Albert & Ineke wandelen richting Rome

English texts below dutch texts

Archief voor de maand “juli, 2012”

Vlinders / Butterflies

Allereerst willen we iedereen weer hartelijk danken voor de reacties. Het doet goed om te weten dat zoveel mensen de blog lezen en waarderen en er ook herkenning in vinden.

Inmiddels zijn we aangekomen in Augsburg (na zo’n 1300 km) en de “Romantische Strasse” is alweer bijna afgelopen. Het blijft een prachtige afwisselende route door berggebieden, bossen en een aaneenrijging van prachtige steden met eigen kultuur en tradities. Het is interessant om meer kennis te maken met de cultuur in Beieren en het belang van tradities. Het begint al met de begroeting “Grüss Gott”, een mooie begroeting waarmee het goede wordt bevestigd en een dankbaarheid voor dat wat is. De cultuur wordt ook zichtbaar in de kinderfeesten die worden georganiseerd aan het einde van het schooljaar (Kinderzeche) waarbij de kinderen die van de lagere school komen een voorstelling (volksdans of muziekfanfare) geven voor het hele dorp, compleet met klederdracht, traktaties na afloop en trotse ouders en opa’s en oma’s. In Dinkelsbühl was dit feest in volle gang en was een stuk van de binnenstad afgesloten.

Opvallend ook is dat als we maar even aarzelend op onze routebeschrijving staan te staren mensen meteen vragen of ze kunnen helpen. Grappig zijn ook de reacties dat mensen wel een kortere weg weten naar de plaats waar we heen willen en eigenlijk niet snappen dat wij vooral geinteresseerd zijn in een mooie route en niet zozeer de kortste weg.

We hebben ondertussen allerlei prachtige kapelletjes en kerken gezien. In een Herrgottskirche (bij Creglingen) hebben we een prachtig houten Maria-altaar gezien, van enorme omvang en met prachtige bewerkingen. Het is gemaakt door Tilmann Riemenschneider, een man met een enerverende levensloop (vroeg weduwnaar, kunstenaar, burgemeester van Worms, verkeerde kant gekozen in de Boerenoorlog, van bezittingen beroofd, eenzaam achtergebleven. Zijn graf werd na 150 jaar weer ontdekt en toen is hij weer in ere hersteld). Later vonden we in de St.Georg-kerk in Nördlingen ook een schitterend houten altaar van hem.

We hadden eigenlijk verwacht dat dit deel van de route wel meer toeristen zou trekken, maar dat is absoluut niet het geval. Alleen in Rothenburg en Nördlingen was het wat druk. Zeker in de bossen, de landbouw- en weidegebieden komen we amper mensen tegen. De laatste dagen zijn we verschillende fietsers tegen gekomen en verder hebben we alleen gezelschap van vogels, eekhoorns, herten en konijnen. Ook prachtige vlinders en als je langzaam genoeg loopt dartelen ze voor je uit om op een takje neer te strijken en hun vleugels met prachtige kleuren en patronen te laten zien om daarna weer een stukje verderop hetzelfde te herhalen. Loop je te snel dan gaan ze je uit de weg en lijkt het alsof er geen vlinders zijn…

First we want to thank everyone for their responses. It is great that so many people read and appreciate the blog and also recognise something in there.
In the meantime we have arrived in Augsburg after over 1300 km. At the end of next week we hope to have finished the Romantic Road and will continue on the Via Claudia Augusta. The Romantic Road is a beautiful road with varying landscapes through woods and mountains. We pass through a series of beautiful cities with their own culture and traditions. It is interesting to get to know more of the culture in Bavaria and the importance of traditions. It already starts with the greeting “Grüss Gott”, which confirms the good intentions and gratefulness for what is. The culture is also visible when looking at the festivities for children that are organised at the end of the school year (Kinderzeche) where the children that leave school participate in folk dance and in music band that attract villagers and tourists. The children wear traditional clothes, get an ice cream afterwards and there a lot of proud parents and grand parents who remember the days that they went through the same tradition. We saw such a ceremony in Dinkelsbühl where part of the centre of town was closed off for cars for these activities.

It is remarkable how willing people are to help us find the right direction. As soon as we stop and look at our map somebody will come or a car will stop and ask if they can help. The local dialect is not always easy to follow, but in the end we get the point. It is really funny that, in many cases, people know a shorter route than the one in our booklet. Not all of them understand that we are more interested in a beautiful road than in the shortest one.

In the meantime we have seen a good number of beautiful chapels and churches. In the Herrgottskirche near Creglingen we have seen a really impressive Maria-altar. It is huge and with so many details. It is made by Tilmann Riemenschneider, a man with an fascinating life (an early widower, artist, mayor of Worms, chose the wrong side in the Peasant Wars, robbed of all his possessions, spent the last years of his life lonely. His grave was rediscovered after 150 years and then he was given back his due status. Later we found in the St George Church in Nördlingen another masterpiece made by him at the beginning of the 16th century.

We had expected that this part of our journey would attract more tourists, but that is not true. Only in Rothenburg en Nördlingen it was somewhat busy. Certainly in the woods, the agricultural areas and grasslands we hardly meet people. The last few days we have seen several bikers, but we are mostly in the company of birds, squirrels, deer and rabbits. We also see butterflies. When you walk slow enough they fly in front of you, rest on a small branch and spread their wings to show you their beautiful colours and patterns, and will repeat the same a few meters ahead. When you walk too fast they will avoid you and it looks as if there are no butterflies…

20120725-210059.jpg

20120725-205403.jpg

20120725-205326.jpg

20120725-205221.jpg

Druk, druk, druk / Busy, busy, busy

Groetjes aan iedereen vanuit Schillingsfürst!
In Bürgstadt sliepen we in een huis van een man die allerlei kamers verhuurde. Het eerste dat opviel was de prachtig onderhouden tuin, niet eens zo groot, met allerlei perkjes waar rozen in de bloei stonden. Aan de deur hing een bordje dat hij bezig was in de tuin achter het huis. Daar vonden we hem bezig met het opruimen van een tak van een appelboom, die eerder die dag naar beneden was gekomen. Hij had iets bijzonders over zich, zonder dat meteen duidelijk was wat er zo bijzonder was. De man liep met ons mee en liet ons onze kamer zien. De badkamer was er tegenover. Hij legde uit hoe het dakraam functioneerde, vroeg hoe laat we wilden ontbijten en vertelde ons waar we later goed en goedkoop konden eten in de buurt en liet ons daarna rustig bijkomen. Duidelijk iemand die weet wat zijn gasten nodig hebben. De kamer was eenvoudig, sfeervol ingericht. Toen we het stadje wilden ingaan voor het avondmaal was hij voor in de tuin aan het werk. Zo’n prachtige tuin bijhouden is veel werk, maar hij deed het met zichtbaar genoegen. Hij had een rustige stem.
De volgende ochtend verwelkomde hij ons bij het ontbijt en aan de hoeveelheid ontbijtbordjes konden we zien dat er aardig wat gasten in huis waren. Maar hij was er niet druk mee, hij regelde het gewoon.Hij vertelde dat het licht regende en dat hij een regenboog had gezien, zoals hij hem nog nooit eerder had gezien. In de ontbijtkamer hingen allerlei foto’s van zijn gezin die liefde uitstraalden. Uit de foto’s werd ook duidelijk dat zijn vrouw was overleden. Hij was zijn hele leven houtbewerker (schreiner) geweest, maar had ook allerlei andere klussen gedaan. Later realiseerden we ons wat hem zo bijzonder maakte. Hij deed alles met aandacht. Hij deed veel, maar was er niet druk, druk, druk mee, hij deed het gewoon met liefdevolle aandacht.

Zaterdag hadden we een rustdag in het prachtige Tauberbishofsheim en dus twee overnachtingen geboekt in hetzelfde hotel. Vrijdagavond hebben we ons heerlijk laten verwennen in het plaatselijke restaurant bij de Oude Toren met een verrassingsmenu van de plaatselijke gerechten met bijpassende wijn van de streek en geheel passend bij de sfeer van de start van de “romantische strasse” een diner met kaarslicht. De ober had er zichtbaar zin in om twee zulke dankbare gasten te bedienen met al het plaatselijk heerlijks.
Voor zaterdag hadden we een heel lijstje van dingen die we moesten doen, ieder een eigen lijstje en het grappige was dat we allebei alweer om 10u thuis waren en het hele lijstje hadden afgewerkt, compleet met een bezoek aan de plaatselijke kapper, Albert bij Friseur Strubbelkopf (!) en Ineke bij Katrin & Friends. De rest van de dag hadden we dus vrij en hebben we gebruikt om het plaatselijke landschaftsmuseum te bezoeken, uitgebreid te lunchen, voor een Thaise massage etc. Na de Thaise massage, waarbij we flink werden aangepakt, ingedrukt en uitgerekt, voelden onze vermoeide spieren weer als nieuw. Een welbestede rustdag dus en zondag begonnen we weer helemaal verfrist, echter wel in de stromende regen. Onderweg keek een mevrouw ons wat meewarig aan. Toen Ineke vol overtuiging riep “Die Sonne komt wieder!”, schoot ze in de lach.

Nu dus alweer een paar etappes gelopen van de Romantische Strasse. De route is overal goed aangegeven, de wandelpaden zijn prettig en de landschappen lieflijk en glooiend. Vergeleken met wat we hiervoor hebben gelopen is het minder klimmen en dalen, minder grillig en dus minder vermoeiend. Genoeg tijd dus om onderweg van alles te genieten en de romantiek op te snuiven. Wat het romantisch maakt zijn de lieflijke landschappen en dorpjes, de prachtig gekleurde huizen en zelfs de bossen hier zijn romantisch vanwege de heerlijke bloemige geuren die er hangen. Overnachtingen in dit deel van Duitsland zijn gemakkelijk te vinden en er is keuze genoeg uit allerlei typen onderkomens. “Privat zimmers” zijn het leukst omdat het contact dan meer persoonlijk is.

Inmiddels bijna 1100 km gelopen en we gaan gestaag richting Oostenrijk/Italië.
Plan voor de komende week/ next week:
Do 19/07 Dinkelsbühl
Vr 20/07 Raustetten
Za 21/07 Nördlingen
Zo 22/07Mönchdeggingen
Ma 23/07 Donauwörth
Di 24/07 Kloster Holzen
Wo 25/07 Augsburg

Greetings to all from Schillingsfürst!
In Bürgstadt we spent the night in the house of a man who rented several rooms. The first thing we noticed was the beautiful garden, not so big. There were several rosaries and rose bushes blossoming. At the door we found a notice that he was working in the garden behind the house. We found him busy clearing a branch from an apple tree that had come down earlier in the day. He had something special, but it was not immediately clear what it was. He showed us our room and the bathroom opposite. He explained how to operate the roof window, asked us what time we wanted our breakfast next morning, told us where we could go for a good and affordable dinner and then left us to rest and to take care of ourselves. Clearly someone who knew what guests like we needed. The room was simple, nicely decorated. When we were leaving to go out for dinner, we found found him working in the front garden. To maintain such a beautiful garden is a lot of work, but he did it with visible pleasure. He had a kind and quiet voice.
The next morning he welcomed us at breakfast. The number of breakfast plates showed us that there were a good number of guests in the house. But he was not “busy”, he just organised. He told us that there was a light rain and that he had just seen a rainbow, like he had never seen before. In the breakfast room there were several pictures of his family. The pictures expressed love. From the pictures it also became clear that his wife had died. He had been a carpenter (sort of) his whole life, but had also done various other jobs.
Later we realized what made him so special. He gave everything the attention it needed. He did a lot, but he wasn’t busy, busy, busy. He just did it, with loving kindness.
Saturday we had a resting day, our first, in the beautiful Tauberbishofsheim, so we had booked two nights in the same hotel. Friday evening we went for a treat to a restaurant called the Old Tower. We choose a surprise menu with local dishes with a fitting local wine. This candlelight dinner formed the perfect ambiance for the start of the “romantic road”. The waiter clearly enjoyed serving two grateful guests with the nice local treats.
For Saturday we had each a whole list of things to do. The funny thing was that by ten we were both back home with everything ticked from our list, including a visit to the local hairdresser, Albert went to Friseur Strubbelkopf (!) and Ineke went to Katrin & Friends. The rest of the day we were free and we used to visit the museum of local history, to take all the time for lunch and go for a Thai massage. The massage was tough, our muscles were pressed and stretched? Afterwards our tired muscles felt as new. All in all it was a useful resting day. The next day we started refreshed, though the rain poured down. During the morning a lady looked at us with pity. When Ineke said with full conviction “The sun will come back!” she was laughing.
In the meantime we have walked for a few days on the Romantic Road. This part of our trip is well indicated, the trails are pleasant and the landscapes are lovely and sloping. In comparison to earlier parts of our trip this is less climbing and descending, so less tiring. Enough time to enjoy what we see and to experience the romantic atmosphere of the landscape, the lovely villages, the beautiful colour houses and even the woods, with their flowery smells. In this part of Germany accommodation is easy to find. We prefer the private rooms because of the more personal contact.

20120718-204526.jpg

20120718-204646.jpg

20120718-204721.jpg

20120718-204739.jpg

Weer thuis! Home again!

Hallo allemaal!
Dank weer voor alle reactie en mails, erg fijn om dat meeleven te ervaren. Niet iedereen weet dat we ook gewoon onze privé mails lezen van tijd tot tijd (ihuitema@xs4all.nl; abeekes@xs4all.nl), dus als je liever persoonlijk reageert dan via de blog dan kan dat ook via onze mail.
De tocht is intensief en de overweldigende natuur en hartelijke ontmoetingen zijn het harde “werken” meer dan waard. Wat het tot hard werken maakt zijn de hoogte-verschillen, de vele kilometers en de zachte modder-paden waar je doorheen moet ploeteren. We zijn beiden inmiddels meerdere kilo’s kwijt. Er valt niet tegenop te eten…. Heerlijk om alles te kunnen eten en hoe meer calorieën hoe beter voor ons. Een warme douche ’s ochtends is heerlijk, en ook wel nodig, om weer wat op gang te komen. Inmiddels zijn we in Bürgstadt beland na een week van 191 km (totaal gelopen nu 935 km in 5 weken).

Vanaf afgelopen zaterdag hebben we het aantal kilometers per dag wat teruggebracht om wat meer tijd te hebben om wat rond te kijken onderweg en ’s middags na aankomst. Vanwege de bepakking en het continue geklim en gedaal lopen we toch wat langzamer dan we van te voren hadden bedacht (en dus maken we langere dagen). Het bevalt prima om het wat rustiger aan te doen. Zondag hebben we Worms bekeken, een prachtige oude stad met een een zeer rijke geschiedenis. Op advies van ons routeboekje hebben we zondag maar een halve dag gelopen (“Meine Empfehlung: sparen Sie sich diese Etappe. Der Weg durch Worms is nicht sehr schön und auch auf der anderen Seite des Rheins geht es meistens nur über schnurgerade Asphaltwege”) en hebben we ’s middags het stuk van Worms naar Auerbach voor de verandering eens met de trein gedaan.

Wat grappig is, is dat we het steeds hebben over thuis en thuis komen, als we doelen op onze volgende rust- en pleisterplaats. Overal voelen we ons thuis door de hartelijke ontvangst, de bemoedigende woorden, de broodjes voor de lunch die we meestal gratis meekrijgen. De verbinding met mensen maakt dat je je overal thuis kunt voelen en thuis kunt zijn. De bedden en mensen zijn overal weer anders en we zijn zelf de constante factor naast de vertrouwde inhoud van onze rugzakken.

Van het eerste stuk van de route hadden we geen geschikte gpx-tracks gevonden voor de GPS, maar vanaf de Donnerberg hebben we dat nu wel. Dat geeft aanvullende ondersteuning bij de route en hierdoor vermindert het omlopen door het missen of verkeerd duiden van aanwijzingen. Een addertje onder het gras was dat de nieuwe GPS route niet hetzelfde bleek als de route in ons boekje waardoor we in een verkeerd dorp belandde en uiteindelijk toch nog moesten omlopen. Vooraf riepen we enthousiast dat omlopen niet bestaat, omdat dat gewoon allemaal onderdeel is van de tocht. Maar die ruimdenkende houding is toch lastig vast te houden als je flink vermoeid later in de middag nog een stuk verder moet. Toegevoegd nog enkele foto’s van de omgeving en terwijl we het graan aan het begin van onze tocht nog klein en groen zagen, waren de velden de afgelopen week goudgeel en is de eerste oogst alweer binnen.

Plan voor de komende week:
Do 12/07 Wertheim
Vr 13/07 Tauberbishofsheim
Za 14/07 Tauberbishofsheim (rustdag/resting day)

In Tauberbishofsheim vinden we op het postkantoor hopelijk twee boekjes met de vervolg-route: “de romantische strasse”, die ons tot aan de Oostenrijkse grens zullen brengen. Verder gaan we wat spullen terugsturen die we niet meer nodig denken te hebben en misschien nog naar de kapper.

20120710-072605.jpg

Dear all!
Thanks again for all responses and mails, it is great to receive your comments. Not everyone is aware that we also read our private emails from time to time (ihuitema@xs4all.nl, abeekes@xs4all.nl). So if you prefer a private response in stead of a public reaction then feel free to send an email.
The journey is quite an intensive experience, the beauty of the landscapes is really overwhelming and the cordial meetings make all the “hard work” more than worthwhile.
The “hard work” is created by the differences in height, the number of kilometres and the soft-mud paths on which we have to work our way up. In the mean time we both have lost several kilo’s. We eat and eat but can’t keep up with the energy used. It is wonderful to be able to eat anything and the more calories the better… A warm shower in the morning is lovely and also necessary to get going…

In the meantime we have reached Bürgstadt after a week of 191 km (in total we have now walked 935 km in 5 weeks). From last Saturday we have reduced the number of kilometers somewhat to have some little more time to look around during the day and in the late afternoon after our arrival. Because of our backpacks, the continuous climbing and descending we walk more slowly than we had thought before (and so our days are a bit longer). It feels good to take it a bit easier. Sunday we have visited Worms, a beautiful old city with a very rich history. On the advice of our guide we have walked only half a day on Sunday. (“My advice: better skip this day. The way through Worms is not particularly nice and also on the other side of the Rhine you will mostly have straight tarmac roads”)
Later in the afternoon we have, for a change, taken the train from Worms to Auerbach.

What is funny, is that we talk all the time about home and coming home when we refer to our next resting place. Everywhere we do feel at home because of the warm welcome, the encouragements, some bread for lunch that, in most cases, we get to take for free. The connection with people makes that we can and do feel at home. The beds and the people are everywhere different, we are the consistent element, next to the familiar content of our backpacks.

For the first part of our trip we did not have suitable gpx-tracks for our GPS, but for some days now we have. This gives additional support in finding and keeping ourselves on track and this clearly reduces the extra distance because of missing or misreading the signs. Still there are surprises, one day the GPS route appeared to be different from the route in our booklet, it took some time before we realized what happened…
Before this journey we said that the there were no extra miles, since all the miles are part of our journey, but this generous attitude is difficult to maintain when you are dead-tired and find out that you still have to go on for 5 more miles.

We have added some pictures of the environment. At the beginning of our journey the grane was small and green, last week it was golden yellow and a day later we saw the first harvested fields.

Coming Friday we will hopefully find at the postoffice two new route guides for the next part of our trip: “de romantische strasse” (the romantic lane) that will bring us to the Austrian border. We will stay for one day in Tauberbishofsheim and we will do some shopping and we will send back some stuff that we expect not to need anymore, and perhaps visit the hairdresser.

20120711-172500.jpg

20120711-172534.jpg

20120711-172613.jpg

(Levens)loop CAO

Ondertussen in totaal na 4 weken bijna 750 km gelopen door prachtige, afwisselende landschappen. De afgelopen week liepen we door het rijnlandschap en zijn we begonnen aan de Hunsrück. In dat laatste gebied lopen we door eindeloze wijngaarden en genieten we ’s avonds van deze heerlijke wijnen. In de afgelopen wekken hebben we gezien hoe het graan steeds rijper wordt, de mais groeit en de kersen aan de bomen schreeuwen “pluk mij”. Het landschap langs de rijn is een en al romantiek. De stadjes tegen de heuvels zijn een werkelijk prachtig gezicht. Nooit geweten dat Duitsland zo mooi is.

Ineke zei laatst, terwijl Albert nog verder wilde, dat ze volgens haar (levens)loop-CAO recht had op minstens dertig minuten rust. Van die CAO komt überhaupt niet veel terecht met loop-weken van boven de 50 uur. Afgelopen zondag kwamen we tien voor zeven ’s avonds een Gasthaus binnengestrompeld na een lange dag met ook nog een afsluitende klim van 200 naar 500 meter. Er waren zo af en toe route-tekens geschilderd op een boom, maar de weg omhoog was een drassige modderpoel, nauwelijks te herkennen als weg, want volledig overgroeid.ol

Eergisteren liepen we voor de zoveelste keer een heel stuk verkeerd. Als dat komt omdat er route-aanwijzingen zijn verdwenen is dat nog tot daar aan toe, maar als dat komt omdat we zelf de tekens verkeerd hebben gelezen dan is dat ergerlijk.

Gisteren liepen we Stromberg binnen en vroegen we de weg aan een mevrouw die net stopte met grasmaaien. Ze gaf ons de aanwijzingen en we maakten een praatje over onze tocht en haar geplande tocht naar Israel. Daarna gingen we vrolijk verder op de door haar gegeven route. Net voordat we bij ons Gasthaus waren stopte er een auto voor ons. Dat was die mevrouw van daarvoor die vroeg of we ons al hadden aangemeld bij het Gasthaus omdat ze ons anders zelf onderdak wilde aanbieden. Je wil dan eigenlijk zo’n aanbod niet afslaan, maar we hadden wel degelijk gereserveerd. Toen kwam er nog een auto aan en moesten we helaas snel afscheid nemen.

De weg
Ondertussen uiteraard al vele gesprekken en gesprekjes gevoerd, ieder met zichzelf, samen met elkaar en met anderen. De wereld is ‘klein’ als je wandelt. Je komt aan, je verzorgt je, je gaat rondkijken, je eet en drinkt, je gaat slapen, je ontbijt, je pakt in en gaat wandelen. Geen aandacht voor het wereldnieuws, geen afspraken met andere mensen, geen werk en familiezaken. Doordat het allemaal zo ‘klein’ is wordt er vanalles uitvergroot. Allerlei patronen van onszelf en van ons samen worden zichtbaar, of je het nu wilt of niet. Hoe gaan we om met het regelen van onderdak? Kijken we wel als we het zat zijn aan het eind van de dag zoals Adri die we tegenkwamen in een jeugdherberg en die ook nog zijn enige broodje in drie stukken brak om met ons te delen? Of willen we daar niet op vertrouwen en regelen we de overnachtingen een dag (of twee) vooruit? M.a.w. hoe gaan we om met onze eigen en elkaars onzekerheden?
Uit verhalen van anderen en inmiddels ook uit eigen ervaring leren we dat zo’n lange wandeling voor iedereen zo zijn en haar eigen betekenis heeft. Door de keuzes die je maakt over het regelen van de overnachtingen, de te lopen afstand, wat je aan spulen meeneemt, over de tijd die je wel of niet neemt voor andere mensen, een kersenboomgaard, een kerkje of een vlinder. Iedereen creëert door dat soort keuzes zijn en haar eigen tocht. Die keuzes zijn ongetwijfeld een reflectie van hoe je in elkaar zit. Je maakt door die keuzes gedurende de tocht je eigen wereld. Als je bijvoorbeeld bezorgd bent of je wel op tijd aankomt, de weg niet kwijt raakt, wel genoeg water meehebt, etc, dan kun je de hele tocht bezorgd zijn.
De wandeling is alleen maar een uitvergroting, want dat je je eigen wereld maakt door al die keuzes geldt natuurlijk ook in het gewone leven. Het is bijzonder om eens rustig de tijd te nemen voor al die keuzes en de achterliggende patronen. Dan kom je onzekerheden en spanning tegen, maar ook creativiteit, vrolijkheid, kkracht en vertrouwen.
———————————-
Plan voor de komende week/plan for next week
———————————–
Vr 6 juli Dannenfels
Za 7 juli Pfeddersheim
Zo 8 juli Auerbach
Ma 9 juli Oberostern
Di 10 juli Vielbrunn
We 11 juli Miltenberg
Th 12 juli Wertheim
———————————
In the mean time we have walked nearly 750 km in four weeks. The landscapes have been beautiful and ever-changing. The last week we walked through the Rhine area and we have started on the Hunsrück. This area has endless vinyards and in the evening we enjoy the lovely local wines. In the past weeks we have seen how the grane is ripening, how the maize is growing and how the cherishes scream rom their trees “pick me!”. The landcape along the Rhine is classicly romantic. The small cities against the hills are really beautiful to watch. We never knew how beautiful Germany is.

Some days ago, while Albert wanted to go on for some time, Ineke said that she was entitled to at least thirty minutes of rest, according to the regulations of her leave. (there is dutch joke of words involved that is not easy to translate). The normal labour regulations do not apply any way because we have walking weeks of over 50 hours.
Last Sunday we arrived totally exhausted at a guesthouse, at ten to seven in the evening, after a long day with a final climb from 200 to 500 metres. There were indeed here and there some route-signs painted on a tree, but the road uphill was full of mud and bushes, hardly recognisable as a road,
The day before yesterday we missed the correct route for the umptieth time… If that happens because of missing route-directions then you accept that as part of the challenges, but if it happens because we have misread the directions then it is quite annoying.
Yesterday we entered a village called Stromberg and we asked directions to a lady who had just stopped mowing her lawn. She gave us directions and we talked a bit about our journey and her plan to travel to Israel. Thereafter we followed the route she had given us. Just before we arrived at the guesthouse a car stopped in front of us. It was the lady from before who asked whether we had reported already at the guesthouse, otherwise she wanted to offer us accommodation. We would like to have accepted, but we really had made reservations already. Then another car came from behind and we unfortunately had to say goodbye quickly.

The road
In the meantime we have held many smaller and bigger talks, each of us alone, with each other and with others. The world is “small” when you are walking. You arrive, you take care of yourself, you look around. You eat and drink, you go to sleep, you have breakfast, you pack your things and you start walking. We give no attention to world news, no appointments with others, no work and family affairs.
Because it is all so small, everything is magnified. All sorts of behavioural patterns of ourselves and of us together become visible, whether we want it or not. How do we deal with arranging accommodation? Do we arrange this when we have finished walking at the end of the day, like Adri who we met in a youth hostel and who also shared his only piece of bread with us. Or do we want this to be arranged (at least) one day in advance? In other words, how do we deal with our own and each others insecurity. From the stories of others and now also from our own experience we learn that such a long walk has a special meaning that is different for everyone. By making choices on arranging accommodation, on the distance to be covered, on the things you take along, on the time you take for other people, for trees full of cherishes, for a church, for a butterfly. Everyone creates his and her own journey by the choices you make. Those choices are undoubtedly a reflection of oneself. During such a journey you create your own world. If, for example, you are concerned about the time of arrival, not losing the way, the amount of food and water your brought along, etc, then you can be concerned all day long, every day.
The journey is just magnifying everything, because also in real life one creates one’s own world through the choices one makes. It is a special experience to take time to look at these choices and the patterns behind them. Then you meet insecurity, tension, but also creativity, cheerfulnes, strength and trust.

20120704-213533.jpg

20120704-203658.jpg

20120704-203221.jpg

20120704-203144.jpg

Berichtnavigatie