Albert & Ineke wandelen richting Rome

English texts below dutch texts

(Levens)loop CAO

Ondertussen in totaal na 4 weken bijna 750 km gelopen door prachtige, afwisselende landschappen. De afgelopen week liepen we door het rijnlandschap en zijn we begonnen aan de Hunsrück. In dat laatste gebied lopen we door eindeloze wijngaarden en genieten we ’s avonds van deze heerlijke wijnen. In de afgelopen wekken hebben we gezien hoe het graan steeds rijper wordt, de mais groeit en de kersen aan de bomen schreeuwen “pluk mij”. Het landschap langs de rijn is een en al romantiek. De stadjes tegen de heuvels zijn een werkelijk prachtig gezicht. Nooit geweten dat Duitsland zo mooi is.

Ineke zei laatst, terwijl Albert nog verder wilde, dat ze volgens haar (levens)loop-CAO recht had op minstens dertig minuten rust. Van die CAO komt überhaupt niet veel terecht met loop-weken van boven de 50 uur. Afgelopen zondag kwamen we tien voor zeven ’s avonds een Gasthaus binnengestrompeld na een lange dag met ook nog een afsluitende klim van 200 naar 500 meter. Er waren zo af en toe route-tekens geschilderd op een boom, maar de weg omhoog was een drassige modderpoel, nauwelijks te herkennen als weg, want volledig overgroeid.ol

Eergisteren liepen we voor de zoveelste keer een heel stuk verkeerd. Als dat komt omdat er route-aanwijzingen zijn verdwenen is dat nog tot daar aan toe, maar als dat komt omdat we zelf de tekens verkeerd hebben gelezen dan is dat ergerlijk.

Gisteren liepen we Stromberg binnen en vroegen we de weg aan een mevrouw die net stopte met grasmaaien. Ze gaf ons de aanwijzingen en we maakten een praatje over onze tocht en haar geplande tocht naar Israel. Daarna gingen we vrolijk verder op de door haar gegeven route. Net voordat we bij ons Gasthaus waren stopte er een auto voor ons. Dat was die mevrouw van daarvoor die vroeg of we ons al hadden aangemeld bij het Gasthaus omdat ze ons anders zelf onderdak wilde aanbieden. Je wil dan eigenlijk zo’n aanbod niet afslaan, maar we hadden wel degelijk gereserveerd. Toen kwam er nog een auto aan en moesten we helaas snel afscheid nemen.

De weg
Ondertussen uiteraard al vele gesprekken en gesprekjes gevoerd, ieder met zichzelf, samen met elkaar en met anderen. De wereld is ‘klein’ als je wandelt. Je komt aan, je verzorgt je, je gaat rondkijken, je eet en drinkt, je gaat slapen, je ontbijt, je pakt in en gaat wandelen. Geen aandacht voor het wereldnieuws, geen afspraken met andere mensen, geen werk en familiezaken. Doordat het allemaal zo ‘klein’ is wordt er vanalles uitvergroot. Allerlei patronen van onszelf en van ons samen worden zichtbaar, of je het nu wilt of niet. Hoe gaan we om met het regelen van onderdak? Kijken we wel als we het zat zijn aan het eind van de dag zoals Adri die we tegenkwamen in een jeugdherberg en die ook nog zijn enige broodje in drie stukken brak om met ons te delen? Of willen we daar niet op vertrouwen en regelen we de overnachtingen een dag (of twee) vooruit? M.a.w. hoe gaan we om met onze eigen en elkaars onzekerheden?
Uit verhalen van anderen en inmiddels ook uit eigen ervaring leren we dat zo’n lange wandeling voor iedereen zo zijn en haar eigen betekenis heeft. Door de keuzes die je maakt over het regelen van de overnachtingen, de te lopen afstand, wat je aan spulen meeneemt, over de tijd die je wel of niet neemt voor andere mensen, een kersenboomgaard, een kerkje of een vlinder. Iedereen creëert door dat soort keuzes zijn en haar eigen tocht. Die keuzes zijn ongetwijfeld een reflectie van hoe je in elkaar zit. Je maakt door die keuzes gedurende de tocht je eigen wereld. Als je bijvoorbeeld bezorgd bent of je wel op tijd aankomt, de weg niet kwijt raakt, wel genoeg water meehebt, etc, dan kun je de hele tocht bezorgd zijn.
De wandeling is alleen maar een uitvergroting, want dat je je eigen wereld maakt door al die keuzes geldt natuurlijk ook in het gewone leven. Het is bijzonder om eens rustig de tijd te nemen voor al die keuzes en de achterliggende patronen. Dan kom je onzekerheden en spanning tegen, maar ook creativiteit, vrolijkheid, kkracht en vertrouwen.
———————————-
Plan voor de komende week/plan for next week
———————————–
Vr 6 juli Dannenfels
Za 7 juli Pfeddersheim
Zo 8 juli Auerbach
Ma 9 juli Oberostern
Di 10 juli Vielbrunn
We 11 juli Miltenberg
Th 12 juli Wertheim
———————————
In the mean time we have walked nearly 750 km in four weeks. The landscapes have been beautiful and ever-changing. The last week we walked through the Rhine area and we have started on the Hunsrück. This area has endless vinyards and in the evening we enjoy the lovely local wines. In the past weeks we have seen how the grane is ripening, how the maize is growing and how the cherishes scream rom their trees “pick me!”. The landcape along the Rhine is classicly romantic. The small cities against the hills are really beautiful to watch. We never knew how beautiful Germany is.

Some days ago, while Albert wanted to go on for some time, Ineke said that she was entitled to at least thirty minutes of rest, according to the regulations of her leave. (there is dutch joke of words involved that is not easy to translate). The normal labour regulations do not apply any way because we have walking weeks of over 50 hours.
Last Sunday we arrived totally exhausted at a guesthouse, at ten to seven in the evening, after a long day with a final climb from 200 to 500 metres. There were indeed here and there some route-signs painted on a tree, but the road uphill was full of mud and bushes, hardly recognisable as a road,
The day before yesterday we missed the correct route for the umptieth time… If that happens because of missing route-directions then you accept that as part of the challenges, but if it happens because we have misread the directions then it is quite annoying.
Yesterday we entered a village called Stromberg and we asked directions to a lady who had just stopped mowing her lawn. She gave us directions and we talked a bit about our journey and her plan to travel to Israel. Thereafter we followed the route she had given us. Just before we arrived at the guesthouse a car stopped in front of us. It was the lady from before who asked whether we had reported already at the guesthouse, otherwise she wanted to offer us accommodation. We would like to have accepted, but we really had made reservations already. Then another car came from behind and we unfortunately had to say goodbye quickly.

The road
In the meantime we have held many smaller and bigger talks, each of us alone, with each other and with others. The world is “small” when you are walking. You arrive, you take care of yourself, you look around. You eat and drink, you go to sleep, you have breakfast, you pack your things and you start walking. We give no attention to world news, no appointments with others, no work and family affairs.
Because it is all so small, everything is magnified. All sorts of behavioural patterns of ourselves and of us together become visible, whether we want it or not. How do we deal with arranging accommodation? Do we arrange this when we have finished walking at the end of the day, like Adri who we met in a youth hostel and who also shared his only piece of bread with us. Or do we want this to be arranged (at least) one day in advance? In other words, how do we deal with our own and each others insecurity. From the stories of others and now also from our own experience we learn that such a long walk has a special meaning that is different for everyone. By making choices on arranging accommodation, on the distance to be covered, on the things you take along, on the time you take for other people, for trees full of cherishes, for a church, for a butterfly. Everyone creates his and her own journey by the choices you make. Those choices are undoubtedly a reflection of oneself. During such a journey you create your own world. If, for example, you are concerned about the time of arrival, not losing the way, the amount of food and water your brought along, etc, then you can be concerned all day long, every day.
The journey is just magnifying everything, because also in real life one creates one’s own world through the choices one makes. It is a special experience to take time to look at these choices and the patterns behind them. Then you meet insecurity, tension, but also creativity, cheerfulnes, strength and trust.

20120704-213533.jpg

20120704-203658.jpg

20120704-203221.jpg

20120704-203144.jpg

Enkel berichtnavigatie

5 gedachten over “(Levens)loop CAO

  1. Anneke op schreef:

    Prachtige foto’s, maar ook mooi jullie innerlijke overwegingen te lezen. Het is heel herkenbaar want ik denk zeker als je samen aan het reizen bent kom je jezelf tegen. Dat is mooi en zie je soms ook dingen die je niet van je zelf wist of niet wilde zien. Het was weer mooi jullie gedachten te kunnen lezen en weer een stukje met jullie mee te reizen. Succes bij de volgende wandel tochten en van die CAO mag het volgens mij af en toe ook wel 45 minuten rust zijn hoor. Groeten Anneke

  2. Thea Meesters op schreef:

    Dag Albert en Ineke,

    Remi vroeg vandaag aan mij of ik de naam van jullie blog nog had en dat bleek zo te zijn. Dus toen ik hem toch weer had ben ik natuurlijk direct aan het lezen geslagen. Heel boeiend (heb alleen nog maar het laatste hoofdstuk gelezen) als ik wat verder met lezen ben zal ik een meer inhoudelijke reactie geven.

    In ieder geval wens ik jullie nog heel veel mooie wandelingen, ontmoetingen etc.

    met lieve groet van Thea

  3. margaret van niekerk-drost op schreef:

    Hallo Ineke en Albert,

    Wat een doorzetters zijn jullie! Leuk om jullie verhalen te lezen. Al jullie belevenissen, gevoelens en gedachten die bij jullie boven komen. Ik zie Ineke al voor me; dapper doorstappend en zingend.

    Heel veel plezier op jullie reis en ik blijf jullie volgen.

    Heel veel groeten en liefs,
    Margaret

  4. ellen vermeulen op schreef:

    Wat een bijzonder verhaal. En dat terwijl je al zoveel jaren bij elkaar bent, en zeker ook met jezelf. Ik kan mij eigenlijk wel voorstellen dat, door dagelijkse routine, kleine keuzes die je maakt, je jezelf en de ander nog meer leert kennen. Vooral als het maken van dit soort keuzes nu voor jullie op deze voettocht zeer belangrijk en essentieel is. Ik heb 2 poste restante brieven gestuurd naar t adres wat je hebt opgegeven Albert. Kunnen jullie nog een ander adres opgeven? dan stuur ik ook iets uit Sri Lanka, een olifant ofzo! (een foto dan, tuurlijk).
    lieve groet, Ellen

  5. Rita van Dijk op schreef:

    wat een mooie en bijzondere tocht op voeten en in je ziel. veel genoegen. Rita van dijk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: