Albert & Ineke wandelen richting Rome

English texts below dutch texts

Sneeuwwitje en taalpolitiek / Snow-white and language politics

Een mijlpaal bereikt: afgelopen donderdag zijn we de Reschenpass over gegaan en in Italië aangekomen. In totaal hebben we inmiddels 1800 km gelopen, gemiddeld ruim 26 km per dag. Vanaf afgelopen maandag loopt Ymkje, vriendin en oud-kollega van Ineke, een aantal dagen mee. Ymkje was destijds onze eerste gast bij ons in Uganda en het is heel gezellig dat ze nu een weekje met ons meeloopt. Ze heeft zelf nieuwe liederen meegebracht die we tussen het klimmen en dalen oefenen.

We hebben een aantal prachtige wandelingen gemaakt naar Sint Valentin, Schluderns, Schlanders, Naturns, Algund, Nals en we zijn nu in Kaltern. We zijn nu zowaar over de Alpen heen. De wandelingen gaan hier meest langs bergwanden met fantastische uitzichten op het dal en dagenlang uitzicht op enorme appelvelden. Die velden bevinden zich in het dal en tot op 30-40 meter hoogte in de bergen. De appelbomen waar we op uit kijken zijn geen gewone appelbomen, maar het gaat om uiterst intensieve appelteelt, met relatief lage appelstruiken die een onwaarschijnlijke hoeveelheid prachtige appelen dragen. Het gaat maar door, appelstruik, na appelstruik.

In de gasthuizen hebben we meestal alleen van doen met de vrouw des huizes. Ook als je aan de telefoon een man krijgt roept die meestal snel zijn vrouw. De gasthuizen hebben ook vaak een vrouwennaam (Haus Erika, Haus Bianca). Dat trekt blijkbaar meer klanten dan bijvoorbeeld Haus Albert. We slapen vandaag in Haus Wiesenhof. Zur Sonne is ook een populaire naam.

De mevrouw in een van de gasthuizen sprak over haar bezorgdheid over de hoeveelheid gif die gebruikt wordt voor de appels. Zij gebruikte niet het woord gif, maar ‘chemie’. Gelukkig was het al een stuk minder dan vroeger, maar toch. Zij nam haar eigen kinderen het dal uit op de dagen dat er gespoten werd. Tja, dan kijk je toch een beetje anders naar al die prachtige grote rode en gele appels.

We wisten dat er in Noord-Italië Duits wordt gesproken. Wat we niet wisten is dat het zo gevoelig ligt. Gisteren zagen we een bordje “Freiheit für Süd-Tirol!”. Eergisteren beet een klein jongetje ons toe in het Italiaans dat we geen Duits (=tedesco) moesten spreken, maar Italiaans. Toen Albert hem vervolgens in het Italiaans vroeg hoe het met hem ging, snauwde hij, nog altijd ontevreden, dat het goed was: “Bene”. Toen we een paar dagen terug vlakbij een logeerplek iemand de weg vroegen in het Duits, keek de Italiaan wat moeilijk en vroeg uiteindelijk “Com’è?”, wat bedoel je?
Hij kon het blijkbaar niet voor elkaar krijgen om te zeggen dat hij geen Duits sprak. Gelukkig snapte zijn vrouw het wel. In de restaurants wordt er trouwens snel tussen de twee talen geschakeld van tafel tot tafel. Overigens, als de zuid-tirolers onderling spreken verstaan we er geen komma van…

We zitten nu in echt toeristisch gebied en het is ook nog enkele weken hoogseizoen. Het is dus wat drukker in de stadjes, de prijzen liggen wat hoger en het is wat lastiger om eenvoudige overnachtingen te vinden. Op de wandelpaden in de bergen merk je niet veel van de drukte. Op de fietspaden is het duidelijk drukker. Meestal zijn het stelletjes, vriendenclubs of gezinnen. Kleine kinderen worden vaak meegenomen in een apart karretje, waar je ze rustig ziet slapen of ziet rondkijken. Op de fietspaden zijn duidelijk meer voorzieningen: een kraampje met zelfbediening voor, hoe kan het anders, 10 soorten appelsap en kinderen die op een kleedje voor 10 cent een bekertje drinken verkopen.

