Albert & Ineke wandelen richting Rome

English texts below dutch texts

Archief voor de maand “augustus, 2012”

De parels van de Po vlakte / the pearls of the Po area

Eerst weer een dank aan iedereen voor de reacties en mails. We ervaren ze als aanmoedigingen! We zijn de Po-vlakte overgestoken en nu aangekomen vlakbij Bologna. Vrijdag gaan we beginnen aan de Weg van de Goden die ons naar Florence zal brengen, over de Appenijnen. Sinds mei heeft het eigenlijk niet meer noemenswaardig geregend op de Po-vlakte volgens de mensen hier en het is eigenlijk verwonderlijk hoe groen het nog is op veel plaatsen.

We begonnen vorige week donderdag met een extra dagje in Verona en hadden een heerlijke lunch met de zusters. We aten mee in een flinke zaal waar het self-service was. We zaten aan een aparte tafel met Zuster Maria Luisa (die Albert nog kent uit Sudan) en een regionaal hoofd van de congregatie (die jaren in Uganda heeft gewerkt). Voor het eten werd onze aanwezigheid uitgelegd aan de andere (meest oudere) zusters die een ‘huis’ hebben. Zuster Maria Luisa zoekt steun om bezigheidstherapie voor de zusters te introduceren.

Voor de meeste wandelaars naar Rome is de Po-vlakte wat betreft landschap het meeste saaie deel van de route en ook vol uitdagingen vanwege weinig schaduw, beperkte overnachtingsmogelijkheden, steekvliegen en muggen. We waren voorbereid, maar ja hoe bereid je je voor op temperaturen die wel tegen de veertig graden lopen? In ieder geval zijn we iedere ochtend om 7 uur vertrokken en vaak was het ook mogelijk om al voor die tijd te ontbijten.

We hadden een mooie route gevonden over voornamelijk dijken en rustige wegen. Het voordeel van de dijken is, naast het weidse uitzicht, dat als er maar een zuchtje wind is je die in ieder geval op de dijk voelt. Juist zo’n briesje maakt een enorm verschil op een warme dag.

Hoewel we ook genoten hebben van de uitzichten, het karakteristieke van het landschap zijn het toch vooral de mensen hier die de parels van de Po zijn, met hun vriendelijkheid, aanmoedigingen, hulp en kookkunsten.

En ja die hulp hebben we wel zeer gewaardeerd, zoals zaterdag toen we na een lange vermoeiende wandeling erachter kwamen dat er twee straten met dezelfde straatnaam waren in dezelfde gemeente en wij bij het verkeerde adres waren. Dat kostte wel mooi twee uur extra lopen in de hitte… Stefano legde uit wat er mis was gegaan en was bereid ons de goede weg te wijzen. Hij op de fiets, wij ernaast, ondertussen babbelend in ons beste Italiaans. Toen hij zei dat hij met ons meeging, dachten we eerst nog even dat hij bedoelde dat hij ons met de auto zou brengen, maar die vlieger ging niet op…

En zondag bleek het hotel dat we op het oog hadden gesloten. Het zou maandag weer opengaan… Geen reactie op telefoon en aanbellen. Een aardige buurman zocht naar allerlei alternatieven, maar moest het uiteindelijk opgeven. We hebben het nog even in een cafeetje geprobeerd, maar er zat volgens iedereen niets anders op dan teruglopen naar het vorige dorp, 5 km terug. Daar troffen in een barretje een jongen die ons met de auto naar een bed and breakfast even verderop bracht!

In die b&b werden we hartelijk verwelkomd en kregen we ’s avonds een maaltijd waar we enorm van hebben gesmuld. Een heerlijke salade, een zachte carpacchio, een pasta met een lekkere saus, een stukje kip, wat taart en tenslotte een capuccino. En dat voor een tientje de man. O ja, we kregen er ook nog een lekker flesje rode wijn bij! We komen nu vaker tegen dat mensen wat van de prijs af doen omdat we al zo lang onderweg zijn…

First of all a thank you for all those who are responding via the blog or via mail. We experience them als encouragements! This week we have crossed the Po-area (the flat area between Verona and Bologna) and have now arrived near Bologna. Friday we plan to start with the Via degli Dei (God’s Route), a walking trail through the Apennines between Bologna and Firenze. People tell us that it has not rained properly here since May. Although you immeditaly notice the dryness of the fields, it is surprising how green it still is in many places.
Last week we started with an extra day in Verona where we had a wonderful lunch with the sisters. We joined a good number of the elderly sisters who took their lunch in a big hall. We sat at a separate table with Sr Maria Luisa (who worked together with Albert in Sudan) and with the regional superior of the congregation, who worked for many years in Uganda. Before all started eating our presence was explained to the sisters, most of whom have also worked for many years in developing countries and now have a chance to rest in Verona. Sr Maria Luisa is seeking support to introduce occupational therapy for the sisters.

For most of the people who walk to Rome the Po-area is boring as far as landscape is concerned, but it is at the same time challenging because of the lack of shadow, limited accommodation opportunities, the big numbers of persistent and biting flies and mosquitos. We were prepared, but how do you prepare for temperatures above 40 degrees Celsius? Anyway we tried to start walking every morning at 7, but it was not always possible to have an early breakfast. In the final week before our start from the Netherlands someone sent us a beautiful ‘new’ route along dikes and quiet roads. Since we were still not sure about a good way to cross the Po-area we were quite happy. And indeed the route is recommendable. The advantage of dikes is the wide view and when there is a little bit of wind, then that is the place to feel it. And on hot days some regular fresh wind makes all the difference.

Although we enjoyed the wide views, the flatness and other characteristics of the area, the pearls of the Po were the people with the kindness, encouragements, their help and cooking skills!

And yes, we did appreciate the help. On saturday we found out in the early afternoon, after a long tiring walk in the sun that there were two streets with the same name in the same town and that we were at the wrong address. That little joke took us an extra two hours in the heat… Stefano explained to us what had gone wrong and he was prepared to show us the shortest way to our ‘new’ address.
He sat on his bike and we tried to keep up with the pace. In the meantime we chatted in our best italian… By the way, when he first said that he would come with us, we both mistakenly assumed that he would bring us by car… Step by step we realized that we were not going to his house to collect the car, but would continue to walk…

Sunday we had planned to stay in a hotel in Trecenta. We phoned several times, but failed to get connected. When we arrived it appeared that it was closed for the holiday and would open again the next day… That explained the lack of response. A kind neighbour looked for several alternatives, but in the end he had to give up. It seemed our best chance would be to go back to the village we passed through an hour ago, Baruchella. We did discuss other options in a bar, but that did not change anything. The route back was not unpleasant because it was full of shade. Back in Baruchella we found someone in a bar who suggested a b&b 2 km away and who was willing to bring us by car…

We were kindly welcomed and in the evening we had a really wonderful dinner. A lovely salad, a soft carpacchio, a pasta with a great sauce, some chicken, cake and finally a capuccino. And that for ten euro each… Oh, yes, we also had nice bottle of red wine with it! It seems to happen more in this area that the prices are a bit reduced because we are travelling already for so long…

20120829-211051.jpg

20120829-211224.jpg

20120829-211308.jpg

20120829-211354.jpg

20120829-211442.jpg

Bravi! Complimenti!

We hebben de afgelopen week het laatste stuk van de wandelroute van de Via Claudia Augusta gelopen. Vanaf Trento zijn wij zuidwaarts gegaan en daar begint ook het echte Italië, wat betreft taal en cultuur. We volgen nu voor korte tijd Reitsma’s Fietsroute. Dat houdt in dat we vooral op asfalt lopen, op een enkele grasstrook na, en af en toe een pad onder de druivenranken door. Lopen op asfalt is zwaarder voor voeten en knieen en zeker met warme temperaturen zijn we alert om problemen te voorkomen.

De vallei waar we nu doorheen lopen is ook weer prachtig, met trotse bergen aan beide kanten en schilderachtige dorpjes. Ook hier hebben we inmiddels tropische temperaturen, tussen de 35 en 39 graden en dat is in de schaduw, die we niet altijd vinden. ’s Ochtends zijn de temperaturen heerlijk koel en vanaf 11u loopt de temperatuur op, en die blijft dan stijgen tot 5 uur ’s middags. Daarna zakt die weer in drie uur tijd tot zo’n 20 graden.

Ook toen Ymkje met ons meeliep hadden we een paar pittige wandeldagen met flinke temperaturen. Ondanks de warmte waren het gezellige dagen waar we veel plezier met elkaar hebben gehad en weer enkele nieuwe liedjes aan het repertoire hebben toegevoegd. We proberen om rond twee uur ’s middags thuis te zijn, maar dat wordt meestal wel zo rond half vier omdat we toch weer iets te ambitieus plannen…

Afgelopen zaterdag heeft Albert nieuwe wandelschoenen gekocht. De oude waren behoorlijk versleten en de resterende zool was gebroken. Nieuwe wandelschoenen zijn al gauw een nachtmerrie op een dergelijke tocht, vandaar dat de aankoop was uitgesteld en uitgesteld. Gelukkig gaat het inlopen van de nieuwe schoenen redelijk goed.

We waren al onder de indruk van de gastvrijheid en hartelijkheid in Duitsland en Oostenrijk maar de Italianen maken het ons wel erg makkelijk om ons hier thuis te voelen en dol op ze te zijn. Wat opvalt is de jovialiteit en uitbundigheid. Op straat wordt regelmatig “bravi” en “complimenti” geroepen als we met onze rugzak voorbij lopen en Ineke kreeg gisteren waardering van een paar wegwerkers die ons maar dapper vonden in dit weer. Net zo gemakkelijk worden we door fietsers met enkele verwensingen gecorrigeerd als we teveel naar het midden van de weg lopen.

Een mooi voorbeeld van gastvrijheid was toen we eergisteren na een lange warme dag aankwamen bij ons bed & breakfast adres en de gastvrouw spontaan aanbood om die avond voor ons te koken. We waren er in het dorp al achter gekomen dat het een adres in de bergen was en dus nog een flink klimmetje op het einde van de dag. We kregen een fantastische maaltijd met tomaten, sla uit eigen tuin, heerlijke wijn van de eigen wijngaard, een pasta, een heerlijk stuk vlees en een ijsje toe. Het feit dat Albert zich aardig verstaanbaar kan maken in het Italiaans maakt de uitwisseling leuk.

Op dinsdag hadden we een mooi bed & breakfast adres geregeld en toen we er bijna waren bleek er nog een flinke rivier tussen te zitten en nergens een brug. We konden het dorpje aan de overkant zien liggen……. Toen we belden met de eigenaresse bleek dat de brug een flink stuk verder was en bovendien niet echt een weg voor wandelaars. Ze bood aan ons op te komen halen en zo zaten we dus aan de goede kant van de rivier om via een voetgangerspad naar Verona te lopen. Helaas liep het pad al snel dood in de achtertuin van een aardige Italiaanse familie. Een paar dorpen verderop konden we nog wel een stuk langs de Adige lopen. In totaal hebben we er nu meer dan 2000 km opzitten.
Woensdagavond (22e) hebben we al verhalend gezellig doorgebracht met Zuster Maria-Luisa in ons appartementje in Verona. Ze heeft ons wat tips gegeven over winkels die we nodig hebben. Morgen gaan we lunchen in het huis voor oudere nonnen, waar zij werkt. Vrijdag gaan we dan weer verder, de gevreesde Po-vlakte op.

In the past week we have walked the last part of the Via Claudia Augusta gelopen. From Trento we have gone south and that is also where the real Italy begins, as far as language and culture is concerned. Later we have followed for some days Reitsma’s Bikingtrail. This means that we have walked most of the time on murrum, except for some small grassroads and here and there a path under the grapevines. Walking on murrum is more taxing for feet and knees and certainly with the warmth we are alert to avoid problems.

The small valley that we walked through is again beautiful, with proud mountains on both sides. Also here we have tropical temperatures, between 35 and 39 degrees, and that is in the shadow, that we do not always find. In the mornings it is pleasantly cool. Then from 11 the temperature is rising till about 5 in the late afternoon. Then it drops again till around 8, when it is about 20 degrees.

Also when Ymkje walked with us we had a few tough days with high temperatures. Despite the heat these were nice days where had fun and some new songs were added to our repertoire. Each day we try to be home at two, but the walking mostly ends at least an hour and a half later, because we have again planned a bit too ambitious…

Last Saturday Albert bought new walking shoes. The old ones were really finished and the remaining sole was broken. New walking shoes easily become a nightmare on this type of journey, so the purchase was postponed and postponed. Luckily so far no major problems have occured.

We were impressed about the hospitality and kindness in Germany and Austria, but the Italians make it very easy to love them and to feel at home. What we notice is the joviality and enthusiasm.
While walking we often hear people calling out “bravi” and “complimenti” when we pass by. Ineke yesterday received appreciation of a few roadworkers who thought we ware brave to walk in this weather. But, just as easily, we are shouted at by some bikers when we walk too much in the middle of the road.

A good example of the hospitality we saw yesterday when we arrived aft a long warm day at our bed & breakfast address and the landlady offered spontaneously to cook that evening for us. We had found out in the village that the address we were looking for, was higher up in the mountains. So, it was quite a climb at the end of the day and we were fearing to have to go down for some food, and then up again for the night…. In stead we received a wonderful Italian meal with tomatos and salad from their own garden, even a wonderful wine from their own vineyard, a pasta, some meat and an ice-cream for dessert. The fact that Albert manages to keep some conversation in Italian makes the exchanges a lot of fun, although the Italians usually overestimate his skills.

On Tuesday we had nice bed & breakfast address arranged in the morning. When we were nearly there it appeared that a river needed to be crossed…. without a bridge nearby… We could see the village lying on the other side… When we called with the owner she realized that it was too far for us to walk the extra 3 hours (to the nearest bridge! and then back…) in the heat and she offered spontaneously to come and collect us by car. When we wanted to pay the next day for the transportation she did not accept and said that it was an honour to help pilgrims…
She also told us how to find a path along the river Adige to Verona. Unfortunately the path ended two blocks away in the backyard of a nice Italian family… But, anyway a few villages further on we were able to walk for some time along the Adige.

In total we have now walked for over 2000 km. Wednesday (22nd) we spent a cosy evening with Sr Maria Luisa in our little apartment in Verona sharing stories. She gave us some tips on shops that we need. Tomorow we will have lunch at the house for elderly nuns, where she works, Friday we will continue our journey, entering the feared Po-area.

20120823-001526.jpg

20120823-001559.jpg

20120823-001627.jpg

20120823-001647.jpg

20120823-001705.jpg

Sneeuwwitje en taalpolitiek / Snow-white and language politics

Een mijlpaal bereikt: afgelopen donderdag zijn we de Reschenpass over gegaan en in Italië aangekomen. In totaal hebben we inmiddels 1800 km gelopen, gemiddeld ruim 26 km per dag. Vanaf afgelopen maandag loopt Ymkje, vriendin en oud-kollega van Ineke, een aantal dagen mee. Ymkje was destijds onze eerste gast bij ons in Uganda en het is heel gezellig dat ze nu een weekje met ons meeloopt. Ze heeft zelf nieuwe liederen meegebracht die we tussen het klimmen en dalen oefenen.

We hebben een aantal prachtige wandelingen gemaakt naar Sint Valentin, Schluderns, Schlanders, Naturns, Algund, Nals en we zijn nu in Kaltern. We zijn nu zowaar over de Alpen heen. De wandelingen gaan hier meest langs bergwanden met fantastische uitzichten op het dal en dagenlang uitzicht op enorme appelvelden. Die velden bevinden zich in het dal en tot op 30-40 meter hoogte in de bergen. De appelbomen waar we op uit kijken zijn geen gewone appelbomen, maar het gaat om uiterst intensieve appelteelt, met relatief lage appelstruiken die een onwaarschijnlijke hoeveelheid prachtige appelen dragen. Het gaat maar door, appelstruik, na appelstruik.

In de gasthuizen hebben we meestal alleen van doen met de vrouw des huizes. Ook als je aan de telefoon een man krijgt roept die meestal snel zijn vrouw. De gasthuizen hebben ook vaak een vrouwennaam (Haus Erika, Haus Bianca). Dat trekt blijkbaar meer klanten dan bijvoorbeeld Haus Albert. We slapen vandaag in Haus Wiesenhof. Zur Sonne is ook een populaire naam.

De mevrouw in een van de gasthuizen sprak over haar bezorgdheid over de hoeveelheid gif die gebruikt wordt voor de appels. Zij gebruikte niet het woord gif, maar ‘chemie’. Gelukkig was het al een stuk minder dan vroeger, maar toch. Zij nam haar eigen kinderen het dal uit op de dagen dat er gespoten werd. Tja, dan kijk je toch een beetje anders naar al die prachtige grote rode en gele appels.

We wisten dat er in Noord-Italië Duits wordt gesproken. Wat we niet wisten is dat het zo gevoelig ligt. Gisteren zagen we een bordje “Freiheit für Süd-Tirol!”. Eergisteren beet een klein jongetje ons toe in het Italiaans dat we geen Duits (=tedesco) moesten spreken, maar Italiaans. Toen Albert hem vervolgens in het Italiaans vroeg hoe het met hem ging, snauwde hij, nog altijd ontevreden, dat het goed was: “Bene”. Toen we een paar dagen terug vlakbij een logeerplek iemand de weg vroegen in het Duits, keek de Italiaan wat moeilijk en vroeg uiteindelijk “Com’è?”, wat bedoel je?
Hij kon het blijkbaar niet voor elkaar krijgen om te zeggen dat hij geen Duits sprak. Gelukkig snapte zijn vrouw het wel. In de restaurants wordt er trouwens snel tussen de twee talen geschakeld van tafel tot tafel. Overigens, als de zuid-tirolers onderling spreken verstaan we er geen komma van…

We zitten nu in echt toeristisch gebied en het is ook nog enkele weken hoogseizoen. Het is dus wat drukker in de stadjes, de prijzen liggen wat hoger en het is wat lastiger om eenvoudige overnachtingen te vinden. Op de wandelpaden in de bergen merk je niet veel van de drukte. Op de fietspaden is het duidelijk drukker. Meestal zijn het stelletjes, vriendenclubs of gezinnen. Kleine kinderen worden vaak meegenomen in een apart karretje, waar je ze rustig ziet slapen of ziet rondkijken. Op de fietspaden zijn duidelijk meer voorzieningen: een kraampje met zelfbediening voor, hoe kan het anders, 10 soorten appelsap en kinderen die op een kleedje voor 10 cent een bekertje drinken verkopen.

We reached a milestone: last Thursday we crossed the Reschenpass and finally reached Italy. In total we have sofar walked 1800 km, on average over 26 km a day. Since Monday Ymkje, friend and ex-colleague of Ineke, has joined us for a couple of days. Ymkje was our first guest in Uganda and it is great that she has now come to walk with us for some days. She has brought some new songs that we practice while climbing and descending.

Again, this week we have made some wonderful walks to St Valentin, Schluderns, Schlanders, Naturns, Algund, Nals and at present we are in Kaltern. We are actually over the Alps. The walks here mostly go along the mountain ranges with fantastic views of the valley and for days on end views of gigantic apple fields. The fields are in the valley and reach till about 30-40 meters high along the mountains. The apple trees where we look at are not the usual apple trees, this is about intensive apple Industry with relatively low apple bushes that carry an improbably number of beautiful apples. And it goes on and on, apple bush after apple bush.

In the guesthouses we usually only have to do with the landlady. Even when you get the husband on the phone he usually quickly calls for his wife. The guesthouses often have a female name (House Erica, House Bianca). Apparently that attracts more customers than for example House Albert.

The landlady in one of the guesthouses talked about her concerns about the amount of poison that is being used on the apples. She did not use the word poision, but talked about ‘chemicals’. According to her it is already a lot less than in the seventees, but still. She used to take her children out of the valley on days that the chemicals were used. Such remarks make you look different at all the beautiful big red and yellow apples.

We knew that in North Italy German is one of the official languages. We did not know how sensitive the issue is. Yesterday we saw a sign “Freedom for South Tirol!”. The day before a little boy said to us in a somewhat angry voice in Italian that we should not speak German (=tedesco). When Albert asked him in Italian how he was doing, he responded, still somewhat angry, that he was okay: “Bene”. A few days ago, close to a lodging address, we asked someone them way in German. The italian guy looked a bit confused and eventually said “Com’è?”, what do you mean? Apparently he couldn’t bring himself to say that he did not speak German. Luckily his wife understood us. By the way, when south tirolans (..?..) talk among themselves we do not understand a comma…

We are now in a real touristic area and on top f that it is the high peak season for some weeks to come. So, the town are a bit busier, the prices are somewhat higher and it is more difficult to find simple accommodation.

On the walking trails it is not much busier than before. On the biking paths it is clearly more busy. Most of the time you see couples, a group of friends or a family. Little children are often carried around in a separate trailer that is covered with transparent plastic. You can seem them sleeping quietly or looking around. On the biking trails there are also more facilities: a little shelter for self-service where you can get, o wonder, 10 types of apple juice en we met children that were selling a can of juice for 10 cents.

20120815-173607.jpg

20120815-173635.jpg

20120815-173705.jpg

20120815-173736.jpg

20120815-173758.jpg

Taalvaardigheid / Language skills

Allereerst willen we iedereen hartelijk danken voor alle reacties en ook voor de felicitaties en gelukwensen met onze verjaardagen (7+8 aug) en onze trouwdag (8 aug). We zijn nog in Oostenrijk, maar hopen morgen Italië binnen te wandelen over de Reschenpass.

Het Oostenrijkse berglandschap is werkelijk indrukwekkend. Voor wie het wat zegt, we hebben overnacht in Reutte, Lermoos, Nassereith, Imst, Landeck, Ried en zijn nu in Nauders. We lopen meestal in het dal of een stukje hoger, steeds tussen de grote bergen in. Het zijn zulke enorme brokken rots, daar word je wel een beetje bescheiden van. Verder komen we hier in Oostenrijk veel plaatsen tegen waar je je waterfles kunt aanvullen onder de bemoedigende blikken van een prachtig beeld van een Heilige.

In vergelijking met Duitsland hebben we iets meer wandelwegen met asfalt, soms over gedeelde fiets en wandelpaden en soms een stukje langs de autoweg. Maar ook genoeg prachtige bospaden, weidewegen, bergpaden en het beetje asfalt wordt ruim goedgemaakt door de fraaie uitzichten. Enkele dagen terug zijn we de Fernpass overgegaan op de originele Via Claudia Augusta. Boven aangekomen werden we beloond door fraaie vergezichten van bergen en dalen. Door de dalen slingerden enorme files (eerste zaterdag van Augustus).

Rianne en Michael (zus van Albert en zwager) zijn beiden ervaren Alpen-klimmers. Ze hebben ons begeleid op onze eerste dagen in Oostenrijk. We herinneren ons vooral de gesprekken en een gezellige avond op een terras met uitzicht op de Zugspitze en enkele rondjes schnapps. Hun heldhaftige verhalen en foto’s over de beklimming en vooral de afdaling (in het rollend gesteente) van de Ups-spitze de dag ervoor maakte wel indruk op ons. En ook de vlinder, boven op de Fernpass, die bijna een kwartier op Michael’s hand bleef zitten.

Wat valt ons verder op over Oostenrijk? In ieder geval de gastvrijheid en vrolijkheid. Toen we bijvoorbeeld in Nassereith aankwamen werd ons eerst een marillen-schnapps aangeboden (likeur gemaakt van abrikozen). Toen de vrouw des huizes zei dat ze het gasthuis al 34 jaar runde, vertelden wij dat we 34 jaar getrouwd zijn. Daarop zei zij, luid genoeg voor haar man om haar te verstaan, dat ze al 40 jaar “mit der Feind schlaft”. Aan het vrolijke gebrom van de man te horen was dat niet de eerste keer dat ze dat grapje maakte. Verder kwamen we een Belgische café-houder tegen die maar niet uitgepraat raakte over de schoonheid van de streek waar hij nu woonde. Tenslotte zou hij ons wel even wat toeristische folders geven (en liep weg). Tien (!) minuten later kwam hij terug: Excuseert U mij, ik kan ze niet meer vinden…

Weet iemand wat Thee-Fau is?
Tijdens het boeken van een kamer een paar weken geleden zei een mevrouw dat een kamer “mit Thee-Fau” 4 Euro duurder was dan een kamer “ohne Thee-Fau”. We waren even in de war. Wat is een Thee-Fau? “Ich muss Sie fragen dass zu erklären. Ich komme aus die Niederlande und habe keine Ahnung was Thee-Fau ist”. Toen ze in het engels “television” zei, moesten we beiden lachen.

Er wordt overigens meestal gelachen als we uitleggen dat we uit Nederland komen. Ja, dass haben wir schon gehört, is steevast de reactie, ook al hebben we nog nauwelijks boe of ba gezegd. Blijkbaar is ons accent en zijn onze taalfouten nogal opvallend.

In ons routeboekje vinden we allerlei termen die ons voorheen onbekend waren. We noemen er tien zodat een ieder zelf zijn/ haar wandel-taalvaardigheid in het Duits kan vaststellen: Bürgersteig, Kreisverkehr, Zaun, Schotterweg, Gabelung, Querstrasse, Gatter, stetig, Schild und Schranke (onderaan zijn onze vertalingen te vinden).
Tot slot, Jorian, alvast van harte gefeliciteerd!
———————-
First of all we like to thank everyone for all the responses and congratulations with our birthdays (7+8th of Aug) and our wedding anniversary (8th of Aug). We are still in Austria, but hope to walk into Italy tomorrow via the Reschenpass.

The Austrian mountain landscape is really impressive. For those who know the area, we have spent nights in Reutte, Lermoos, Nassereith, Imst, Landeck, Ried and are at present in Nauders. We usually walk in the valley or a little bit higher, always in-between the big mountains. These are such enormous blocks of rock that it makes one somewhat modest. Further, we come accross many places where we can fill our water bottles under the encouraging eyes of a beautiful statue of a Saint.

In comparison with Germany we have some more paths with murram, sometimes we follow shared bike+walking paths and sometimes a bit along a road with cars passing by. But there are also plenty beautiful trails in the woods, through meadows and the little extra murram is largely compensated by the magnificent scenery. Some days ago we crossed the Fernpass on the original Via Claudia Augusta. On the top we were rewarded with wonderful views of the surrounding mountains and valleys. In the valley we saw an enormous traffic jam on the winding roads (first Saturday of August).

Rianne and Michael (Albert’s sister and brother-in-law) are both climbers with experience in the Alps. They have accompanied us on our first days in Austria. We remember especially the talks and the wonderful evening on a terrace with a view of the Zugspitze and some rounds of liquor. Their heroic stories and pictures of the way and down (amidst rolling stones) of the Ups on the day before impressed us certainly. Just as the butterfly that, on the top of the Fernpass, sat on Michael’s hand for almost fifteen minutes.

What else do we notice about Austria? In any case the hospitality and the good humour. For example, when we arrived in Nassereith we were first offered a liquor of apricots. When the women said they had the guesthouse already for 34 years, we told her that we are married for 34 years. She then said, loud enough for her husband to hear, that she “slept with enemy” already for forty years. From the cheerful murmur of the husband we concluded she did not make the joke for the first time. We further met a Belgian bartender who did not stop talking about the beauty of the area where he now lived. Finally he said he would give us some tourist folders (and walked away). Ten (!) minutes later he returned and said: Excuse me, I cannot find them anymore…

Most of the time people laugh when we explain that we are from the Netherlands. Yes, we already heard, is the consistent response, even when we have hardly said anyhting… Apparently our pronounciation and our errors are rather obvious….

In our route guide we find German words that were previously unknown to us. We mention ten below, so that you can assess your competence in walking-German: Bürgersteig, Kreisverkehr, Zaun, Schotterweg, Gabelung, Querstrasse, Gatter, stetig, Schild und Schranke.
Finally, Jorian, congratulations!
———————-
Bürgersteig (trottoir/pavement), Kreisverkehr (rotonde/roundabout), Zaun (omheining/fence), Schotterweg (weg met steentjes/gravel road), Gabelung (vork/fork), Querstrasse (de straat die je kruist/crossroads), Gatter (hekwerk/grate), stetig (voortdurend/everlasting), Schild (wegwijzer/sign) und Schranke (hindernis/barrier).

20120808-203258.jpg

20120808-203139.jpg

20120808-202956.jpg

20120808-202830.jpg

20120808-202634.jpg

De nachten / The nights

Vandaag aangekomen in Füssen, onze laatste pleisterplaats in Duitsland. Morgen trekken we Oostenrijk in en een week later gaan we de Italiaanse grens over. We hebben nog steeds geluk met het weer. Het regent zelden waar wij lopen. En als, dan hooguit een uur achtereen.

Het succes van een duurtocht hangt af van de nachten. Joop Zoetemelk schijnt ooit gezegd te hebben dat de Tour de France in bed wordt gewonnen. Hij doelde daarmee op het belang van een goede nachtrust voor het dagelijkse herstel van het lichaam. Wie het best herstelt van de zware etappe van gisteren, heeft vandaag de beste papieren. Dat herstel hangt af van allerlei factoren. In onze ervaring zijn de matrassen in Duitse hotels, gasthuizen en jeugdherbergen van uitstekende kwaliteit. Anders ligt het met de kussens. Je ziet het al zodra je de kamer binnenkomt. Het kussen is op een kunstige manier gevouwen. En soms ligt er nog een chocolaatje bij. Het ziet er prachtig uit, maar je ziet ook meteen dat het kussen eigenlijk te groot is en geen body heeft. Je kunt het opvouwen en er lekker tegen aan zitten, maar er gewoon op slapen is een ander verhaal. Nog steeds zijn we niet achter het geheim om van het kussen een comfortabel hoofdkussen voor nacht te maken en dus zijn we ’s nachts regelmatig in de weer om er een geschikte vorm van te maken. Desalnietemin slapen we uitstekend en maken we heerlijke lange nachten.

Ook deze week weer schitterende tochten gemaakt over de hoge bergwegen langs de Lech en een van de hoogtepunten was toch wel de Ammerschlucht en de eerste aanblik van de Alpen. Bij de voor-Alpen horen de klinkende koe-bellen en de grote, golvende grasweiden met daarachter de majestueuze bergtoppen.

De Ammerschlucht is een diep bossig ravijn waar de Ammer doorheen stroomt op zo’n 80 meter diepte. Het heeft een unieke flora en fauna en bestaat uit een smal wandelpad met verbindingsstukken van planken en zo’n 460 treden. Het pad gaat op en neer, langs steile hellingen en afgronden zonder bescherming. Om het wat spannender te maken wordt er links en rechts gewaarschuwd voor de gevaren en hoe te handelen in geval er iets gebeurt. Bijzonder is ook dat als je eenmaal in de Schlucht bent er maar een weg is en dat is voorwaarts, ook als dat via 2 keukentrappen (!) over losse planken over een watertje is….. Dit zijn van die tochten waar je je vooraf wat zorgen over maakt en waarvan je achteraf zegt dat het een ervaring was die je niet had willen missen. Tijdens de hele wandeling in de Schlucht hebben we trouwens geen mens gezien.

Inmiddels zijn we nu na acht weken over de helft wat betreft het aantal kilometers. Donderdag 2 augustus hopen we de grens met Oostenrijk te bereiken en lopen we twee dagen samen met een zus van Albert (Rianne) en zwager (Michael).

Today we have arrived in Füssen, our last station in Germany. Tomorrow we cross the border with Austria and one week later we hope to reach Italy. We are still lucky with the weather. It seldom rains where we walk, and if, then at worst for an hour.

The success of a longer term endeavour depends on the nights. Joop Zoetmelk, a famous Dutch cyclist, seems to have once said that the Tour de France is decided in bed. He referred to the impact of a good night’s sleep on the recovery of the body. The one who recovers best of the yesterday’s challenging stage, has the best chances today.
The recovery depends on various elements. In our experience, the mattresses in German hotels, guest houses and youth hostels are of excellent quality. The pillows are a different matter. You can already see it when you enter the room. The pillow is folded in an arty way. Sometimes a small piece of chocolate has been put on top. It looks wonderful, but you also see immediately that the pillow is too big and lacks ‘body’. You can fold it to sit comfortably against the wall, but just to sleep on it is a different story. We still have not discovered the secret that turns the thing into a suitable pillow for the night. As a result, during the night, we are regularly busy struggling to reshape it into something comfortable. Anyway, we do sleep very well and usually make long nights.

Also this week we made some wonderful trips on the higher mountain-roads along the Lech and one of the highlights was the Ammerschlucht (a canyon) and of course the first sight of the Alps. This area is famous for its cow-bells and the big sloping grass meadows, then, at the back, a range of majestic mountain tops.
The Ammerschlucht is a deep canyon full with trees along the slopes. The river Ammer runs about 80 meters below. The area has a unique flora and fauna and the trail consists of a small path. Some areas are impossible to walk and so they are connected with pieces of wood and about 460 steps. The path goes up and down, along steep descends of 50 to 80 metres, without protection on the side. You just have to walk straight. In our experience it is safer not to look down! To add to the excitement we see warning signs left and right about the dangers and what to do when something happens… Very special is also that, once down in the Schlucht, there is only one way, and that is forward. Also when it means you need to climb kitchen stairs then climb on some wobbly loose pieces of woods over water and another kitchen stairs to get off at the other end… These are the trips where you are somewhat worried up front and where you say afterwards that you would not like to have missed the experience. By the way, during the whole trip in the Schlucht we have not seen anybody.
In the mean time we have finished eight weeks and are now half way, as far as kilometers are concerned. Thursday 2nd of August we hope to reach the border with Austria and then we walk for two days together with Albert’s sister (Rianne) and brother-in-law (Michael).

20120801-204610.jpg

20120801-204515.jpg

20120801-204432.jpg

20120801-204320.jpg

Berichtnavigatie