service, but okay, a hiker was also welcome. To cut a long story short, since Albert attended the two-day course he knows exactly what to do not to have any problem with dogs and he recognizes their behaviour (mostly cheerful) and he does not look at every set of dog teeth as a potential weapon to bite in his calves… Really, the funny thing is that the course has been very effective in allowing him to walk without worries.

Friday we start our last series of 17 stages in the direction of Rome. If nothing special happens then we expect to walk into Rome on Sunday 7th of October, exactly 4 months after we started from Amersfoort. But before we are there, we first pass by some well-kept roman churches, we climb and descend around 8 km, we look over the flat area of Rieti, pass by some historic towns built on rocks and gradually the woods will be replaced by olive trees and vineyards. It seems we will keep enjoying this trip till the last day…

20120919-185015.jpg

20120919-185153.jpg

20120919-185217.jpg

20120919-185243.jpg

20120919-185322.jpg

20120919-185352.jpg

Laatste loden / tough home stretch

Vorige week donderdag een rustdag gehad in Florence. Dat gaf ons de tijd voor een bezoek aan de kapper. Netjes naast elkaar werden onze haren gewassen en geknipt. Ondertussen vertelden we over onze onderneming. Het meisje dat Albert knipte was nog in opleiding, dus maakte de baas het daarna af. Hij knipte af en toe met een schaar langs een kam, zoals gebruikelijk, maar net zo vaak knipte hij vrolijk wat links en rechts in het haar. Ik zag er nu uit als Van Basten, zei hij, en hij schaterde het uit.. Het is flink kort geworden, maar dat was ook de bedoeling. Ook Ineke heeft weer een fraai kapsel, dus we kunnen weer op weg voor de laatste maand.

Daarna hebben we nog een pakketje met wat wandelboekjes en aantekeningen naar huis gestuurd om weer wat gewicht kwijt te zijn voor het laatste stuk. Verder hebben we in Florence twee Franciscaanse kerken bezocht, beide met een enorme schat aan kunst en historie. In de Santa Croce liggen ook veel beroemdheden begraven (o.a. Dante, Macchiavelli, Galilei). In de Chiesa Ognissanti vonden we het graf van Botticelli, Amerigo Vespucci, een prachtig geschilderd kruis van Giotto en een bijzondere plafondschildering, dat lijkt mee te draaien als je jezelf verplaatst.

Overigens hebben verschillende mensen ons al succes gewenst met het laatste stuk en ook zelf hadden we zoiets van “de laatste loodjes”. Maar daar zijn we van teruggekomen. Het zijn gewoon nog 30 bergetappes en niet de minste ook. De afgelopen dagen hebben we af en toe meer dan 1000 meter geklommen én ook weer gedaald. Dat voel je wel aan het eind van de dag. Het scheelt dat de uitzichten zo mooi zijn, we lopen door prachtige natuur en in de dalen gaan we beekjes over op wiebelende stenen.

Zondagmorgen waren we om 7 uur al gaan lopen en rond half negen waren we midden in een flinke klim toen we in een keer allerlei lawaai hoorden en net voor ons drie grote herten met grote snelheid de weg overstaken. Ze keken niet op of om. Vervolgens kwam er nog een vierde hert aan. Het stopte even bij de weg, keek onze kant uit en je zag aan de sprong die het maakte dat het enorm van ons schrok en stoof vervolgens de andere kant uit. We waren nog even stil en vervolgens begrepen we waarom die herten zo gejaagd waren. We hoorden weer iets aankomen, dit keer waren het twee (jacht?) honden, met een belletje om, die dezelfde richting volgden als die van de eerste drie herten. Door dat belletje kon je horen hoe snel ze de bergen in verdwenen. Dit alles duurde niet meer dan een minuut. We wachtten nog even, maar er volgden geen jagers met geweer in de aanslag.

Sinds we aan de Franciscaanse voetreis zijn begonnen is er wat veranderd. We komen nu vaker andere lange-afstandswandelaars tegen en de mensen kennen hier het idee “pelgrim”. Hiervoor waren we toch meestal een apart soort toerist. Gisteren zagen we een huis waar pelgrims gratis kunnen overnachten. Zelf liepen we door naar het klooster La Verna. Ook weer een pittige klim verdeeld over de dag, maar wat een prachtig slot als je in de ruime bossen rondom La Verna uitkomt en dan het klooster helemaal boven op de rotsen ziet liggen. La Verna is de plaats waar Franciscus de stigmata ontving (zie internet voor meer details) en geldt als heilige plaats binnen de katholieke kerk. In het klooster kregen we het diner in een grote zaal waar we een tafel deelden met een wat oudere Oostenrijkse wandelaar (Franz) en een wat jongere Italiaanse fietser (Allesandro). We hadden allemaal genoeg te vertellen over onze tochten, erg gezellig.

Wat er ook veranderd is, is dat we nu meer bewust zijn van een gevoel van dankbaarheid. Zoveel moois als we zien, ontmoeten en ervaren. Werkelijk geen ruimte voor ontevredenheid, zoals ons toegewenst in de zegen die onze buren ons aan het begin van deze reis gaven.

We zijn vanmiddag, na in totaal 2505 km, aangekomen in Sansepolcro (zie kaart van de Franciscaanse voetreis).

Last Thursday we had a resting day in Firenze (Florence). That gave us time for a visit to the hairdresser. Nicely seated next to each other our hair was washed and cut. In the meantime we talked about our enterprise. The girl that was doing Albert’s hair was still in training, so the boss finished the work. He cut along a comb, as usual, but just as often he freely made left and right cuts. Now I look like Van Basten, he said and he roared with laughter… Albert’s hair is now rather short, but that was also intended. Also Ineke’s hair is nicely done, so we are ready for the last month.

Afterwards we sent home a package with some guide books and notes to lose some weight for the last part. Further we have visited two Franciscan churches in Firenze, both with a enormous treasure in art and history. In the Santa Croce many famous people are buried (a.o. Dante, Macchiavelli, Galilei). In the Chiesa Ognissanti we found the grave of Botticelli and Amerigo Vespucci, a really beautiful painted cross by Giotto and en special ceiling-painting, that seems to turn with you when you move.

Many people have wished us success with the last part and also we ourselves were thinking of the home stretch. But not anymore. “The last part” are not less than 30 mountain stages and they are quite tough. The past days we have sometimes climbed and descended more than 1000 meters. You really feel that at the end of the day. But then, the views are stunning, we walk through a beautiful environment and in the valleys we cross small streams over wobbling stones.

Sunday morning we had started walking at 7 am and around 8.30 we were in the middle of a tough climb when we suddenly heard unfamiliar sounds and just before us three big deers crossed the road in front of us with great speed. They did not look around. Immediately after another deer came. It stopped at the road side and looked our way. We saw by the enormous jump the deer made that it was freightened and then it disappeared quickly. We were silent for a moment and suddenly we understood why the deer were so scared. We heard something coming again. This time we say two (hunting) dogs with a little bell around their neck who followed the trail of the first three deer.
Because of that bell we could hear how quickly they disappeared into the mountains. It all did not last more than a minute. We waited a moment, but we saw no hunters with their rifles ready.

Since we started with the Franciscan footpath something has changed. We now more often meet other people that walk long-distances. The people here they know about pilgrims. Before we were mostly a strange sort of tourist. Yesterday we saw a house where pilgrims could sleep for free. We passed that house and continued our way to the monastery La Verna. That was another tough climb stretched out during the day, but what a magnificent ending when you arrive in the spacious woods around La Verna and you see the monastery high up on top of the enormous rocks. La Verna is the place where Francis received the stigmata (see internet for more details) and within the Catholic Church it is considered a holy place. In the monastery we had dinner in a big room where we shared a table with a somewhat older Austrian pilgrim (Franz) and a younger Italian biker (Allesandro). We all had enough to share about our trips, very entertaining.

What has also changed is that we are now more aware of a feeling of gratitude. So much beauty as we see, meet and experience. Really no space for dissatisfaction, as wished by our neighbours in the blessing they gave us when we started.

This afternoon, after in total 2505 km, we arrived in Sansepolcro (see map of the Franciscan footpath).

20120912-213823.jpg

20120912-213836.jpg

20120912-214121.jpg

20120912-214214.jpg

20120912-214232.jpg

20120912-214029.jpg

20120912-213950.jpg

20120912-213909.jpg

Dynamisch dalen / Dynamic descending

We zijn vanochtend aangekomen in Firenze! Later vandaag hebben we de taal-school bezocht waar Albert in April lessen volgde. In het restaurantje waar hij altijd heenging voor lunch werden we hartelijk verwelkomd (Il Girasole, Via F. Portinari 15). Het laatste stukje vanuit Fiesole was maar 2,5 uur lopen. Na het vlakke stuk tussen Trento en Verona en daarna de Povlakte was het heerlijk om de afgelopen week weer in de bergen te wandelen. Uitsluitend voetpaden en prachtige uitzichten. De afgelopen week was het ook stukken koeler, heel plezierig en zelfs de regen was een welkome verandering. We zijn ook overgegaan van het wat grillige gebergte van de provincie Emilia Romagna naar het lieflijke Toscane, met de bekende glooiende landschappen en cipressen. Ondertussen beschouwen we onze nieuwe schoenen wel als ingelopen. De problemen vielen mee, maar de sporen in de vorm van resten van blaren aan de zijkant van de voeten zijn nog wel even zichtbaar.

Afgelopen zondag hadden we een pittige etappe. In het routeboekje werd al gewaarschuwd voor de etappe van de Passo della Futa naar Sant’Agatha. Het ging om een wel erg steile afdaling op een natte ondergrond. Gelukkig regende het die dag niet, want dan zou het helemaal een glibberpartij zijn geworden. Bij zo’n steile afdaling heb je “tegenpunten” nodig, bijvoorbeeld een steen, een wortel of gewoon een boom, waar je een voet tegenaan kan zetten en weer even tot rust kan komen. Maar wat als je geen tegenpunten ziet in de modder en de met bladeren bedekte rotsige stenen? Het routeboekje sprak over eventueel vasthouden aan takken en wat maar voor handen zou zijn, om te voorkomen dat je wegglijdt. As je dat van tevoren leest dan denk je dat het toch wel zal meevallen. Maar als je eenmaal bezig bent vraag je je tijdens zo’n afdaling van anderhalf uur meermalen af waar je aan begonnen bent. Je wordt er trouwens wel al doende handiger in om min of meer gecontroleerd stukjes te glijden. Dynamisch afdalen noemen we het maar (op die dag kwamen we niet aan foto’s maken toe, maar later in Fiesole vonden we een beeld dat precies weergaf hoe we ons voelden toen we naar beneden kwamen, zie de foto’s).

Het ontbijt in Italië bestaat vooral uit koffie en wat zoetigheden. Geen eitje, geen ham of kaas, zelfs geen boterham zoals wij die kennen. Van de Italiaanse keuken voor de lunch en avondeten genieten we volop, zoals afgelopen week bij een mevrouw die kamers verhuurd aan wandelaars en ook een heerlijke maaltijd kookt omdat er verder niets is in het dorp. Alles uit eigen tuin en biologisch en gezellig om zo bij haar aan tafel te zitten bij de keuken, terwijl ze voor ons kookt en vertelt over haar leven.

We gaan nu beginnen aan het laatste deel van de reis, de ruim 500 kilometer durende Franciscaanse Voetreis van Florence naar Rome, via Assisi. Zoals het er nu naar uitziet verwachten we rond 9 Oktober aan te komen in Rome.

This morning we arrived in Firenze! And later today we visited the language school that Albert attended in April and the trattoria where he always went for lunch (Il Girasole, Via F. Portinari 15). We felt very much welcome!

The last part from Fiesole was only 2.5 hours walking. After the flat area between Trento and Verona and afterwards the Po area, it was wonderful to walk in the mountains again. No murrum roads, only foothpaths and stunning views. In the past week it was luckily also much cooler… and even the rain was a welcome change.

During the week we passed from the tough mountains of the province Emilia Romagna to the more lovely Tuscany hills, with the well-known sloping landscapes and cipres trees.
In the meantime we assume that we are now used to our new shoes. We had less problems than we expected, but we can still see where the blisters appeared on the side of our feet.

Last Sunday we had a tough stage. In the guide book we had already seen the warnings for the stage from Passo della Futa to Sant’Agatha. It was about a very steep descent on wet soil. Luckily it did not rain that day otherwise it would have become a slippery business completely. During such a steep descent you need “counterpoints”, for example a stone, the root of a tree or just a tree to put your foot against to rest and plan the next step. But what if you do not see any counterpoints in the mud and the rocks are covered with leaves? The guide book talked about where possible hold on to branches and what else is available to prevent you from sliding downwards… When you read that the day before then you assume that it will be okay. But once we were struggling to get down safely we wondered what we were doing… By the way, we did become better at controlled sliding down certain bits. We called it dynamic descending (during that day we did not think about making pictures, but later in Fiesole we found a statue that exactly showed how we felt as we came down, see the pictures).

The breakfast in Italy consists especially of coffee and something sweet. No boiled egg, no ham, no cheese, not even a slice of bread as we know it. We very much enjoy the italian kitchen for lunch and dinner. Like with the wonderful lady who last Sunday cooked a great meal for us. Everything from her own garden, biological. It was very cosy to sit at her table while she was cooking for us and telling us about her life.

We are soon starting the last part of our journey, the over 500 kilometers of the Franciscan Foothpath from Firenze to Rome, via Assisi. As it looks now we expect to arrive in Rome around the 9th of October.

20120905-215434.jpg

20120905-215620.jpg

20120905-215707.jpg

20120905-215804.jpg

20120905-215852.jpg

20120905-215925.jpg

Berichtnavigatie