We reached a milestone: last Thursday we crossed the Reschenpass and finally reached Italy. In total we have sofar walked 1800 km, on average over 26 km a day. Since Monday Ymkje, friend and ex-colleague of Ineke, has joined us for a couple of days. Ymkje was our first guest in Uganda and it is great that she has now come to walk with us for some days. She has brought some new songs that we practice while climbing and descending.

Again, this week we have made some wonderful walks to St Valentin, Schluderns, Schlanders, Naturns, Algund, Nals and at present we are in Kaltern. We are actually over the Alps. The walks here mostly go along the mountain ranges with fantastic views of the valley and for days on end views of gigantic apple fields. The fields are in the valley and reach till about 30-40 meters high along the mountains. The apple trees where we look at are not the usual apple trees, this is about intensive apple Industry with relatively low apple bushes that carry an improbably number of beautiful apples. And it goes on and on, apple bush after apple bush.

In the guesthouses we usually only have to do with the landlady. Even when you get the husband on the phone he usually quickly calls for his wife. The guesthouses often have a female name (House Erica, House Bianca). Apparently that attracts more customers than for example House Albert.

The landlady in one of the guesthouses talked about her concerns about the amount of poison that is being used on the apples. She did not use the word poision, but talked about ‘chemicals’. According to her it is already a lot less than in the seventees, but still. She used to take her children out of the valley on days that the chemicals were used. Such remarks make you look different at all the beautiful big red and yellow apples.

We knew that in North Italy German is one of the official languages. We did not know how sensitive the issue is. Yesterday we saw a sign “Freedom for South Tirol!”. The day before a little boy said to us in a somewhat angry voice in Italian that we should not speak German (=tedesco). When Albert asked him in Italian how he was doing, he responded, still somewhat angry, that he was okay: “Bene”. A few days ago, close to a lodging address, we asked someone them way in German. The italian guy looked a bit confused and eventually said “Com’è?”, what do you mean? Apparently he couldn’t bring himself to say that he did not speak German. Luckily his wife understood us. By the way, when south tirolans (..?..) talk among themselves we do not understand a comma…

We are now in a real touristic area and on top f that it is the high peak season for some weeks to come. So, the town are a bit busier, the prices are somewhat higher and it is more difficult to find simple accommodation.

On the walking trails it is not much busier than before. On the biking paths it is clearly more busy. Most of the time you see couples, a group of friends or a family. Little children are often carried around in a separate trailer that is covered with transparent plastic. You can seem them sleeping quietly or looking around. On the biking trails there are also more facilities: a little shelter for self-service where you can get, o wonder, 10 types of apple juice en we met children that were selling a can of juice for 10 cents.

20120815-173607.jpg

20120815-173635.jpg

20120815-173705.jpg

20120815-173736.jpg

20120815-173758.jpg

Enkel berichtnavigatie

2 gedachten over “Sneeuwwitje en taalpolitiek / Snow-white and language politics

  1. 1800 km, wat een mijlpaal. Fijn dat jullie het met je drieën zo goed hebt. Over de Alpen, toe maar, Hannibal…. nog olifanten gezien;)

  2. Anneke op schreef:

    Hoi Ineke en Albert, leuk weer jullie verhalen te lezen. Wat een prestatie dat jullie gemiddeld 26 km per dag afleggen. Begrijp dat jullie je ook in het Italiaans kunnen redden goed hoor. Als het net zo warm bij jullie is als hier dan is dat een aardige temperatuur. Veel wandelplezier en ook gezellig om een weekje gezelschap te hebben. hartelijke groeten Anneke

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: