Albert & Ineke wandelen richting Rome

English texts below dutch texts

De parels van de Po vlakte / the pearls of the Po area

Eerst weer een dank aan iedereen voor de reacties en mails. We ervaren ze als aanmoedigingen! We zijn de Po-vlakte overgestoken en nu aangekomen vlakbij Bologna. Vrijdag gaan we beginnen aan de Weg van de Goden die ons naar Florence zal brengen, over de Appenijnen. Sinds mei heeft het eigenlijk niet meer noemenswaardig geregend op de Po-vlakte volgens de mensen hier en het is eigenlijk verwonderlijk hoe groen het nog is op veel plaatsen.

We begonnen vorige week donderdag met een extra dagje in Verona en hadden een heerlijke lunch met de zusters. We aten mee in een flinke zaal waar het self-service was. We zaten aan een aparte tafel met Zuster Maria Luisa (die Albert nog kent uit Sudan) en een regionaal hoofd van de congregatie (die jaren in Uganda heeft gewerkt). Voor het eten werd onze aanwezigheid uitgelegd aan de andere (meest oudere) zusters die een ‘huis’ hebben. Zuster Maria Luisa zoekt steun om bezigheidstherapie voor de zusters te introduceren.

Voor de meeste wandelaars naar Rome is de Po-vlakte wat betreft landschap het meeste saaie deel van de route en ook vol uitdagingen vanwege weinig schaduw, beperkte overnachtingsmogelijkheden, steekvliegen en muggen. We waren voorbereid, maar ja hoe bereid je je voor op temperaturen die wel tegen de veertig graden lopen? In ieder geval zijn we iedere ochtend om 7 uur vertrokken en vaak was het ook mogelijk om al voor die tijd te ontbijten.

We hadden een mooie route gevonden over voornamelijk dijken en rustige wegen. Het voordeel van de dijken is, naast het weidse uitzicht, dat als er maar een zuchtje wind is je die in ieder geval op de dijk voelt. Juist zo’n briesje maakt een enorm verschil op een warme dag.

Hoewel we ook genoten hebben van de uitzichten, het karakteristieke van het landschap zijn het toch vooral de mensen hier die de parels van de Po zijn, met hun vriendelijkheid, aanmoedigingen, hulp en kookkunsten.

En ja die hulp hebben we wel zeer gewaardeerd, zoals zaterdag toen we na een lange vermoeiende wandeling erachter kwamen dat er twee straten met dezelfde straatnaam waren in dezelfde gemeente en wij bij het verkeerde adres waren. Dat kostte wel mooi twee uur extra lopen in de hitte… Stefano legde uit wat er mis was gegaan en was bereid ons de goede weg te wijzen. Hij op de fiets, wij ernaast, ondertussen babbelend in ons beste Italiaans. Toen hij zei dat hij met ons meeging, dachten we eerst nog even dat hij bedoelde dat hij ons met de auto zou brengen, maar die vlieger ging niet op…

En zondag bleek het hotel dat we op het oog hadden gesloten. Het zou maandag weer opengaan… Geen reactie op telefoon en aanbellen. Een aardige buurman zocht naar allerlei alternatieven, maar moest het uiteindelijk opgeven. We hebben het nog even in een cafeetje geprobeerd, maar er zat volgens iedereen niets anders op dan teruglopen naar het vorige dorp, 5 km terug. Daar troffen in een barretje een jongen die ons met de auto naar een bed and breakfast even verderop bracht!

In die b&b werden we hartelijk verwelkomd en kregen we ’s avonds een maaltijd waar we enorm van hebben gesmuld. Een heerlijke salade, een zachte carpacchio, een pasta met een lekkere saus, een stukje kip, wat taart en tenslotte een capuccino. En dat voor een tientje de man. O ja, we kregen er ook nog een lekker flesje rode wijn bij! We komen nu vaker tegen dat mensen wat van de prijs af doen omdat we al zo lang onderweg zijn…

First of all a thank you for all those who are responding via the blog or via mail. We experience them als encouragements! This week we have crossed the Po-area (the flat area between Verona and Bologna) and have now arrived near Bologna. Friday we plan to start with the Via degli Dei (God’s Route), a walking trail through the Apennines between Bologna and Firenze. People tell us that it has not rained properly here since May. Although you immeditaly notice the dryness of the fields, it is surprising how green it still is in many places.
Last week we started with an extra day in Verona where we had a wonderful lunch with the sisters. We joined a good number of the elderly sisters who took their lunch in a big hall. We sat at a separate table with Sr Maria Luisa (who worked together with Albert in Sudan) and with the regional superior of the congregation, who worked for many years in Uganda. Before all started eating our presence was explained to the sisters, most of whom have also worked for many years in developing countries and now have a chance to rest in Verona. Sr Maria Luisa is seeking support to introduce occupational therapy for the sisters.

For most of the people who walk to Rome the Po-area is boring as far as landscape is concerned, but it is at the same time challenging because of the lack of shadow, limited accommodation opportunities, the big numbers of persistent and biting flies and mosquitos. We were prepared, but how do you prepare for temperatures above 40 degrees Celsius? Anyway we tried to start walking every morning at 7, but it was not always possible to have an early breakfast. In the final week before our start from the Netherlands someone sent us a beautiful ‘new’ route along dikes and quiet roads. Since we were still not sure about a good way to cross the Po-area we were quite happy. And indeed the route is recommendable. The advantage of dikes is the wide view and when there is a little bit of wind, then that is the place to feel it. And on hot days some regular fresh wind makes all the difference.

Although we enjoyed the wide views, the flatness and other characteristics of the area, the pearls of the Po were the people with the kindness, encouragements, their help and cooking skills!

And yes, we did appreciate the help. On saturday we found out in the early afternoon, after a long tiring walk in the sun that there were two streets with the same name in the same town and that we were at the wrong address. That little joke took us an extra two hours in the heat… Stefano explained to us what had gone wrong and he was prepared to show us the shortest way to our ‘new’ address.
He sat on his bike and we tried to keep up with the pace. In the meantime we chatted in our best italian… By the way, when he first said that he would come with us, we both mistakenly assumed that he would bring us by car… Step by step we realized that we were not going to his house to collect the car, but would continue to walk…

Sunday we had planned to stay in a hotel in Trecenta. We phoned several times, but failed to get connected. When we arrived it appeared that it was closed for the holiday and would open again the next day… That explained the lack of response. A kind neighbour looked for several alternatives, but in the end he had to give up. It seemed our best chance would be to go back to the village we passed through an hour ago, Baruchella. We did discuss other options in a bar, but that did not change anything. The route back was not unpleasant because it was full of shade. Back in Baruchella we found someone in a bar who suggested a b&b 2 km away and who was willing to bring us by car…

We were kindly welcomed and in the evening we had a really wonderful dinner. A lovely salad, a soft carpacchio, a pasta with a great sauce, some chicken, cake and finally a capuccino. And that for ten euro each… Oh, yes, we also had nice bottle of red wine with it! It seems to happen more in this area that the prices are a bit reduced because we are travelling already for so long…

20120829-211051.jpg

20120829-211224.jpg

20120829-211308.jpg

20120829-211354.jpg

20120829-211442.jpg

Enkel berichtnavigatie

9 gedachten over “De parels van de Po vlakte / the pearls of the Po area

  1. Ton Beekes op schreef:

    Hallo Ineke en Albert, Ik weet zolangzamerhand niet meer hoe ik mijn bewondering in woorden moet uitdrukken. Diep respect voor wat jullie presteren. Als je het kaartje bekijkt welke afstand jullie inmiddels hebben afgelegd dan lijkt de rest een peuleschil, maar het venijn zit maar al te vaak in de staart. Ik heb alle vertrouwen dat jullie de hele reis zullen volbrengen. Houd goede moed en geniet!!!
    groet Ton

  2. yderon op schreef:

    Wat een prachtige namen. ” de weg van de goden” met als doel Florence. Ook al weer zo’n pareltje van een stad. Moeilijk lijkt het me om te denken dat je kunt rusten en vervolgens als Josef en Maria op zoek te moeten naar een ander onderdak. Op de foto’s ziet het landschap er prachtig uit met de verstilde kerktorens tegen de sky line. Heel veel sterkte met de hitte en de steekvliegen.
    Liefs, veel in mijn gedachten!

  3. Thea Meesters op schreef:

    Dag allebei,

    Wat weer een vriendelijk en uitnodigend verhaal. En wat een moed moet je hebben om, als je zowat al aan het eind van je latijn bent, dan nog weer 10 km terug moet lopen. Afschuwelijk! Moe, honger en misschien wel dorst! Ik heb veel bewondering voor jullie!

    Heel veel succes elke dag weer.

    lieve groet van Thea.

  4. Anneke op schreef:

    Lieve Ineke en Albert, wat weer erg leuk om jullie verhalen te lezen.
    Maar ook om de foto’s te zien. Met name de foto bij dat meer met die bomen en de weerspiegeling in het water is prachtig. Wat hebben jullie al een afstand afgelegd, geweldig wat een prestatie. Daarnaast ook heel bijzonder de ontmoetingen die jullie hebben. Weer een goede wandelweek gewenst en tot volgende week. Hartelijke groeten Anneke

  5. Ron Buninga op schreef:

    Petje af en grote bewondering hoor!

  6. Carry Kremer op schreef:

    Oh, wat een verhaal, aan het einde van de dag omlopen!!!! De vrienden die maar een gedeelte van de reis lopen, van Florence naar Rome, hebben de eerste weer erop zitten. De kans dat jullie elkaar ontmoeten lijkt daarom nu wel klein maar ik houd het programma van jullie in de gaten.
    Lieve groet, Carry

  7. Lieve Ineke en Albert,
    Dit is mijn eerste reactie! Elke week stuurt Anneke mij jullie bericht.Ik ben erg onder de indruk van jullie belevenissen.Zelf ook een lange afstand wandelaar geweest herken ik het gevoel van ruimte in je hoofd en hart.Ook de foto`s en ontmoetingen van bekenden op de missie posten zijn verrassend . Veel sterkte met de laatste kilometers, ik heb er alle vertrouwen in dat het lukt deze ongelooflijke onderneming tot een goed einde te brengen.Lieve groet, An

  8. Rita van Dijk op schreef:

    Beste Ineke en Albert,
    Weer genoten van jullie verslag en de foto’s. Heel dapper hoor. Wat fijn at jullie zoveel te genieten hebben. Een mooie voortgang gewenst en een hartelijke groet van Rita

  9. Monique op schreef:

    Beste Ineke en Albert,
    Tot op heden heb ik niks van me laten horen, maar ik heb wel al jullie verhalen gelezen. Ik sluit me aan bij alle reakties hierboven…. Bijzonder, mooie foto’s, dapper, lang lopen, moed, onder de indruk etc, etc. Maar een gevoel wat ook zeker steeds weer bij me opkomt is: een positieve jaloersheid!
    Voorlopig geniet ik enorm van jullie verhalen en foto’s. Ik hoop dat het laatste stukje ook goed gaat. Hebben jullie je trouwens voorbereid op de dag dat je ‘er bent’…? Kortom: je staat ’s morgens op en er is geen route meer?
    Ik wens jullie nog veel mooie dagen!
    Lieve groet
    Monique (van Inge)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: